สวรรค์นิรันดร์กาล

        เมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัวเองฉางเฟิงก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาเสียแล้วในร่างกายอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็มีสายเลือดที่ไม่ใช่มนุษย์

        “จากที่ข้าดูมารดาของเจ้าเป็นมนุษย์ไม่ผิดแน่ ส่วนบิดาของเจ้าคงเป็นนายท่านของเจ้าหนูตัวนี้และมีสายเลือดที่ล้ำค่าทำให้เจ้าถือกำเนิดมาจึงมีรูปร่างและสายเลือดแบบนี้”ตงจวิ้นกล่าว

        “แล้วทำไมแดนลับของเผ่าภูติจะต้องเปิดให้มนุษย์เข้ามา”ฉางเฟิงอดที่จะสงสัย

        “ไม่เชิงว่าเป็นมนุษย์ข้ากำลังรอให้ลูกหลานของเผ่าภูติเข้ามาในแดนลับแห่งนี้เพื่อมอบมรดกให้กับพวกเขาแต่หลายปีมานี้กลับไม่มีสายเลือดเผ่าภูติเข้ามาเลยอย่าว่าแต่สายเลือดภูติบริสุทธิ์เลยแม้ตาครึ่งภูติยังไม่ปรากฎตัวเจ้าถือว่าเป็นคนแลกเลย” ตงจวิ้นกล่าว

        “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเผ่าภูติกัน”

        “เรื่องมันยาวตัวเจ้าในตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้เพราะถ้าเจ้ารู้มากเกินไปมันจะนำภาหายนะมาสู่เจ้าได้เจ้ารู้แค่ว่าพวกเราถูกโจมตีโดยพวกบัดซบกลุ่มหนึ่งก็พอ และสำหรับการทดสอบเจ้าได้ผ่านการทดสอบแล้วแต่มรดกที่แท้จริงของเผ่าภูติเจ้ายังไม่สามารถรับมันได้”ตงจวิ้นกล่าว

        “เพราะอะไร”ฉางเฟิงขมวดคิ้ว

        “อย่างแรกพลังบ่มเพาะของเจ้าน้อยเกินไม่สามารถรองรับพลังของมรดกของเผ่าพันธุ์ของข้าได้ต่อให้เจ้ารับไปก็จะกลายเป็นเป้าหมายของพวกโลภมากอยู่ดี รอให้เจ้าไปถึงระดับเซียนแล้วเจ้าค่อยกลับมาก็ยังไม่สาย”ตงจวิ้นกล่าว

        “แล้วตกลงข้าผ่านการทดสอบเพื่ออะไร”ฉางเฟิงงุนงง

        “แน่นอนว่าแม้มรดกของเผ่าเจ้าจะไม่สามารถรองรับได้ในตอนนี้แต่ว่าสมุนไพร อุปกรณ์ หนังสือตำราของเหล่านี้เจ้าสามารถนำมันไปได้ และข้ายังมอบสิทธิ์ให้เจ้าได้ลองเสี่ยวโชค”ตงจวิ้นยิ้ม

        “ถ้าอย่างงั้นสมุนไพรพวกนี้ข้าก็”ฉางเฟิงตื่นเต้น

        “ใช่เจ้าสามารถนำมันไปได้ แต่ข้าขอเตือนเจ้าหน่อย สมุนไพรบางอย่างนั้นยังต้องใช้เวลาอีกหลายปีเพื่อให้สามารถเก็บเกี่ยวและใช้ประโยชน์ได้”ตงจวิ้นกล่าว

        “เรื่องนั้นไม่ต้องให้เจ้ามาเป็นกังวลหรอกนายน้อยนำภาพสวรรค์นิรันดร์ออกมาเร็วพวกเรามีสมุนไพรให้ใช้แล้ว” เสี่ยวจินกล่าว

        ฉางเฟิงไม่รอช้าเรียกภาพสวรรค์นิรันดร์ออกมาพริบตาตงจวิ้นก็เป็นใบ้ทันที ใครจะคิดว่าเจ้าโจรน้อยสองตัวนี้จะมีอุปกรณ์ที่มีโลกใบหนึ่งซ่อนอยู่ข้างใน

        “พวกเจ้า!!!!!”

