แหวนหยกแห่งโชคชะตา.......นำพารัก

        หลังจากที่ถงเฟิงเอ่ยจบภายในห้องก็บังเกิดความเงียบขึ้นมาทันที เมื่องด้วยเป็นเพราะทั้งสามคนนั้นกำลังตกใจกับสิ่งที่ได้ยินก่อนที่หนิงฮวาจะหันไปมองหน้าของท่านปู่อย่างขอความเห็น   ส่วนทางด้านของหนิงเทียนนั้นก็มีสีหน้าที่ตกใจก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เสียหายอันใดแต่กลับเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียอีกที่มีคนเมตาเอ็นดูหลานสาวของเขาถึงเพียงนี้  เมื่อท่านปู่อนุญาตแล้วหนิงฮวาจึงรับหยกขาวมาไว้ในมือก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าจนตาหยี๋ส่งไปให้กับท่านตาหมาดๆของตนทันที 

“ขอบคุณเจ้าค่ะ  ท่านตาถงเฟิง” 

“อย่าได้เกรงใจไป หลานตา ฮ่า ฮ่า ส่วนเจ้าหนิงเทียนก็เรียกข้าว่าพี่ถงก็กันกันนะ 

“ข้าขอบคุณพี่ถงเฟิงมากเลยนะขอรับที่เอ็นดูฮวาเออร์เช่นนี้” 

“นางเป็นเด็กน่ารัก ฉลาดและรอบรู้ใครๆก็ต้องเอ็นดูนางอย่างแน่นอน” 

“ขอรับ พี่ถงเฟิง” 

“อ่า......มัวแต่คุยกันจนข้าลืมไปเลย   หวังชุนเจ้าไปจัดการเรื่องตั๋วเงินให้น้องชายกับหลานของข้าก่อนไป” 

“ได้ขอรับท่านอาจารย์ถง” 

   หลังจากที่หวังชุนเอ่ยรับและเดินออกไปไม่นานเขาก็กลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้งพร้อมกับตั๋วเงินห้าหมื่นห้าพันตำลึงทองก่อนจะยื่นไปให้ทั้งสองคนตรวจนับดูเงิน  เมื่อทั้งสองตรวจนับเงินเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยลาท่านอาจารย์ถงเฟิงและผู้จัดการร้างหวังชุนทันทีเพราะพวกตนมีสิ่งที่ต้องไปทำอีกมาก 

“ถ้าเช่นนั้นข้าและฮวาเออร์ต้องขอตัวก่อนนะขอรับพี่ถงท่านหวังชุน” 

“ได้ๆ ไว้ว่างๆพวกเจ้าค่อยแวะมาที่นี้ใหม่ก็แล้วกันนะ” 

“ขอรับ/เจ้าค่ะ ” 

หลังจากที่ทั้งสองคนออกมาจากร้านเมฆา  (ชื่อร้านขายยา) หนิงฮวาก็เอ่ยถามท่านปู่ของตนทันทีว่าจะไปที่ใดต่อหรือไม่ 

“ท่านปู่จะไปที่ใดต่ออีกหรือไม่เจ้าค่ะ” 

“ปู่ว่าจะนำเงินพวกนี้ไปฝากไว้ที่โรงรับฝากก่อนน่ะถือเงินเยอะๆแล้วปู่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ” 

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิดเจ้าค่ะ” 

  หลังจากที่พูดคุยกันจบแล้วทั้งสองก็เดินทางไปยังโรงรับฝากเงินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้ทันที   หลังจากที่หนิงเทียนฝากเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเขาก็เดินออกมาหาหลานสาวของตนที่นั่งรออยู่หน้าร้าน ก่อนจะเอ่ยถาม 

“เจ้าจะไปที่ใดต่อบ้างเช่นนั้นรึฮวาเออร์” 

“หลานจะไปช็อปปิ้งเจ้าค่ะ ฮ่า ฮ่า” 

“ชอปปิ้งคืออันใดรึ”       หนิงเทียนเอ่ยถามอย่างงุนงง 

“ช็อปปิ้งก็คือการซื้อของเจ้าค่ะ ไปกันเถอะเจ้าค่ะหรือว่าท่านปู่มีธุระอันใดที่ต้องไปจัดการหรือไม่เจ้าค่ะ ถ้ามีข้าไปคนเดียวได้เจ้าค่ะ ท่านปู่ไปจัดการธุระก่อนได้เลยเอาไว้เสร็จแล้วท่านปู่ค่อยมาเจอข้าที่ตรอกนั้นตอนยามอู่ (11.00-12.59 น.)ก็ได้เจ้าค่ะ” 

