ส่วนทางด้านพวกพี่ชายที่ออกไปด้านนอก ก็เริ่มแผนการหย่อนพลอยให้พวกเพื่อนๆกันแล้วด้วย
“พวกเราเริ่มกันเลยนะ”พี่หนิงหวง
“ครับ”พวกน้องชาย
การประกบเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แต่ละคนไม่ยากเลยสำหรับพวกพี่ชาย วางแผนการเล่นกันไปเล่นกันมาก็หย่อนพลอยใส่กระเป๋ากางเกงของแต่ละคน ส่วนน้องตัวเล็กๆ นั้นง่ายมากแค่ถือขนมแจกให้กินก็หย่อนพลอยให้แบบง่ายๆเลย
“เรียบร้อยยัง”พี่หนิงหวง
“ของผมทางด้านนู้นครบทุกคนแล้ว”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“ผมด้วย”พี่หนิงเฉิง
“ของผมก็เรียบร้อยแล้วทุกคนได้ครบ”พี่รองเยว่เลี่ยง
พวกพี่ชายมองหน้ากันและขอตัวออกไปก่อน แต่จริงๆแล้วไม่ได้ไปไหนไกล แอบมองดูสถานการณ์รอบๆอย่างเงียบๆว่าจะมีใครพอรู้ว่าตัวเองนั้นมีพลอยอยู่ในกระเป๋ากันบ้าง
และก็มีพี่น้องจากครอบครัวหนึ่งเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่พิเศษแล้ว
“พี่สาว ดูนี่สิสวยจังเลยอะไรไม่รู้อยู่ในกระเป๋าผม”เด็กในครอบครัวผู้ดวงดีที่ได้รับการหย่อนพลอยใส่กระเป๋าครอบครัวแรกที่รู้ตัวก่อนคนอื่นๆ
“ไหนให้พี่สาวดูสิ”พี่สาวเด็กน้อยขอดู น้องชายแบมือให้พี่สาวดูของสิ่งนั้นทันใดที่ได้เห็นพี่สาวก็ตาโตและรีบเอามือของตัวเองประกบกับน้องชายอย่างรวดเร็วมองซ้าย มองขวาอยู่หลายต่อหลายรอบ มีเด็กเล็กๆที่เล่นกับน้องชายและน้องสาของเธออยู่ 3-4 คนแต่พวกเขาไม่ได้สนใจอะไร
“เงียบๆนะอย่าพูดเสียงดังนะเชื่อพี่สาวเข้าใจไหม”พี่สาวของเด็กน้อย
“ทำไมเหรอ”น้องชายผู้ที่สงสัย
“เดี๋ยวน้องจะได้ขนม รองเท้า เสื้อผ้าใหม่นะถ้าน้องไม่พูดเรื่องของสวยนี้น่ะ ไปกับพี่สาวก่อนเร็วเข้าเราต้องรีบไปหาแม่ที่ตลาดก่อนนะ”พี่สาว รีบจูงน้องชายคนกลางและน้องสาวคนเล็กไปจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว
“เรียบร้อยไปแล้วผลงานดีมากเลยนะฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“จริงอย่างที่น้อง3ซิงพูดเลยเนอะดูสิ พวกพี่ๆจะคอยประกบน้องๆของพวกเขาและไม่พูดอะไรเลย”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“แถมยังคอยตรวจดูกระเป๋าของพวกน้องๆ และของตัวเองด้วยล่ะ”พี่หนิงหวง
“นู้นๆ ทางนู้นเหมือนกับจะรู้ตัวแล้วอีกหนึ่ง”พี่หนิงเฉิง
และแล้วพวกเด็กๆ คนอื่นๆก็เริ่มรู้ตัวทีละคนและค่อยๆพากันแยกย้ายไปแบบเงียบๆ ไม่ได้เอะอะบอกให้คนอื่นๆรับรู้
“สำเร็จแล้ว”พวกพี่ชาย ต่างมองหน้ากันผลงานของพวกเขาออกมาดีกันมากๆเลย
