ใน่สายของวันถัดมา รมย์นลินลืมตาตื่นจากเสียงรบกวนของมือถือที่ดังขึ้นบ่งบอกว่ามีสายเรียกเข้า ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและรำคาญเธอจึงกดตัดสายทิ้ง แต่กลับมีเสียงเรียกเข้าจากสายที่สอง สายที่สามตามมาอีก หญิงสาวจึงจำต้องหยิบมือถือมาดูหน้าจอว่าใครเป็คนโทรมาทำลายความสุขในการพักผ่อนของตัวเอง
แต่พอเห็นว่าคุณแม่เป็คนติดต่อมา เธอก็ลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงพร้อมกับกดรับสายและส่งเสียงทักทายทันที
“ว่ายังไงคะแม่” หญิงสาวลุกจากเตียงนอนเดินไปหยุดหน้ากระจกยาว คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยจากความเสียดเสียวตรงร่องรักยามก้าวขา
“แม่โทรไปตั้งหลายสายทำไมถึงเพิ่งรับ” นวรัตน์กรอกเสียงมาตามสาย น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจที่ติดต่อลูกสาวยากเย็นเหลือเกิน
“ขอโทษค่ะ ลินเหนื่อยไปหน่อยเลยหลับลึก ว่าแต่คุณแม่มีเื่ด่วนอะไรรึเปล่าคะ” รมย์หลินรีบถามเข้าประเด็น ไม่เช่นนั้นเธออาจถูกคนเป็แม่ขุดเื่เก่า ๆ มาบ่นต่ออีก
“ชัยพัฒน์จะกลับมาบ่ายนี้แล้ว อย่าลืมไปหาสามีของแกด้วย ทิ้งเรือนหอไปนานแบบนั้นเดี๋ยวก็มีคนมาขโมยเอาของไปหรอก”
“เขาจะกลับมาจันทร์หน้าไม่ใช่เหรอคะ เอ่อ...ลินหมายถึงทำไมเขาถึงกลับมาก่อน มีอะไรรึเปล่าถึงต้องเปลี่ยนกำหนดการ”
“แม่ก็ไม่รู้ คงจะรีบมาเตรียมความพร้อมในการบริหารกิจการครอบครัวอย่างจริงจังล่ะมั้ง ช่างเชาเถอะ ลูกอย่าลืมที่แม่บอกแล้วกัน”
“ค่ะแม่ ลินจะรีบไปเดี๋ยวนี้” รมย์นลินรับคำอย่างว่าง่าย รอคุณแม่วางสายไปแล้วหญิงสาวถึงค่อยถอนใจโล่งอก เข้าใจแล้วว่าทำไมแม่เธอถึงได้มีท่าทางหงุดหงิด เพราะตอนนี้มันปาไปเกือบเที่ยงแล้วนะสิ เช้านี้เธอนอนหลับเพลินจริง ๆ
หญิงสาวมองห้องแสนคุ้นตา มันเป็ห้องในคอนโดที่เธอซื้อทิ้งไว้ั้แ่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยและใช้เป็ที่พักผ่อนเป็ครั้งคราว ่ที่เพลียจากการทำงานหนักจนเดินทางไกลไม่ไหวกับตอนที่ไปดื่มมาเท่านั้น
เนื่องจากที่นี่อยู่ใกล้ที่ทำงานมากกว่า แต่ถ้าเป็่เวลาปกติเธอจะกลับไปนอนที่บ้านกับพ่อแม่มากกว่า ส่วนเพนต์เฮาส์ห้องนั้นเธอยกให้เป็ที่อยู่ของธันวาไปโดยปริยายในระหว่างที่ฝ่ายนั้นอยู่ในความดูแลของเธอ
“สามีพี่จะกลับมาแล้ววันนี้เหรอครับ” เสียงของธันวาดังขึ้นชัดหญิงสาวที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ ทำเอาคนที่คิดอะไรเพลินสะดุ้งเล็กน้อย
รมย์นลินลูบหน้าอกปลอบใจตัวเองให้อัตราการเต้นของหัวใจบรรเทาความแรงลงกลับมาเป็ปกติ ในขณะที่มองคนตัวสูงเดินกลับจากระเบียงเข้ามาในห้อง ในมือของเขาถือแก้วน้ำที่ยังมีไอร้อนลอยฟุ้ง
