ลิขิตเทพอสูร

ตอนที่ 33 หายนะของมู่หรงหลาง

เสียงฟ้าคำรามดังก้องไปทั่วฟากฟ้า พลังยุทธ์ของทั้งสองปะทะกันจนเกิดเป็นระลอกคลื่นมหาศาล กระแสลมอันบ้าคลั่งกวาดซัดทุกสิ่งรอบข้าง เศษหินถูกแรงกระแทกปลิวกระจัดกระจาย บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมือระดับสูงยังต้องถอยห่าง

มู่หรงหลางจ้องมองหลิงเทียนด้วยแววตาไม่เชื่อสายตาตัวเอง ราชายุทธ์อย่างเขา… กลับถูกเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงสามสิบปีต้านทานได้ แถมยังบาดเจ็บจากการปะทะเมื่อครู่

“เป็นไปไม่ได้…” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดบนมือปูดขึ้นมา

หลิงเทียนยังคงยืนอยู่ในท่าปกติ แม้ว่าจะมีบาดแผลเล็กน้อยจากแรงกระแทกเมื่อครู่ แต่สีหน้าของเขายังคงเยือกเย็น สายตาของเขายังคงแน่วแน่ ไม่ได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“เจ้ามีอะไรอีกก็เอาออกมาให้หมด” หลิงเทียนกล่าวเสียงเรียบ

คำพูดนั้นเป็นเหมือนการหยามเกียรติของมู่หรงหลาง

“เจ้ากล้าท้าทายข้าเช่นนี้?!”

ฟิ้ววว!

มู่หรงหลางระเบิดพลังของเขาออกมาอีกครั้ง ร่างของเขาเปล่งแสงสีดำวูบไหว อักขระโบราณปรากฏขึ้นรอบตัวเขา พลังที่พวยพุ่งออกมานั้นทำให้แม้แต่พื้นดินยังสั่นสะเทือน

หลิงเทียนรู้ได้ทันทีว่านี่คือกระบวนท่าที่แท้จริงของอีกฝ่าย

"อสูรมารกลืนสวรรค์!"

เงาดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันคือเงาของอสูรมารที่ดูดกลืนแสงสว่าง ร่างของมันบิดเบี้ยวไปมา ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งในรัศมีหลายร้อยลี้

นี่เป็นวิชาต้องห้ามของสำนักมารทมิฬ!

เหล่าศิษย์ของสำนักที่อยู่รอบ ๆ ต่างหวาดกลัวจนต้องถอยหนี พวกเขารู้ดีว่าหากอยู่ใกล้เกินไป พลังทำลายของมันอาจทำให้พวกเขาสูญสิ้นไปในพริบตา

หลิงเทียนมองภาพนั้นด้วยแววตาสงบนิ่ง ก่อนจะยกดาบของตนขึ้น

"มรรคาดวงดาว – สะบั้นสวรรค์!"

ตูมมมมมมมมมมมม!

แสงสีทองเปล่งประกายออกจากร่างของหลิงเทียน คลื่นพลังของเขาทะลวงขึ้นสู่ฟากฟ้า ประกายดาบของเขาส่องสว่างเจิดจ้า ราวกับจะผ่าความมืดมิดออกเป็นสองส่วน

ดาบของเขาฟันลงสู่ร่างของอสูรมารที่มู่หรงหลางอัญเชิญออกมา

เงาดำขนาดมหึมาสั่นสะเทือน ก่อนที่มันจะแตกสลายไปเป็นเศษละอองพลัง

มู่หรงหลางตาเบิกกว้างสุดขีด

"ไม่นะ…!"

ฉัวะ!

เสียงดาบตัดผ่านอากาศ ร่างของมู่หรงหลางกระเด็นออกไป เลือดพุ่งกระจายเต็มพื้น

เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขาของเขาถูกตัดขาด!

เสียงกรีดร้องของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณ ราชายุทธ์ที่เคยสูงส่ง บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา

ศิษย์ของสำนักมารทมิฬต่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นผู้อาวุโสของตนถูกทำให้อยู่ในสภาพเช่นนี้มาก่อน

หลิงเทียนก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาเย็นชาราวกับมองดูมดปลวก

“สำนักมารทมิฬ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของยุทธภพหรือ?” เขากล่าวเสียงเรียบ “ข้าจะทำให้พวกเจ้าเข้าใจ ว่าอะไรคือกฎของโลกใบนี้”

มู่หรงหลางที่นอนจมกองเลือด สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เขา… กำลังหวาดกลัว!

ปัง!

ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรอีก เขาก็ถูกหลิงเทียนฟาดด้วยฝ่ามือ ทำให้สลบไปทันที

---

ศึกนี้จบลง แต่ยุทธภพยังคงเดือดพล่าน!

หลังจากที่มู่หรงหลางพ่ายแพ้ ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วยุทธภพ

ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะสามารถเอาชนะราชายุทธ์ได้

บรรดาสำนักใหญ่เริ่มให้ความสนใจในตัวหลิงเทียน ไม่ว่าจะเป็นสำนักธรรมะหรืออธรรม ทุกคนต่างเฝ้าจับตาดูเขา

บางคนต้องการดึงเขาเข้าสังกัด ในขณะที่บางคนเริ่มมองว่าเขาคือภัยคุกคาม!

แต่หลิงเทียนไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น

เป้าหมายของเขายังอยู่ข้างหน้า เขายังต้องเดินหน้าต่อไป…

และไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งเขาได้!