“พวกเราจะกลับร้านกันเลยไหม”พี่หนิงหวง
“กลับครับ”พวกน้องชาย
เมื่อเสร็จสิ้นภาระกิจกันบางส่วนที่สนามเด็กเล่นกันแล้ว พวกพี่ชายก็กลับร้านกันเลยเพื่อรอทำภาระกิจหย่อนพลอยรอบต่อไปตอนเพื่อนๆพี่ๆน้องๆมารับของแจกอาหารในส่วนของกลุ่มพิเศษต่อไป
“พวกเรากลับมากันแล้วครับ”พวกพี่ชาย ส่งเสียงตะโกนให้ทุกๆคนรับรู้การมาถึงของพวกเขากัน
“แม่ ป้า ยาย เยว่เลี่ยงกลับมาแล้วครับ”พี่รองเยว่เลี่ยง
พวกท่านได้แต่หันมามองและส่งยิ้มมาให้กับเด็กๆกัน และถามว่าหิวน้ำกันไหม
“แม่มีน้ำส้มให้กินนะลูกทางด้านนู้นเลย ถ้าพวกหนูหิวน้ำนะหรือจะไปกินกับน้องสาวก็ได้นะ”แม่
“น้องสาวสองคนอยู่ที่ไหนเหรอครับตอนนี้”พี่ใหญ่เยว่เผิง ที่คิดถึงน้องสาวมากๆ
“ขึ้นไปบนชั้น 3 กันแล้วล่ะ”แม่
“อ้อ…ครับ”พี่ชาย
พวกพี่ชายดูขนมไปบางส่วนและน้ำก็เอาไปเองด้วย เพราะไม่แน่ใจว่าน้องสาวทั้งสองคนจะกินอะไรกันบ้าง จึงเลือกที่จะเอาขนมที่ของแต่ละคนชื่นชอบกันไปเองจะดีกว่า
“น้องสาวสองคนจะแอบหลับกันยังนะ”พี่หนิงเฉิง
“ก็ไม่แน่นะอาจจะพากันนั่งสัปหงกอยู่ก็เป็นไปได้ล่ะ”พี่หนิงหวง
“น้องสาวทั้งสองยังไม่หลับตอนนี้หรอกฮะ ยังกินกันอยู่”พี่รองเยว่เลี่ยง
“น้องสาว”พวกพี่ชายก้าวขาขึ้นถึงชั้น3 กันแล้วก็ส่งเสียงเรียกน้องสาวทั้งสอง
“พี่ชายทางนี้”3ซิง
“พวกพี่ชายมากันเร็วจังเลย นึกว่าจะไปนานกว่านี้เสียอีกนะ”พี่สาวเยว่ชิง
“พวกพี่คิดถึงน้องสาวน่ะ เลยรีบกลับมาเดี๋ยวน้องสาวจะเหงา”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“ฮือ……ไม่เหงานะพี่ชาย ปรกติทุกอย่างเลยง่ะหง่ำ…หง่ำ….”3ซิง
“..................”พวกพี่ชาย เงียบกันไปเลยเพราะความหมายของน้อง3ซิงนั้นก็คือ พวกเขาจะอยู่หรือไม่อยู่ไม่แตกต่าง ช่างแตกต่างจากพวกเขาที่คิดถึงพวกน้องสาว แต่น้องสาวกลับ….
“เฮ้อ………”พวกพี่ชาย
“พี่ชายเอาขนมาขึ้นมาเพิ่มเหรอ ไหนๆ ของซิงซิงดูหน่อยเอาอะไรมากินบ้างน่ะของซิงซิงกับพี่เยว่ชิงหมดไปตั้วเยอะแล้วเหลือนิดๆหน่อยๆเองนะ”3ซิง
แต่สิ่งที่พวกพี่ชายเห็นมันกลับตรงกันข้ามกับคำพูดของน้อง3ซิงจริงๆ ขนมออกจะเต็มโต๊ะซะขนาดนี้น้องสาวคนเล็กของพวกเขาดันบอกว่านิดๆ หน่อยๆอีกแล้ว
“อันนี้ไม่เอาล่ะเยว่ชิงกับน้อง3ซิงกินแล้วนะ อันนี้ก็ไม่ แต่อันนี้เอานะเพราะมันอร่อยมากเลย อือ…อันนี้ด้วย”พี่สาวเยว่ชิง
“อือ….ลืมไปเลยพวกพี่ชายหย่อนพลอยสำเร็จไหม”3ซิง
