จู่ๆเฉินเซี่ยก็เดินเข้ามาในจวนของชิวสุ่ย ในมือของเขามีกล่องไม้ขนาดเล็กติดมาด้วย ซึ่งในตอนนั้นิคังก็ได้นำอาหารเย็นเข้ามาให้นางพอดี…
“ว่ายังไง เ้าคิดอะไรไม่ออกงั้นหรือ?”
“เปล่าเ้าค่ะ ข้าแค่คิดว่า…ข้ามาที่นี่คนเดียว อยู่คนเดียวก็เลยเหงานะเ้าค่ะ!”
“เเล้วเ้า้าอะไร?”
“ข้าก็แค่อยากมีใครคุยด้วยสักคน ท่านพี่..ท่าน…”
“เรียกข้าว่าคุณชายหวัง!”
“.......เ้าค่ะ..คุณชายหวัง..ท่านมาหาข้าถึงที่นี่ ขอในมือท่านให้ข้าหรือเ้าคะ?”
“เปล่า…ข้าเเค่จะเข้ามาดูว่าเ้าก่อเื่อะไรอีกหรือไม่”
“คนอย่างข้าจะก่อเื่อะไรได้ล่ะเ้าคะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ท่านพี่..เอ้ย!!..คุณชายหวังอยู่ทานข้าวเย็นกับข้าก่อนดีไหมเ้าคะ..ข้ากินข้าวคนเดียวข้าเหงา” เฉินเซี่ยนิ่งไปซักพักก่อนจะยอมตอบตกลงนั่งกินข้าวกับชิวสุ่ย..เมื่อโต๊ะอาหารพร้อมชิวสุ่ยเริ่มตักกับข้าวให้เฉินเซี่ยทันที ซึ่งอย่างเเรกที่ชิวสุ่ยตักให้เฉินเซี่ยก็คือ กะหล่ำผัดน้ำปลา ซึ่งเป็เมนูโปรดของเฉินเซี่ยอยู่แล้ว
“ผักพวกนี้ล้วนแล้วเเต่ส่งมาจากเผ่าของข้า คุณชายหวังทานเยอะๆนะเ้าคะ”
“เ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าชอบกินกะหล่ำปลีผัดน้ำปลา” ชิวสุ่ยนิ่งไปซักพักเพื่อคิดหาคำตอบเพราะแท้จริงแล้วนางไม่ได้รู้เื่อะไรเลยเพียงแต่ตักอาหารถูกเมนูที่เฉินเซี่ยชอบเท่านั้น
“ก็ข้าเก่งไงล่ะเ้าคะ ก็เลยเดาใจคุณชายหวังถูก กะหล่ำปลีที่บ้านของข้าสดและปลอดสารพิษนะเ้าคะ” เฉินเซี่ยพยักหน้าและตักข้าวเข้าปาก ในตอนนั้นเองภาพเด็กหญิงตัวเล็กก็ลอยเข้ามาในหัวเฉินเซี่ยทำให้เขานึกได้ว่าเด็กคนนั้นก็มากับแม่ที่มาส่งผักเช่นกัน
“รอบก่อนเ้ามาส่งผักที่เมืองของข้าใช่หรือไม่?”
“ใช่เ้าค่ะ ท่านจำข้าได้”
“ใช่…ข้าจำเ้าได้และเ้าก็มาส่งผักที่วังของข้าหลายครั้งแล้วใช่หรือไม่”
“เอ่อ..ชะ..ใช่..ใช่เ้าค่ะ”
“เเสดงว่าเ้าก็คือ เด็กหญิงที่แอบเข้ามาในสวนบุปผาและมอบไข่มุกให้ข้าใช่หรือไม่?” ชิวสุ่ยถึงกับออกอาการงงอีกครั้งเพราะนางไม่รู้เื่ไข่มุกและเด็กหญิงคนนั้นแม้แต่น้อย แต่เพื่อให้บทสนทนายังคงดำเนินต่อไปได้ นางจึงต้องโกหกว่านางคือเด็กหญิงคนนั้น
“ใช่แล้วเ้าค่ะ ั้แ่วันนั้นจนถึงวันนี้ ข้าดีใจมากที่ได้พบหน้าท่านอีกครั้งและข้าก็ดีใจมากที่ท่านยังจำข้าได้”
“ถ้าไม่มีโอกาสได้คุยกับเ้าอย่างเป็ทางการ ข้าก็คงไม่รู้ตัวเลยว่าข้าเผลอเสียมารยาทกับเ้าไปแล้ว เพื่อเป็การตอบแทนที่เ้านำสิ่งของล้ำค่านั้นมาให้ข้า ข้าเองก็จะตอบแทนเ้าเช่นกัน”
“อะ..อะ..อะไรหรือเ้าคะ?” เฉินเซี่ยยิ้มก่อนจะยื่นกล่องไม้เล็กๆนั่นให้ชิวสุ่ย แท้จริงเเล้วเฉินเซี่ยมั่นใจแต่แรกแล้วว่านางคือคนเดียวกันกับเด็กหญิงที่ยื่นไข่มุกให้เขาในวันนั้น เขาก็เลยตั้งใจจะนำของขวัญนี้มาให้เพื่อเป็การตอบแทน เเต่เฉินเซี่ยไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่เขาคิดว่ามันถูกนั้นแท้จริงแล้วมันผิดเพราะคนที่ขุดไข่มุกในวันนั้นคือชางไห่ไม่ใช่ชิวสุ่ย ชิวสุ่ยค่อยๆเปิดกล่องไม้ออกเผยให้เห็นของที่อยู่ด้านใน
“หวี..หวีไม้?…หรือ..เ้าคะ?”
