“??”คำพูดของหยุนเช่อส่งผลให้ร่างกายของเด็กสาวเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ ทันใด นางพลันสังเกตเห็นถึงทิศทางของสายตาชายหนุ่มพร้อมทั้งตระหนักรู้ขึ้นมาทันที…
“กรี๊ดดดดดดด!!!!!”
จัสมินกระโดดถอยหลังอย่างรวดเร็วประดุจสายฟ้าฟาดสองมือน้อยๆกดแนบลงบนกระโปรงอย่างแนบแน่น ภายในชั่วพริบตาใบหน้าขาวราวหิมะของนางพลันเกลื่อนกล่นไปด้วยความขุ่นเคือง…ตื่นตระหนก…และปรากฏริ้วรอยสีชมพูพาดผ่านสองแก้มของนางอย่างรวดเร็ว
ถูกต้อง เด็กสาวที่แสนภาคภูมิสูงส่งผู้แสดงท่าทางเหี้ยมโหดดุดันกำลังตื่นตระหนกและกระดากอายชั่วเวลานี้ ท่าทีตื่นกลัว ขุ่นแค้น ใบหน้าแดงก่ำรวมทั้งท่าทางการปิดดึงชายกระโปรงของนางล้วนไม่มีอันใดแตกต่างจากเด็กสาวธรรมดาทั่วไปที่ถูกแอบมองเลยแม้แต่น้อยที่ยิ่งกว่านั้น ยังเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่สตรีอื่นไม่อาจแสดงออกมาได้เหล่านี้ล้วนสร้างความตกตะลึงให้แก่หยุนเช่ออยู่ชั่วครู่…แน่นอนมันคงสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด หากทั้งหมดนี้ไม่มีรังสีฆ่าฟันอันน่าขนลุกปะปนมาด้วย
ใบหน้าของจัสมินเต็มไปด้วยความโกรธแค้นซี่ฟันขาวราวไข่มุกของนางที่ขบกัดแนบแน่นสะท้อนประกายเย็นเยียบแววตาของนางยิ่งส่องประกายอำมหิต คล้ายต้องการถลกหนังชายหนุ่มออกมาทั้งเป็นนางเติบโตมาท่ามกลางความเคารพบูชาระคนหวาดหวั่นจากผู้คนรอบข้างนอกเหนือจากครอบครัวของนางแล้ว นับว่าหายากอย่างยิ่งที่จะมีผู้ใดกล้าสบตากับนางเด็กสาวล้วนคาดคิดมิถึง ว่าร่างกายของนางกลับต้องถูกลบหลู่ลวนลามโดยมนุษย์ธรรมดาที่ยิ่งกว่านั้น มนุษย์ผู้นั้นกลับเป็นเพียงบุรุษไร้วรยุทธ์ผู้หนึ่ง!!
รังสีฆ่าฟันที่รายล้อมหยุนเช่อน่าหวาดหวั่นประดุจดังคมมีดฉวัดเฉวียนรอบกายคล้ายดังเจ้าของรังสีฆ่าฟันล้วนสามารถตัดชายหนุ่มออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้ในวินาทีถัดไปทว่า สีหน้าของหยุนเช่อสงบเยือกเย็นยิ่งชายหนุ่มขยับเคลื่อนไหวคอของตนที่เกือบถูกหักออกเป็นสองท่อนจากฝ่าเท้าของจัสมินพร้อมทั้งกล่าวอย่างตรงไปตรงมาเมื่อชายหนุ่มลุกขึ้นยืนตรงและตบลงที่บั้นท้ายของตนเพื่อปัดไล่ฝุ่นผงออกจากร่างกาย“ข้ารับปากเงื่อนไขทั้งสามข้อของท่านก่อนหน้านี้ท่านบอกว่าจะมอบเส้นชีพจรลมปราณให้แก่ข้า นี่สมควรได้เวลาแล้วกระมัง?”