“สำเร็จล่ะน้อง3ซิง แต่ละคนไม่มีใครส่งเสียงกระโตกกระตากกันเลยนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“ถ้าน้องตัวเล็กๆเอ่ยปากถามก็พากันปิดปากน้อง และส่งสัญญาณและอุ้มน้องพวกเขาออกกันไปเลยล่ะ น่าจะกลับไปหาพ่อแม่ของพวกเขาน่ะ”พี่หนิงหวง
“แผนการไปได้ด้วยดี รอรอบเย็นอีกรอบหนึ่งที่เราจะหย่อนพลอยอีกครั้ง”พี่รองเยว่เลี่ยง
“แสดงว่าตอนนี้คงจะมีครอบครัวบางส่วนเอาพลอยพวกนี้ไปขายกันบ้างแล้วล่ะ ดีจังพวกเขาจะมีเงินทุนสำรองกันแล้ว”3ซิง
“แต่ถ้าพวกพี่เจอคนอื่นๆก็สามารถหย่อนให้ได้ใช่ไหม คนที่ดูต้องการความช่วยเหลือน่ะ”พี่หนิงหวง
“ได้สิพี่ชาย ให้พวกเขาไปเถอะของซิงซิงมีเยอะแยะไม่หวงหรอกนะ”3ซิง
“ถ้างั้นก็ได้เลย พวกเราจะแจกให้กับคนที่เหมาะสมด้วย”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“อย่างน้อยๆให้คนที่ขาดโอกาส ได้มีโอกาสที่ดีขึ้นบ้างชีวิตของพวกเขาจะได้มีทางเลือกให้เดินเพิ่มขึ้น”3ซิง
“พวกทางร้านเครื่องประดับคงคิดว่าพวกชาวบ้านไปร่อนเจอพวกพลอยเนอะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ใช่ๆ”พวกพี่ชาย
“วันนี้ในเมืองคงคึกคักกันน่าดูเลยเนอะ”พี่สาวเยว่ชิง
“พวกเขาคงจะกลับบ้านไปฉลองกันแน่นอนเลยล่ะ เหมือนตอนนี้ที่พวกเราก็กินเลี้ยงกันทู้กกกกวันเลยฮิ….ฮิ…..”3ซิง
“จริงด้วยน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง
“ใช่ๆ พวกเรากินเลี้ยงกันทุกวันจนน้องสาวสองคนตัวกลมแบบนี้ไงล่ะ”พี่รองเยว่เลี้ยง เอานิ้วไปจิ้มพุงน้อง3ซิง และพี่สาวเยว่ชิงของเธอ
“...................”3ซิง พี่สาวเยว่ชิง เหล่ตามองพี่รองเยว่เลี่ยงอย่างช่วยไม่ได้ ช่างพูดจาไม่น่าฟังเสียจริงๆ
“แต่ว่าน้องสาวสองคนน่ารักนะ ดูสิเหมือนลูกหมูที่พึ่งออกมาใหม่ๆเลยล่ะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“...................”3ซิง พี่สาวเยว่ชิง
“เอ่อ………”พี่ใหญ่เยว่เผิง อยากจะบอกให้พี่รองหยุดพูดเสียจริงๆเดี๋ยวก็โดนอิทธิฤทธิ์นางพญาน้อยทั้งสองอีกหรอก
“แต่ว่าตอนแรกๆนะน้องสาวสองคนยังไม่ค่อยเหมือนลูกหมูนะ แต่เหมือนเจ้าตัวที่มันแบบว่าทำแบบนี้น่ะ มันพองๆแบบนี้ได้และหดแบบนี้ได้”พี่รองทำท่าเหมือนสัตว์บางอย่างที่พอ3ซิงมองท่าทางที่พี่รองทำก็ใช่เลย
พี่รองเยว่เลี่ยงของเธอเปรียบเธอเสมือน “อึ่งอ่าง” ที่มันจะพองลมตัวใหญ่เป็นบางครั้งนั่นเอง เพราะตอนแรกๆที่พวกเราเริ่มจะมีโชคจากการโดนตบของเธอ พุงน้อยๆของเธอจะยุบบ้างพองบ้างไม่เหมือนตอนนี้หรอกมันอยู่ยังไงก็อยู่อย่างงั้นถาวรไปแล้วไม่มียุบลงเลย!!