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโชยมาเตะจมูก เธอใไม่น้อยที่เห็นอีกฝ่ายอยู่ที่นี่ด้วย นึกว่าเขากลับไปั้แ่เช้าแล้ว
เมื่อคืนชายหนุ่มพาเธอกลับมาที่นี่อย่างรู้งาน เสียอย่างเดียวก็ตรงที่กว่าเธอจะขึ้นมาบนที่พักได้ก็โดนอีกฝ่ายลวนลามในรถ ทั้งล้วงนู่นควักนี้จนเกือบได้ทำกิจกรรมเข้าจังหวะบนที่แคบอีกรอบ พอเข้าห้องมาได้ก็ไม่รอดอยู่ดี เธอถูกจับเปลื้องผ้าั้แ่หน้าประตู ชายหนุ่มเข้ามาคลอเคลียเธอั้แ่อยู่ในห้องนั่งเล่นเรื่อยไปยันถึงเตียงนอน
“พี่นึกว่านายกลับไปแล้วซะอีก”
“ผมอยากอยู่กับพี่” ธันวาทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้มองพี่สาวสุดสวยที่มีเพียงเสื้อตัวยาวเนื้อบางปกปิดร่างกาย เผยให้เห็นขาอ่อนที่มีรอยรักของเขาอยู่ประปราย
“แต่เย็นนี้พี่ต้องกลับไปพบสามีที่เรือนหอ”
“ผมจะไปกับพี่ด้วย”
“ไม่ได้”
“ทำไม กลัวผัวพี่รู้เหรอครับ” ธันวาพุ่งเข้าจู่โจมคนข้างกายอย่างเร็ว เขากักขังร่างเพรียวไว้ด้วยสองแขนแข็งแรงที่เท้าอยู่กับผนังห้องปิดทางหนีของอีกฝ่าย
รมย์นลินใกับการกระทำที่มาอย่างกะทันหัน เท้าเล็กก้าวถอยหลังอัตโนมัติจนแผ่นหลังััได้ถึงความเย็นของผนัง
“ก็หนะ...นายไม่ได้เกี่ยวข้องกับเื่นี้แล้วจะไปทำไม นายจะไปในฐานะอะไร”
“ฐานะอะไรผมไม่สน พี่รู้แค่ว่าผมหวงก็พอ”
รมย์นลิน “...”
เห็นหญิงสาวเงียบไป ธันวาก็พูดเสริม “งั้นให้ผมไปในฐานะสมาชิกทีมทำงานของพี่ก็ได้นี่” ทั้งที่ใจจริงอยากบอกออกไปว่า ‘ฐานะผัว’ แต่เขรายั้งปากทัน
รมย์นลิน “...”
กระนั้นพี่สาวคนสวยก็ยังนิ่งไม่ตอบรับ เขาเลยเปลี่ยนคำพูด “พี่จะให้ผมไปด้วยดี ๆ หรือจะให้ผมตามไปทีหลังและประกาศให้ผัวพี่รู้ว่าเรา...”
ชายหนุ่มหยุดพูดแค่นี้แต่ใช้สายตาสื่อข้อความที่เหลือแทน ปลายนิ้วยาวไล่เกลี่ยพวงแก้มเนียน
รมย์นลินโดนท่าทางมีเลิศนัยกับคำพูดข่มขู่ของอีกฝ่ายเข้าไปก็ตัดสินใจทำตามความ้าของฝ่ายนั้นอย่างไม่มีทางเลือก เธอปัดมือซุกซนออกแล้วหันหลังให้คนเอาแต่ใจเพื่อซ่อนใบหน้าเห่อร้อนของตัวเอง
หญิงสาวใช้เวลาครู่หนึ่งปรับสีหน้าให้กลับมาเป็ปกติก่อนจะพูดอย่างอ่อนใจ ถือว่าเห็นแก่ที่อีกฝ่ายทายาพันผ้าบนมือที่กระแทกกับคอนโซลหน้ารถเมื่อวานให้ก็แล้วกัน“ตามใจนายแต่ห้ามทำตัวรุ่มร่ามเด็ดขาด”
พูดจบรมย์นลินก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัวั์ตาคมมองตามร่างงามจนกระทั่งโดนบานประตูปิดกั้นตัดขาดกับเป้าหมายอย่างสิ้นเชิงจึงกลับมานั่งรอที่เตียงอย่างสงบเสงี่ยม
หญิงสาวมองเงาสะท้อนของตนเองผ่านกระจกใสในห้องน้ำ สองมือยกขึ้นลูบแก้มและตบเบา ๆ ‘บ้าชะมัด ทำไมหน้าฉันแดงแบบนี้เนี่ย หรือว่า...’