รังสีฆ่าฟันของจัสมินมิได้ลดลงแม้แต่น้อยแม้ว่าสีหน้าของนางจะผ่อนคลายลงแล้วก็ตามด้วยร่างกายอันสูงศักดิ์ของนาง ไม่ต้องกล่าวถึงการลวนลามทางสายตา แม้แต่การแตะต้องปลายนิ้วของนางเด็กสาวต้องสับมันเป็นหมื่นๆชิ้น ทว่า ต่อหน้าหยุนเช่อแม้นางจะขุ่นแค้นถึงก้นบึ้งในจิตใจแม้นางจะบังเกิดความคิดฆ่าฟันเข้มข้นลึกล้ำเพียงไหนนางกลับไม่สามารถกระทำการอันใดได้ เนื่องจากชีวิตของชายหนุ่มมีค่าเท่ากับชีวิตของนางเอง
“จงลืมทุกสิ่งที่เจ้าเห็นเมื่อครู่นี้ไปซะ!”สีหน้าของจัสมินทั้งข่มขู่ทั้งดุดันด้วยคลื่นความคิดฆ่าฟันที่เย็นยะเยียบดุจน้ำแข็ง อย่างไรก็ตาม ตามความสัตย์จริงใบหน้าของนางทั้งน่ารักน่าถนอม แม้ว่าสีหน้าของนางจะดุร้ายอยู่บ้างยังคงสามารถเรียกได้ว่าเป็นใบหน้าที่น่าดู ซึ่งล้วนไม่ได้ทำให้หยุนเช่อรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย“หากมิใช่ว่าเราเจ้าหญิงต้องใช้ชีวิตร่วมกับเจ้า เราต้องควักลูกตาของเจ้าออกมาและทำให้เจ้าตายโดยปราศจากหลุมฝังศพ!”
“…ข้า…ไม่ได้เห็นสิ่งใดที่ไม่สมควรเห็นเลยแม้แต่น้อย!”หยุนเช่อกล่าวพร้อมทำท่าทางหวาดหวั่น ทว่าภายในใจล้วนลอบพึมพำ …อืม…ทุกสิ่งที่ข้าเห็นเมื่อกี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าสมควรเห็นอยู่แล้ว…
เมื่อเผชิญพบกับหยุนเช่อผู้ซึ่งนางไม่อาจลงไม้ลงมือความโกรธแค้นของจัสมินค่อยๆเจือจางลงทีละเล็กทีละน้อย ทว่าสองมือของนางยังคงยึดชายกระโปรงแนบแน่น ด้วยความวิตกว่าสายลมแม้เพียงน้อยนิดอาจพัดพาชายกระโปรงของนางขึ้นมาเด็กสาวกล่าวเสียงเย็นชาว่า “ข้าจะยอมให้เจ้าเป็นศิษย์ทว่านี่เพียงเพราะเราไม่ต้องการสอนวิชายุทธ์ต่างๆให้แก่บุคคลโดยทั่วไปโดยไร้เหตุผลสมควรการที่เจ้าสามารถเป็นศิษย์ของเราเจ้าหญิงได้ นับเป็นวาสนายิ่งใหญ่ชั่วชีวิตจากนี้ไป เจ้าต้องเรียกข้าว่าอาจารย์ทุกคำ”
“เอ่อ…นี่…” ทันใดหยุนเช่อกลับมีสีหน้าลังเลไม่แน่ใจอย่างยิ่ง
“เจ้าไม่ยินยอม?”คิ้วโค้งดุจจันทร์เสี้ยวของจัสมินขมวดแนบแน่น
“แน่นอน นี่มิใช่ว่าข้าไม่ยินยอม”หยุนเช่อสั่นศีรษะ พร้อมทั้งกล่าวต่ออย่างระมัดระวัง “เรื่องนี้คือ ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกท่านว่าข้าเคยกราบอาจารย์มาก่อนท่านอาจารย์เป็นผู้มอบไข่มุกพิษสวรรค์แก่ข้าท่านอาจารย์ของข้าคือชายชราท่าทางสุภาพอ่อนโยน ผมเผ้าขาวโพลน และข้าได้เรียกว่า“ท่านอาจารย์” มาตลอดหลายปี ดังนั้น ทุกครั้งที่ข้าเอ่ยคำ “ท่านอาจารย์?”ภายในใจล้วนระลึกถึงท่านอาจารย์ผู้นั้น ทว่า ท่านเองทั้งงดงามถึงเพียงนี้ท่านคงไม่ต้องการให้ข้าสับสนระหว่างภาพของชายชราใจดีกับท่านทุกครั้งที่เอ่ยคำว่า“อาจารย์” ออกมาหรอกนะ?”