“ฮึ่ม………….”3ซิง และพี่สาวเยว่ชิง
“เชอะ……..”3ซิง
“เชอะ……….”พี่สาวเยว่ชิง
“อ้าว……พี่รองพูดอะไรผิดไปเหรอทำไมน้องสาวสองคนถึงได้งอนล่ะ”พี่รองเยว่เลี่ยง เกาหัวแกร๊ก….แกร๊กอีกแล้ว พยายามยื่นขนมและน้ำหวานให้น้องสาวทั้งสองอย่างเอาอกเอาใจจนแทบน้องสาวไม่ต้องหยิบเลยเสียด้วยซ้ำไป
“เฮ้อ…………”พวกพี่ชาย
“เห็นไหมพี่สาว ซิงซิงบอกแล้วพี่ชายน่ะนะอยู่หรือไม่อยู่ก็เหมือนเดิมแหละ”3ซิง
“ใช่ จะดีต่อเมื่อตอนสั่งให้ทำงานนี่ล่ะนะพี่ชายจะรับผิดชอบได้ดีเลย”พี่สาวเยว่ชิง
“......................!!!”พวกพี่ชาย
“ไหงพวกเราก็โดนไปด้วยล่ะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง กระซิบกระซาบกับพี่หนิงหวงและพี่หนิงเฉิงเบาๆ
“ก็ใช่นะสิ โดนรวมกันไปหมดเลยเนี่ย”พี่หนิงหวง
“เยว่เลี่ยงก็ชอบพูดแบบนี้กับน้องสาวตลอดเลยนะ ทีหลังต้องรีบปิดปากให้ไว”พี่หนิงเฉิง
“อือ………”พวกพี่ชาย
พอได้เวลาเที่ยงก็กินอาหารอีกรอบ สองสาวน้อยก็ถึงเวลาที่จะนอนพักของจริงอีกครั้ง หลังจากกินมื้อเที่ยงไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี ก็พากันหลับสบายเสียกรนเบาๆดังออกมาจากน้องสาวทั้งสองของพวกเขา
“อ้า….น้องสาวหลับไปแล้ว”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“น้องสาวสองคนดูแลไม่ยากเหมือนกันนะครับ เดาง่ายถ้าลืมตาตื่นปากก็เคี้ยวงับๆงับๆ พอหยุดปากเสร็จก็หลับไปแล้ว”พี่รองเยว่เลี่ยง
“................”พวกพี่ชาย
“เจ้ารองอย่าพูดแบบนี้ให้น้องสาวสองคนได้ยินนะ เดี๋ยวก็โดนน้องสาวงอนให้อีกหรอก”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“ผมก็พูดตามความจริงนะฮะพี่ใหญ่ น้องสาวต้องรับความจริงให้ได้นะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“เฮ้อ………..”พวกพี่ชาย
“พวกเราก็พักสายตากันบ้างเถอะฮะ จะได้มีแรงสู้รบกับน้องสาวสองคนต่อนะ”พี่หนิงเฉิง
“ได้”พวกพี่ชาย
พวกพี่ชายก็นั่งอ่านหนังสือกันสักพักหนึ่งก่อน จึงค่อยๆผล็อยหลับกันไปอย่างไม่รู้สึกตัว ตอนนี้ด้านบนชั้น 3 กลับมาเงียบสงบอีกครั้งเพราะเด็กๆ กำลังอยู่ในห้วงความฝันกันทุกๆคนแล้ว
ทางด้านล่างชั้น 1 ก็ยังคงครึกครื้นกันอย่างไม่ขาดสายเช่นกันคนเข้า คนออกมารับและซื้ออาหารกันอย่างต่อเนื่อง ด้วยทางเราเปิดร้านมาหลายวันแล้ว ทำให้การมาของผู้คนเริ่มกระจายเวลากันมาบ้างด้วย
ไม่เหมือนวันสองวันแรกที่พวกเขาแห่กันมาช่วงเช้ากันอย่างหนาแน่นจนวุ่นวายกันมาก และช่วงเย็นหลังจากที่รับรู้ข่าว แต่พอรู้หลักและทางเราได้จ้างคนจากที่ศาลเจ้าร้างมาช่วยงานอะไรๆก็ราบรื่นขึ้นเยอะ มีคนมาช่วยทำอาหาร ทำหน้าที่แจกและขายกันในแต่ละส่วนแยกกันทำเลยช่วยให้เร็วขึ้น