“คงไม่หรอกมั้ง” รมย์นลินยังคงพยายามหลอกตัวเอง เธอสลัดความคิดนี้ทิ้งแล้วเริ่มลงมือทำความสะอาดร่างกาย ดีที่เด็กดื้อช่วยล้างคราบรักที่ปล่อยในร่างเธอเรียบร้อยแล้ว การอาบน้ำครั้งนี้จึงใช้เวลาไม่นานนัก
ตอนที่เธอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นธันวายังคงนั่งมองมาทางตน หญิงสาวทำเป็ไม่สนใจ เธอก้าวผ่านหน้าอีกฝ่ายไปแต่งตัวและแต่งหน้า
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยทั้งคู๋ก็ลงลิฟต์มาลานจอดรถ การเดินทางไปเรือนหอจะใช้รถของรมย์นลินโดยให้ธันวาเป็คนขับ
เรือนหอหลังนั้นถูกสร้างั้แ่ตอนที่รมย์นลินกับชัยพัฒน์แต่งงานกันใหม่ ๆ แต่ทั่งคู่อยู่ด้วยกันที่นั่นยังไม่ถึงอาทิตย์ฝ่ายชายก็อ้างว่าต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ จากนั้นก็ไม่เคยกลับมาเหยียบที่แห่งนั้นอีกเลย
ยี่สิบนาทีต่อมา
รถยนต์หรูแล่นมาจอดหน้าบ้านเดี่ยวขนาดใหญ่ใจกลางเมืองหลังหนึ่ง แต่ทั้งรมย์นลินและธันวายังคงนั่งเงียบ ๆ ไม่รีบร้อนลงจากรถ ชายหนุ่มให้ความสนใจกับสภาพแวดล้อมรอบด้าน ในขณะที่ฝ่ายหญิงมองรถยนต์สีควันบุหรี่คันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ห่างออกไปไม่มาก น่าจะเป็รถของสามีเธอ
“อย่าลืมที่พี่บอกล่ะ ห้ามทำตัวรุ่มร่าม” รมย์นลินไม่ลืมหันไปย้ำกับคนข้างกายอีกครั้งก่อนจะหิ้วกระเป่าที่วางอยู่บนตักก้าวลงจากรถ แต่ยังไม่ทันออกมาพ้นตัวรถก็ต้องชะงัก แขนเรียวถูกคนที่ยังอยู่ในรถคว้าเอาไว้ก่อน
“พี่ก็เหมือนกัน อย่าทำตัวหวานกับสามีมากนะครับ” ธันวาปล่อยมือเรียวแล้วเปิดประตูฝั่งคนขับลงมายืนข้างกายพี่สาวคนสวย
“ชัยพัฒน์เขาไม่สนใจพี่หรอกน่า” รมย์นลินบอกชายหนุ่มเสียงเบาแล้วเดินเข้าไปในบ้านโดยมีอีกคนเดินตามหลังมาติด ๆ
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเธอก็เห็นชัยพัฒน์กับเมียน้อยของเขานั่งคุยเล่นหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ตรงหน้าทั้งคู่มีจานของกินเล่นหลายอย่าง รมย์นลินมองสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายสลับกับมือที่สามไปมา
จากนั้นก็เลื่อนสายตาลงมามองหน้าท้องกลมนูนใหญ่โตชองฝ่ายหญิงอย่างเฉยชา ั์ตากลมโตของรมย์นลินเบิกกว้างเล็กน้อยที่พบว่า ภาพตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอเ็ปอะไรแม้แต่น้อย กลับกันมีแต่ความรู้สึกสมเพชและรังเกียจมากกว่า
“เธอมาทำไม”
รมย์นลินยิ้มเยาะกับประโยคแรกของสามีที่พูดทักทายออกมาทันทีที่หันมาสบตากัน แต่หญิงสาวคร้านจะต่อปากต่อคำด้วย เธอไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่สักนิดหากไม่มีจุดประสงค์อะไร
รับรองว่าทำธุระเสร็จเมื่อไหร่จะรีบไปให้ไกลจากสถานที่น่าสะอิดสะเอียนนี่โดยเร็วแน่ ไม่ต้องห่วง!
หญิงสาวอยากจะตอกหน้าสามีกลับไปแบบนี้เหลือเกิน หวังว่ามันจะซึมลึกเข้าไปในเซลล์สมองอันน้อยนิดของอีกฝ่ายว่า ‘ถ้าไม่จำเป็เธอไม่เคยคิดจะมาเหยียบสถานที่น่าขยะแขยงนี้ให้เสนียดติดตัวหรอก’
แต่สิ่งที่ออกจากปากกลับเป็ “คุณแม่บอกให้ลินมาหาคุณค่ะเพื่อถามว่าเดือนหน้าคุณสะดวกไปร่วมงานประมูลกับลินไหมคะ” เธอก้าวเดินไม่ช้าไม่เร็วและหย่อนกายนั่งบนโซฟายาว ธันวาเองก็ตามมานั่งข้างเธอเช่นกัน
การแสดงออกภรรยาและคนแปลกหน้าสร้างความสงสัยให้ชัยพัฒน์อยู่ไม่น้อย มันฉายให้เห็นบนสีหน้าอย่างชัดเจน มุมปากของเขายกขึ้นเป็รอยยิ้มดูแคลนการกระทำโง่ ๆ ของภรรยาที่พยายามเรียกร้องความสนใจจากตน
TBC
3K