จัสมิน “………”
“ให้ข้าเรียกท่านจัสมินเป็นอย่างไร? ชื่อนี้ไพเราะน่ารักยิ่งทั้งรื่นหู ทั้งเหมาะกับรูปโฉมของท่าน…หรือไม่ ข้าสามารถเรียกท่านว่า จัสมินน้อย? จัสมินตัวเล็ก? หนูจัสมิน? หนูน้อยจัสมิน? แจ๊สแจ๊ส? แจ๊สแจ๊สน้อย? มินมินน้อย? หรือเรียกว่า องค์หญิง ฝ่าบาท หรือองค์หญิงจัสมินก็ได้ หรือไม่ก็…”
คิ้วโค้งของเด็กสาวขมวดพันกันยุ่งเหยิงมุมปากบิดเบ้ลงเรื่อยๆ เมื่อไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป เด็กสาวกล่าวออกมาในท้ายที่สุด“เจ้าเรียกเราว่า จัสมิน ทว่า ห้ามเจ้าลืมเลือนเด็ดขาดว่าเราคืออาจารย์ของเจ้า!ยิ่งกว่านั้น เจ้าต้องไม่ลืมเลือนหน้าที่และสถานะศิษย์ของเรา! ”
“แน่นอน!” หยุนเช่อผงกศีรษะรับทันทีพร้อมทั้งกล่าวอย่างจริงใจว่า “หากจัสมินสามารถมอบเส้นชีพจรลมปราณใหม่แก่ข้าได้ข้าจะปฏิบัติต่อท่านเฉกเช่นอาจารย์ เคารพท่าน เชื่อฟังท่าน ปฏิบัติตามคำสั่งท่านข้าจะพยายามเต็มที่เพื่อขจัดพิษในร่างของท่าน พร้อมทั้งช่วยเหลือท่านในการสร้างร่างกายใหม่”
ประโยคสุดท้ายของหยุนเช่อสร้างความหวั่นไหวใจแก่จัสมินจากนั้น สุ้มเสียงของนางพลันเย็นยะเยียบด้วยเจตนาฆ่า “อีกอย่างเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้กระทำการอันใดที่เป็นการลบหลู่เราเจ้าหญิงเด็ดขาดมิเช่นนั้น…”
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว” หยุนเช่อกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ“เรื่องที่เกิดเมื่อกี้ล้วนเป็นเพียงอุบัติเห…”
“หุบปาก!”เมื่อนางได้ยินหยุนเช่อกล่าวถึงเหตุการณ์ที่นางถูกล่วงเกินโดยสายตาเมื่อครู่เด็กสาวพลันปะทุความอับอายและโกรธเคืองขึ้นอีกครั้ง
“อ่า…” หยุนเช่อสงบปากคำอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปยังเรื่องที่ตนเองต้องการอย่างที่สุด “เช่นนั้นเรื่องการเปลี่ยนถ่ายเส้นชีพจรลมปราณ พวกเราสามารถเริ่มได้เลยหรือไม่?”
จัสมินเงียบงันชั่วครู่ก่อนกล่าวว่า“พาเราเจ้าหญิงไปยังสถานที่ห่างไกลผู้คน”
นี่ล้วนเป็นครั้งแรกที่หยุนเช่อมายังเมืองไม้ขจีแห่งนี้ชายหนุ่มไม่คุ้นเคยกับพื้นที่บริเวณนี้แม้แต่น้อยยิ่งกับเขตเทือกเขามังกรแดงยิ่งเป็นไปไม่ได้กระเพาะของหยุนเช่อพลันเริ่มส่งเสียงประท้วงเนื่องมาจากความหิวโหยทว่าคำพูดของจัสมินสร้างความตื่นเต้นแก่ชายหนุ่มจนลืมเลือนความหิวโหยของตนเองไปหยุนเช่อเริ่มต้นเดินเท้าเข้าสู่เขตป่าด้านในของเทือกเขามังกรแดงหลังจากเดินทางข้ามเขาเล็กๆลูกหนึ่งชายหนุ่มมาถึงพื้นที่ที่ปกคลุมด้วยหญ้าเขียวชอุ่มหนาแน่นเมื่อสังเกตว่าบริเวณนี้ปราศจากร่องรอยของมนุษย์หรือสัตว์อสูรตนใดหยุนเช่อจึงหยุดการค้นหาลง
“เป็นที่นี่ก็แล้วกัน…นี่สมควรไม่มีผู้ใดผ่านไปมาตกลงมั้ย?” หยุนเช่อกวาดสายตาไปรอบๆพร้อมกล่าวออกมาอย่างไม่มั่นใจ
“จัสมินท่านจะมอบเส้นชีพจรลมปราณให้ข้าด้วยวิธีใดกันแน่?” หยุนเช่อไต่ถามอย่างไรก็ตามการสามารถได้รับเส้นชีพจรลมปราณชุดใหม่ในระยะเวลาอันสั้นนับว่าผิดปกติวิสัยโดยทั่วไปไม่ว่าจะมองจากแง่มุมใดก็ตาม
จัสมินผู้ซึ่งเดินตามหยุนเช่อมาตลอดทางเคลื่อนกายเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ แม้ว่านางจะเปลือยเท้าเปล่าทว่าฝ่าเท้าทั้งสองของนางยังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยมลทินใดๆเท้าทั้งสองข้างยังคงขาวผ่องละมุนละไมที่สามารถสร้างความเร้าใจแก่ผู้คนได้เพียงกวาดสายตามองผ่านเด็กสาวก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าหยุนเช่อ สายตาของนางจ้องมองไกลสองตาทอประกายเรืองโรจน์วาววาม “เจ้าทราบเหตุผลที่เราเจ้าหญิงถูกไล่ล่าพร้อมทั้งถูกแพร่พิษร้ายแรงสังหารหรือไม่?”
