ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 117: งานเลี้ยงวังหลวง

ยามค่ำคืนมาเยือนนครเมฆา แต่คืนนี้กลับสว่างไสวราวกับกลางวัน โคมไฟนับหมื่นดวงถูกจุดขึ้นรอบพระราชวังหลวง แสงสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วท้องฟ้า เป็นสัญญาณของการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่

วันนี้คือวันจัดงานเลี้ยงต้อนรับผู้เข้าแข่งขัน "ศึกชิงเจ้ายุทธภพ" ที่ทางราชสำนักเป็นเจ้าภาพ เหล่าอัจฉริยะจากทั่วสารทิศ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และตัวแทนจากนิกายต่างๆ ต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่ง

หลิงเซียวในชุดสีดำสนิทที่ดูเรียบง่ายแต่ตัดเย็บอย่างประณีต เดินผ่านประตูวังหลวงเข้ามาพร้อมกับป้ายทองคำในมือ ทหารองครักษ์เมื่อเห็นป้ายต่างแสดงความเคารพและผายมือเชิญเขาเข้าสู่ท้องพระโรงทันที

ภายในท้องพระโรงนั้นกว้างขวางใหญ่โต พื้นปูด้วยหินหยกขาว เสาแต่ละต้นแกะสลักเป็นรูปมังกรพันเกลียว อาหารเลิศรสและสุราชั้นดีถูกลำเลียงออกมาไม่ขาดสาย เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสร้างบรรยากาศรื่นเริง

หลิงเซียวเลือกที่นั่งในมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบ เขาไม่ได้สนใจจะไปทำความรู้จักกับใคร สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตการณ์

"นั่นมัน 'ขุนขวาน' เถี่ยซาน!"

"ดูนั่น! องค์ชายรองก็เสด็จมาด้วย!"

เสียงซุบซิบดังขึ้นเมื่อเหล่าตัวเต็งทยอยปรากฏตัว หลิงเซียวมองเห็นชายร่างยักษ์ที่แบกขวานคู่ไว้ด้านหลัง และชายหนุ่มรูปงามในชุดมังกรสีเงินที่ดูหยิ่งยโส... องค์ชายรองแห่งราชวงศ์

แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่สุด คือการปรากฏตัวของประธานในพิธี

"ฝ่าบาทเสด็จ!"

เสียงขันทีกังวานก้อง ท้องพระโรงเงียบกริบลงทันที ทุกคนลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับ

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมมังกรสีทองเดินออกมาจากฉากหลัง รัศมีพลังของเขานั้นลึกล้ำและกดดันอย่างมหาศาล... นี่คือ "จักรพรรดิเมฆาคราม" ผู้ปกครองแคว้น และเป็นยอดฝีมือระดับแก่นทองคำขั้นสูงสุด!

แต่สิ่งที่ทำให้หลิงเซียวต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ตัวจักรพรรดิ แต่เป็นหญิงสาวที่เดินเคียงข้างพระองค์ออกมา

นางสวมชุดคลุมหงส์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามหมดจดราวกับเทพธิดา ผิวพรรณขาวผ่องใสไร้ริ้วรอย แม้จะดูสูงส่งและสง่างาม แต่หลิงเซียวจำเค้าโครงหน้านั้นได้แม่นยำ

นางคือหญิงสาวบาดเจ็บที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้ในป่าเทือกเขาสันหลังมังกร!

"ที่แท้... นางก็คือองค์หญิง"

หลิงเซียวพึมพำเบาๆ มือของเขาเผลอแตะไปที่ถุงเก็บมิติ ซึ่งมี "ป้ายหยกดอกบัว" ที่นางมอบให้เก็บอยู่

องค์หญิงกวาดสายตามองไปทั่วท้องพระโรงด้วยรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาท แต่เมื่อสายตาของนางมาหยุดอยู่ที่มุมมืดมุมหนึ่ง และสบเข้ากับดวงตาสีม่วงที่คุ้นเคย รอยยิ้มของนางก็ชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายความยินดีที่ปิดไม่มิด

นางจำเขาได้! ผู้มีพระคุณที่เย็นชาและโหดเหี้ยมคนนั้น

จักรพรรดิเมฆาครามตรัสทักทายเหล่าจอมยุทธ์ด้วยถ้อยคำปลุกใจ แต่หลิงเซียวไม่ได้สนใจฟังมากนัก เขากำลังประมวลผลข้อมูลใหม่

"การที่องค์หญิงถูกลอบสังหารโดยคนของนิกายกระบี่คราม... และนางรอดกลับมาได้ ย่อมหมายความว่าความขัดแย้งระหว่างราชวงศ์กับนิกายนั้นรุนแรงกว่าที่คนภายนอกรู้"

หลิงเซียวยกจอกสุราขึ้นจิบ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย

"ดูเหมือนข้าจะก้าวเข้ามาอยู่กลางกระดานหมากรุกกระดานใหญ่เสียแล้ว"