        เมื่อเห็นทั้งสองคนเริ่มทำการกวาดสมุนไพรและตำราไปจนหมดมันก็ทำให้ตงจวิ้นรู้สึกปวดใจอย่างมากฉางเฟิงนั้นไม่เห็นใจอีกฝ่ายเลยเพราะไม่ว่าอย่างไรของพวกนี้ก็เป็นของเขาแล้ว

        ไม่นานของทั้งหมดที่ตงจวิ้นอนุญาติก็ถูกกวาดเรียบแต่จากนั้นฉางเฟิงก็รู้สึกว่าการดูแลสมุนไพรพวกนี้ค่อนข้างยุ่งยากเพราะต่อให้ตนเองดูแลก็ยังไม่สามารถทำได้ดี

        “เสี่ยวจินเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีสิ่งมีชีวิตใหนที่สามารถคอยช่วยเราดูแลสมุนไพรพวกนี้ได้”ฉางเฟิงกล่าว

        “ฮ่าฮ่า นายน้อยกล่าวออกมาก็ทำให้ข้านึกได้ นี่ตาแก่ข้ารู้ว่าเผ่าภูตินั้นมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าภูติน้อยอยู่นำพวกมันออกมาแบ่งให้กับพวกข้าเดี๋ยวนี้” เสี่ยวจินกล่าว

        “บัดซบพวกเจ้าไม่คิดจะเหลือของดีเอาไว้ให้ข้าเลยงั้นเหรอ”ตงจวิ้นรู้สึกเหมือนจะร้องให้ก่อนจะโบกมือ

        ภูติตัวจิ๋วขนาดเล็กเท่ากำปั้นก็ปรากฏออกมา7 ตัว แต่ละตัวต่างมีทั้งชายและหญิงสลับกัน

        “หืมตาแก่เจ้าเรียกพวกข้ามาทำไม”

        “ม่ายยยสมุนไพรของพวกเราหายไปใหน”

        “ไม่นะสมุนไพรถูกขโมย”

        “พวกเราดูแลสมุนไพรอย่างดีแต่ตอนนี้กลับไม่เหลือสักต้น”

        เมื่อภูติน้อยทั้งเจ๊กตัวปรากฏมันก็เริ่มโวยวายฉางเฟิงรู้สึกเริ่มไม่อยากจะนำเจ้าภูติน้อยไปด้วยแล้ว

        “ต่อจากนี้ไปพวกเจ้าติดตามชายคนนี้ไป”ตงจวิ้นกล่าว

        “ทำไมพวกเราต้องติดตามมนุษย์”

        “เจ้าโง่เจ้าดูดีๆสิ”

        “ผมสีเขียวกลิ่นอายแห่งชีวิต”

        “สายเลือดภูติแถมยังบริสุทธิ์มากๆ”

        “เอาละเด็กน้อยเปิดประตูให้พวกนี้เขาไปสิต่อจากนี้หน้าที่ดูแลสมุนไพรพวกเขาจะเป็นคนจัดการเอง” ตงจวิ้นกล่าว

        ฉางเฟิงไม่มีทางเลือกแม้เจ้าตัวเล็กพวกนี้จะชอบพูดมากความสามารถของพวกนี้ก็น่าจะเป็นของจริงเมื่อภูติน้อยเข้าไปในโลกของภาพสวรรค์นิรันดร์แล้วก็พากันตื่นเต้น

        ต้องบอกก่อนว่าภายในภาพสวรรค์นิรันดร์นั้นงดงามอย่างมากมันมีน้ำพุที่งดงามพื้นดินที่เหมือนกับดินแดนของเซียนระดับมันสูงส่งกว่าอาณาจักรจงเย่ไม่รู้กี่เท่า

        “สุดยอดที่แห่งนี้น่าอยู่จริงๆ”

        “นั่นคือสมุนไพรของพวกเรา”

        “บัดซบทำไมถึงได้ทำกับสมุนไพรแบบนี้”