“เนื่องจากเหตุผลใด?”หยุนเช่อเอ่ยปากถามไถ่
“สืบเนื่องจาก…โลหิตหยดนี้!!”
ท่ามกลางความฉงนสนเท่ห์ของชายหนุ่มจัสมินยกฝ่ามือขวาของนางขึ้นอย่างเชื่องช้านิ้วชี้เรียวงามบอบบางของเด็กสาวชี้ตรงขึ้นสู่เบื้องบนพลันบริเวณปลายนิ้วของเด็กสาวปรากฏหยาดโลหิตสีแดงเข้มข้นหนึ่งหยดลอยขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมแสงระยิบระยับวับวาวอันแปลกประหลาดลี้ลับกระทั่งล่องลอยอยู่เหนือปลายนิ้วมือของเด็กสาวในที่สุด
“นี่…มัน?”หยุนเช่อสืบเท้าเข้าใกล้ สองตาเพ่งมองจับจ้องแน่วนิ่ง…มันดูคล้ายกับ…หยดเลือด?
“สามร้อยปีก่อนมีผู้คนค้นพบคัมภีร์โบราณระหว่างการขุดค้นโบราณสถานในยุคก่อนอันแสนลึกลับอันตรายบนคัมภีร์บันทึกไว้ว่า “ในยุคต้นกำเนิดแห่งจักรวาล ปรากฏเทพเจ้าที่แท้จริงนามว่า“เทพอสูร” มันคือเทพเจ้าองค์สุดท้ายที่เหลือรอดจากกาลล่มสลายของ“ยุคเทพศักดิ์สิทธิ์”การสูญหายของมันเป็นสัญลักษณ์ของการล่มสลายแห่งยุคเทพศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริงระหว่างการเสื่อมสูญของเทพอสูรมันได้ตกทอดหยาดโลหิตอมตะอันบรรจุไว้ด้วยแหล่งพลังของมัน…”
“หากผู้ใดสามารถครอบครองโลหิตอมตะหยดนี้พร้อมทั้งสามารถหลอมรวมเข้ากับร่างกายของตนเองได้ชีพจรลมปราณของมันจะสามารถปลดปล่อยพลังแห่งเทพอสูรได้!!”
“ผู้คนทั้งหลายรับทราบข่าวของบันทึกโบราณเล่มนี้คำ “พลังเทพที่แท้จริง” ล้วนยั่วยวนเกินห้ามใจต่อทุกผู้คน ด้วยเหตุนี้เหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์เริ่มต้นค้นหาโลหิตเทพอสูรอย่างบ้าคลั่ง ทว่าผ่านไปนับร้อยปียังไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จเพียงไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อนที่มีผู้คนค้นพบสถานที่ดับสูญของเทพอสูร ดังนั้น นักเสี่ยงโชคทั้งหลายต่างรีบร้อนเดินทางสู่สถานที่นั้นเพื่อตามหาเศษซากที่หลงเหลือของเทพอสูรที่เหนือความคาดหมาย “เลือดอมตะเทพอสูร” หยดนี้กลับถูกค้นพบขึ้นมาจริงๆพร้อมทั้งก่อเกิดมรสุมการแย่งชิงขึ้น…ทว่า ท้ายที่สุดมันกลับตกอยู่ในมือของเราเจ้าหญิงผู้นี้”
“…พวกมันไล่ล่าท่านเนื่องจากท่านเป็นผู้ครอบครองเลือดอมตะเทพอสูร?” หยุนเช่อกล่าวถาม ขณะเดียวกันคลื่นความสับสนงุนงงพาดผ่านภายในจิตใจ…เลือดอมตะเทพอสูร? ผู้คนมากมายมหาศาลต่อสู้แย่งชิงเพื่อมัน? หากสิ่งนี้ล้วนสร้างความโกลาหลขึ้นจริงๆเหตุใดชายหนุ่มมิเคยได้ยินข่าวคราวเรื่องนี้มาก่อน? แม้แต่คำว่า“เทพอสูร” ชายหนุ่มเองยังไม่เคยได้ฟังมาก่อน
เช่นเดียวกัน สิ่งที่เรียกว่า“เทพแท้จริง” ในยุคโบราณ…คงอยู่จริงๆ งั้นหรือ?