“ใช่..เ้าชอบไหม?”
“เอ่อ…ชะ..ชอบ..เ้าค่ะ..คุณชายหวังน้ำใจล้นเหลือ”
“จริงๆข้าจะมอบให้เ้าตั้งเเต่รอบก่อนแล้วเเต่ข้าไม่ได้พบเ้า ข้าก็เลย…ไม่ได้ให้”
“เ้าค่ะ…มันสวยเหมาะกับข้ามากเลยเ้าค่ะ” ชิวสุ่ยมองหวีไม้ด้วยท่าทางที่ไม่ชอบเพราะของใช้ของนางนั้นล้วนแล้วเเต่เเพงหูฉี่และสวยระยิบระยับมากกว่านี้..เเต่นี่กลับเป็หวีไม้แกะสลักเก่าๆ เเต่ด้วยคนให้คือเฉินเซี่ยนางจึงจำเป็ที่จะต้องรับไว้และเเสดงท่าทีว่านางชอบมันมากๆ ทั้งที่ในใจลึกๆแล้วนางอยากจะปามันทิ้งั้แ่แรกเห็นเลย
“ชางไห่ ชางไห่!!”
“จะ..เ้าคะ?”
“เ้าเป็อะไรหรือเปล่า หน้าเ้าซีดๆ?”
“สงสัยอากาศจะร้อน ข้าก็เลยหน้าซีดละมั้งเ้าคะ”
“งั้นหรือ.ิคัง..เ้ารีบไปที่หอยา สั่งให้หมอหลวงต้มยามาให้นางจิบด้วย”
“ขอรับคุณชาย” ทันทีที่ิคังออกไป ชิวสุ่ยก็ได้ใช้โอกาสนี้อ้อนเฉินเซี่ยเสียเลย นางแกล้งไม่สบายเพื่อให้เฉินเซี่ยเอาใจ ด้วยความที่เห็นว่าเป็ลูกสาวเพื่อนสนิทของพ่อ เฉินเซี่ยจึงให้การดูเเลตามปกติเหมือนเพื่อนทั่วไป เเต่ชิวสุ่ยกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
“คุณชายหวังข้าร้อนเหลือเกินเ้าค่ะ” ชิวสุ่ยพูดพลางค่อยๆถอดเชือกผูกเสื้อออกทีละนิด เฉินเซี่ยเห็นอาการของชิว สุ่ยแปลกๆไป เขาจึงพยายามถอยตัวออกห่างเเต่ก็ไม่เป็ผลเพราะตอนนี้ชิวสุ่ยได้มีโอกาสใกล้ชิดเเนบเนื้อกับเฉินเซี่ยเเล้ว นางไม่มีทางปล่อยให้โอกาสดีๆแบบนี้หลุดลอยไปเเน่ๆ
“ชางไห่ ข้าว่าเ้าใส่เสื้อดีๆเถอะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีอีกอย่างเ้ายิ่งไม่สบายอยู่ ชางไห่!!”
“คุณชายหวัง ข้าร้อน ท่านช่วยเช็ดตัวให้ข้าทีได้หรือไม่ ข้ามาที่นี่เพียงลำพัง นอกจากท่านแล้วข้าก็ไม่มีใครเลย คุณชายหวัง ท่านช่วยข้าที…ได้หรือไม่เ้าคะ?” เฉินเซี่ยแทบจะขยับตัวไม่ได้เพราะชิวสุ่ยได้โอบกอดตัวเขาไว้แน่น มือของนางค่อยๆชอนไชไปตามเรือนร่างของเฉินเซี่ย เริ่มจากแผ่น-อกลงไปเรื่อยๆจนกระทั่ง…
“คุณชาย..ยามาแล้วขอรับ” เฉินเซี่ยลุกพรวดขึ้นจนชิวสุ่ยเกือบตกเก้าอี้ ทันทีที่เห็นว่าิคังเข้ามา เฉินเซี่ยได้โอกาสรีบอาศัยจังหวะนั้นแยกตัวออกจากชิวสุ่ยไปเพราะถ้าเขายังขืนอยู่ต่อคงเกิดเื่เเย่ๆขึ้นเเน่ นอกจากนั้นเฉินเซี่ยยังสั่งให้ิคังดูเเลนางเเทนและหาสาวใช้ให้นางซักคนด้วย ชิวสุ่ยพลาดโอกาสไปเพราะมารผจญอย่างิคังเข้ามาพอดี..นางพยายามตั้งสติไม่โวยวายและรอโอกาสในครั้งต่อไป…นางได้เเต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าตราบใดที่นางยังอยู่ที่นี่ เฉินเซี่ยก็ไม่อาจรอดเงื้อมมือนางไปได้นั่นเอง….
1K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