และแม่ ตา ยาย ป้าและลุงใหญ่ก็เหนื่อยน้อยลง เพราะไม่ต้องลงมือทำเองหมดทุกอย่างเหมือนอย่างวันแรกๆอีกแล้ว ส่วนมากจะคอยช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆเพียงเท่านั้น เพราะน้าๆ ป้าๆจากทางศาลเจ้าแทบจะไม่ให้พวกท่านหยิบจับทำอะไรกันเลย พวกเขาเป็นลูกจ้างที่ดีมากขยันขันแข็งกันหมดทุกๆคน
“พ่อเรากับพี่ใหญ่ คงจะยุ่งกันน่าดูเลยนะดูสิป่านนี้ยังไม่กลับกันมาเลยนะ”ยาย
“คงจะพากันไปดูวัสดุก่อสร้างด้วยน่ะค่ะแม่ และไหนจะต้องพาไปดูสถานที่จริงว่าเราต้องการก่อสร้างอะไรบางในส่วนไหนกันบ้าง”แม่
“แต่ที่แน่ๆทั้งพ่อและพี่ใหญ่ของน้องเล็กคงจะมือไม้สั่นด้วยนะคะป่านนี้ ต้องเก็บเงินไว้กับตัวเยอะแยะเลยเพราะหลังจากขายพวกพลอยได้ก็ยังคงมีเงินติดตัวอีกเยอะเลยทีเดียวล่ะนะ กว่าจะปลีกตัวมาฝากเงินได้น่ะฮิ….ฮิ…..”ป้าซูเจียว
“แม่นึกภาพออกเลยว่าสองคนนั้นจะทำท่าอย่างไรน่ะ”ยาย
“ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า…..”แม่ ยาย และป้า ต่างก็นินทาตาและลุงใหญ่กันอยู่อย่างอารมณ์ดี
“พวกเด็กๆเงียบกันไปแล้ว คงจะงีบหลับกันไปแล้วนะ”ป้าซูเจียว
“แน่นอนค่ะ เมื่อเช้าถึงจะตื่นสายแต่ว่าไม่สายมากน่าจะหลับเร็วค่ะตอนบ่ายนี้น่ะ”แม่
“ปล่อยเด็กๆ หลับไปก่อนสักพักค่อยขึ้นไปดูพวกเด็กๆสักหน่อยนะ”ยาย
“ได้ค่ะแม่”ป้าและแม่
ยาย แม่ และป้า กับพวกน้าๆป้าในศาลเจ้าต่างก็มานั่งปรึกษากันว่าจะทำอาหารอะไรเพิ่มเติมอีกหรือไม่สำหรับวันนี้ เพราะตอนนี้อาหารที่พวกเราทำไม่ใช่แค่มี2 อย่างเท่านั้น เราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะมีแรงงานเยอะขึ้นจึงไม่เป็นปัญหาต่อการเพิ่มรายการอาหารที่มากขึ้นตาม
และถือว่าเป็นทางเลือกในการกินสำหรับลูกค้าอีกด้วย พวกเขาจะได้มีอาหารราคาถูก และอุดมไปด้วยคุณภาพที่ดีที่สุดจากทางเราอย่างเต็มที่
ร่างกายได้กินอาหารครบถ้วน ย่อมช่วยได้เยอะการล้มป่วยก็จะลดน้อยลงถ้าคนเราได้กินอิ่ม นอนหลับ พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ ไม่มีเรื่องที่เครียดๆมากมาย
ยิ่งวันนี้3ซิงแจกพวกพลอยให้พวกเขาไปอีก แน่นอนเงินหลายหมื่นหยวนย่อมได้กันครบทุกครัวเรือน กินอิ่มอย่างเดียวคงจะไม่ได้ ต้องมีเงินติดกระเป๋าให้อุ่นใจด้วยย่อมดีที่สุดสำหรับชาวบ้าน
“แจ็บ…..แจ็บ……”3ซิง ทำการจุ๊บจั๊บ….เหมือนกำลังกินอะไรที่แสนอร่อยอยู่ในห้วงของความฝัน
3ซิงที่ตอนนี้กำลังนอนหลับฝันหวานถึงอาหารการกิน และขนมที่อุดมสมบูรณ์อยู่นั้น ถ้าตื่นนอนมาแล้วจะเจออะไรอีกก็ไม่สามารถเดาได้ แต่ที่แน่ๆการที่เธอแจกพลอยให้กับทุกๆคนนั้นผลดีย่อมตีกลับมาหาเธออีกครั้งอย่างแน่นอน
************
เพื่อนๆพี่ๆน้องๆตามชนบท ต่างก็ได้รับพลอยคนละเม็ดแต่ละครอบครัวแน่นอนย่อมได้เกิน 3 เม็ดขึ้นไปแล้วแต่เด็กๆหรือคนชราแต่ละครอบครัวว่ามีจำนวนเท่าไหร่
เตี้ยน้อย3ซิง ของเราจะได้รางวัลทำความดีอะไรอีกน๊าลองเดากันดูค่ะ จะได้เพชร พลอยเพิ่มหรืออย่างอื่นกัน??