“เฮอะคิดฉกฉวยสิ่งของในครอบครองของเราเจ้าหญิงไม่ต่างอะไรกับการแสวงหาความตายของพวกมัน!” แววตาของจัสมินเปล่งประกายอาฆาตน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคั่งแค้น“หลังจากเราได้รับโลหิตของเทพอสูรเราจึงค้นพบว่าพลังที่เคลือบแฝงอยู่ภายในล้วนแตกต่างจากที่เราคาดเดาไว้ราวฟ้ากับดินมันไม่มีพลังแห่งการทำลายเลยแม้แต่น้อย! หากผู้คนรับเอาโลหิตหยดนี้เข้าสู่ร่างกายมันไม่เพียงสามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างและสภาพของเส้นชีพจรลมปราณในร่างเท่านั้นทั้งยังจะขจัดพลังลมปราณพื้นฐานเดิมที่บุคคลนั้นเคยฝึกฝนไปทั้งหมดอีกด้วย!ผู้คนต้องเริ่มต้นฝึกฝนลมปราณใหม่ทั้งหมดแต่ต้น! เพียงนี้เท่านั้น!!อย่างไรเจ้ายังคงต้องเริ่มสะสมลมปราณทีละน้อยตั้งแต่ต้นอีกครั้ง!!”
“ท้ายที่สุด สิ่งที่ผู้คนคาดหวังจาก “พลังเทพแท้จริง”ล้วนไม่มีอยู่ตั้งแต่ต้น อันที่จริงมันไม่ใช่สิ่งอื่นใดเลยนอกจากร่องรอยของลักษณะพื้นฐานของเส้นลมปราณ “เทพอสูร”เพียงเท่านั้น! อย่างมากมันสมควรมีความแข็งแกร่งกว่าเส้นชีพจรลมปราณโดยทั่วไปอยู่บ้าง!”
“เราเจ้าหญิงไม่สามารถแบกรับต่อผลที่ตามมาของการสลายพลังลมปราณที่สั่งสมมาทั้งหมดเพื่อเลือดหยดเดียวของเทพอสูรได้ทว่า การใช้เลือดหยดนี้กับเจ้า คงไม่มีสิ่งใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว” จัสมินขยับปลายนิ้วพร้อมทั้งส่งหยดเลือดสีแดงเข้มข้นสดใสไปเบื้องหน้าของหยุนเช่อ“เส้นชีพจรลมปราณของเจ้าล้วนพิการแต่แรก พลังลมปราณของเจ้าต้อยต่ำจนแทบไร้ค่าหลังจากหลอมรวมกับโลหิตของเทพอสูรเส้นชีพจรของเจ้าจะก่อกำเนิดใหม่สู่เส้นชีพจรลมปราณเทพอสูร!แม้ว่าเราเจ้าหญิงจะไม่สามารถรับรู้ถึงพลังมากมายอันใดจากโลหิตหยดนี้ของเทพอสูรทว่ายังอาจมีโอกาสที่มันจะมอบพลังพิเศษอื่นใดที่เกี่ยวเนื่องกับชีพจรลมปราณเทพอสูรได้!หรือหากไม่มีพลังอันใดนอกเหนือไปจากนี้เจ้าเองยังคงสามารถเปลี่ยนแปลงตนเองในการฝึกฝนลมปราณชุดใหม่ได้เหมือนคนทั่วไป!”
พร้อมกับคำพูดดวงตาของจัสมินพลันส่องประกายสดใสเมื่อเด็กสาวลดมือขวาที่ส่องประกายขาวนวลของนางลง ปลายนิ้วบอบบางละเอียดอ่อนของนางเสือกส่งหยดโลหิต“เทพอสูร” ลอยล่องหมุนคว้างพร้อมทั้งชี้ตรงไปยังทรวงอกของหยุนเช่อหน้าอกของชายหนุ่มพลันถูกคว้านเปิดออกจนปรากฏโลหิตหลั่งไหลคล้ายกับมันถูกดึงดูดด้วยเลือดของหยุนเช่อหยาดโลหิตสีแดงเข้มแฝงความชั่วร้ายสัมผัสเข้ากับหยดเลือดของชายหนุ่มโดยทันทีโลหิตหยดนั้นพลันหายเข้าไปในร่างของชายหนุ่มภายในพริบตา…
3.02M
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