        “มันเสียของชัดๆ”เหล่าภูติน้อยที่เห็นกองสมุนไพรก็พากันบ่นออกมาไม่หยุดและเริ่มลงมือปลูกสมุนไพรอีกครั้ง

        “เอาละต่อไปก็ได้เวลาเสี่ยงโชคของเจ้าแล้ว”ตงจวิ้นกล่าว

        “เสียงโชคยังไงหรือตาแก่”เสี่ยวจินสงสัยเพราะแม้แต่มันก็ไม่รู้

        “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าในโลกของพวกเราตอนนี้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของโลกที่ยิ่งใหญ่เท่านั้นในอดีตโลกใบนี้สามารถรองรับตัวตนอย่างพระเจ้าได้สบายๆแต่เพราะสงครามครั้งใหญ่ทำให้มันพังทลายเศษดินแดนของโลกที่ยิ่งใหญ่กระจายออกไปและกลายเป็นโลกขนาดเล็ก

        แต่สิ่งที่ข้าจะบอกนั้นคือโลกที่สามารถรองรับตัวตนระดับพระเจ้าได้จะมีสายธารแห่งโชคชะตาอยู่และสายธารแห่งโชคชะตานี้มีความลับมากมายซ่อนอยู่รวมถึงของวิเศษมากมายเช่นกัน”

        “มันถึงกับมีของแบบนี้ด้วย”สีหน้าของเสี่ยวจินตื่นเต้น

        “แต่ว่าสายธารแห่งโชคชะตาจะปรากฏที่ใดนั้นไม่มีใครรู้ได้และเมื่อมันปรากฎก็จะมีเพียงคนเดียวที่สามารถเสี่ยงโชคได้” ตงจวิ้นกล่าว

        “อะไรกันนี่มันออกจะงกเกินไปแล้ว” เสี่ยวจินทำสีหน้าผิดหวัง

        “แล้วเราจะเสี่ยงโชคยังไง”ฉางเฟิงกล่าว

        “แน่นอนว่าต้องใช้คันเบ็ดนี้”ตงจวิ้นนำคันเบ็ดตกปลาที่ทำจากหยกออกมา

        แม้จะเป็นเพียงคันเบ็ดตกปลาแต่กลิ่นอายของมันกลับทำให้ฉางเฟิงรู้สึกหวาดกลัวได้เลย

        “กลิ่นอายระดับพระเจ้าคันเบ็ดนี่เป็นถึงอุปกรณ์ระดับพระเจ้าเลยงั้นเหรอ” เสี่ยวจินอ้าปากค้าง

        “ถ้าไม่มีคันเบ็ดนี่ก็ไม่มีทางเสี่ยงโชคได้หรอกนะเอาละเรามาถึงแล้ว” ตงจวิ้นกล่าวและมองไปยังสายธารสีทองที่ใหลออกมาจากรอยแยกมิติ

        ตงจวิ้นอดที่จะถอนหายใจเพราะมันเป็นเหมือนโชคชะตาเมื่อหลายวันก่อนอยู่ๆสายธารสีทองก็ปรากฎออกมาและเป็นช่วงเวลาพอดีที่ฉางเฟิงนำความตกใจและยินมาให้กับเขาทำให้ตงจวิ้นคิดว่าโชคชะตาที่ปรากฎนั้นย่อมเป็นของฉางเฟิงแน่

        “แค่เจ้าใช้คันเบ็ดนี้หย่อนตกขอลงไปในสายธารสีทองนี้แล้วตั้งจิตให้มั่นเมื่อโชคชะตาของเจ้าพบเจอกับสิ่งที่ต้องการเจ้าก็จะรู้สึกตัวเองว่าต้องดึงคันเบ็ดขึ้นตอนใหน”ตงจวิ้นส่งคันเบ็ดให้กับฉางเฟิงทันที

        สีหน้าของฉางเฟิงเต็มไปด้วยความคาดหวังและเดินไปยังสายธารแห่งโชคชะตาและเริ่มนั่งหย่อนคันเบ็ดทันที

        ค้างไป1 วัน555