“เช่นนั้นก็ได้ แล้วปู่จะรีบไปรีบกลับ เจ้าเองก็ต้องดูแลตนเองดีๆละเข้าใจหรือไม่” 

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ” 

“ส่วนนี้เงินปู่ให้เจ้าหนึ่งร้อยตำลึงทองก็แล้วกัน ปู่รู้ว่าเจ้านะชอปปิ๊งเก่งแค่ไหน ฮ่า ฮ่า”  

“ท่านปู่อ่า.......ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก อิอิ” 

       เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปจัดการธุระของตนเองทันที ทางด้านหนิงฮวาเมื่อแยกจากท่านปู่มาแล้วนางก็คบคิดว่านางจะช็อปปิ้งสิ่งใดเป็นอันดับแรกและพอคิดได้นางจึงเดินไปยังตรอกที่พวกคนหัวแดงนำสิ่งของมาขายทันที เมื่อเดินมาถึงหนิงฮวาก็กวาดสายตามองดูร้านรวงต่างๆ มีขอที่ขายอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นร้านขนม ร้านข้าวของเครื่องใช้ ร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายเครื่องประดับ ต้องบอกก่อนเลยว่าหัวเมืองที่นางอาศัยอยู่นี้เปิดให้พวกชาวหัวแดงสามารถนำของเข้ามาวางขายได้แต่ต้องขึ้นทะเบียนเสียส่วยให้กับทางการและต้องอยู่ในโซนที่ทางการกำหนดให้เท่านั้น นี้จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงเลือกเดินมาที่ตรอกแห่งนี้ก็เพราะว่ามันเป็นตรอกที่ทางการจัดเอาไว้ให้สำหรับพวกชาวหัวแดงตั้งร้านขายนั้นเอง หลังจากที่นางกวาดสายตาดูไปรอบๆนางก็เจอเข้ากับร้านขายพวกขนม ไม่รอช้านางรีบเดินตรงไปยังร้านขายขนมทันที พอเดินมาถึงหน้าร้านนางก็พบเข้ากับเด็กหนุ่มผมสีทองนัยตาสีฟ้าน้ำทะเลผิวขาวซีดๆ อายุน่าจะประมาณ 14-15 ปี คาดว่าคงเป็นพนักงานขายของที่ร้านอย่างแน่นอน และพอเมื่อเด็กหนุ่มหันมาเจอหนิงฮวายืนอยู่หน้าร้านเขาจึงได้เอ่ยทักทายนางพร้อยกับรอยยิ้มสดใส 

“สา หวัด ดี ไม่ ซ้าบ ว่า ยู สนใจสินค้าชิ้นไหนของทางร้านไอหรือไม่” 

   ชายหนุ่มพยายามจะสื่อสารกับหนิงฮวาอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ยังดูลำบากไปมากสำหรับหนิงฮวาที่ยืนมองดู แต่นางก็พอจะเข้าใจอยู่จึงเอ่ยตอบไป 

“สวัสดี ข้าต้องการซื้อของพวกนี้ ไม่ทราบว่าขายราคาเท่าไหร่หรือ” 

    หนิงฮวาเอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังตะกร้าที่มีโหลใส่พวกผงช็อกโกแลต โกโก้ และกาแฟวางอยู่เก้าโหลมีอย่างละสามโหล เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินและเห็นดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปว่า 

“ขายโหลละ ยี่สิบอีแปะ” 

“ข้าเอาทั้งหมดนี้เลยเจ้าค่ะ แล้วก็ขนมมาร์ชเมลโล่พวกนั้นด้วย” 

“ทั้งหมดสองร้อยอีแปะ” 

       เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถุงกระดาษที่ใส่ของมาให้กับนาง หนิงฮวายืนมองถุงกระดาษก่อนจะคิดในใจ ‘ ยุคนี้เขาเริ่มใช้ถุงกระดาษกันแล้วสินะ’ ก่อนที่นางจะยื่นมือไปรับเอามาไว้ในมือและจ่ายเงินให้กับเด็กหนุ่มก่อนจะเดินออกจากร้านไป