ทหารแคว้นหลียกกองกำลังเข้าประชิดชายแดนหวังจะก่อายึดแคว้นฉินส่งผลให้ท่านแม่ทัพซูเยี่ยนต้องรีบเตรียมทัพเคลื่อนไปที่ชายแดนอย่างเร่งด่วนท่านรองแม่ทัพผิงหลางกลับไปเมืองหลวงไม่ทัน ก็เลยไม่ได้เข้าร่วมในทัพครั้งนี้
ก่อนออกเดินทางแม่ทัพซูเยี่ยนได้เข้าเฝ้าฝ่าาเพื่อรายงานความพร้อมในการเตรียมทัพ
“ทัพของเ้า พร้อมแค่ไหน” ฝ่าาทรงกังวล
“กระหม่อมให้ทหารฝึกเตรียมออกรบทุกวันกระหม่อมมีความมั่นใจว่าจะพิชิตข้าศึกครั้งนี้ได้พะย่ะค่ะ” แม่ทัพซูเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ
“อย่าประมาทเกินไป ท่านอ๋องแคว้นหลีเชี่ยวชาญเื่ค่ายกล จงระวังตัวด้วย”ฝ่าาตรัสเตือน
“พะย่ะค่ะ” แม่ทัพซูเยี่ยนรับคำ
สักพักหยุนฮวาก็ก้าวออกมาและคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์
“หม่อมฉันอยากมอบผ้ายันต์คุ้มครองให้ท่านแม่ทัพเพคะ” หยุนฮวากล่าว
“งั้นมอบให้เขาสิ” ฝ่าาตรัส
“เพคะ” หยุนฮวาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาท่านแม่ทัพพร้อมกับมอบถุงผ้ายันต์ให้และกล่าวว่า “ท่านจงเก็บไว้กับตัวนะเ้าคะ”
“ขอบคุณท่านหมอดูหยุนฮวา” ท่านแม่ทัพเป็คนไม่เชื่อเื่ดวงเขารับพอเป็พิธี แล้วเก็บไว้กับตัวโดยไม่ได้เปิดดูว่ายันต์นั้นเป็ยังไง
******************************
ก่อนเคลื่อนทัพ ครอบครัวของท่านแม่ทัพและแม่นางปิงปิงได้มาส่งท่านแม่ทัพซูเยี่ยน
“ระวังตัวด้วยนะลูก” ท่านแม่เป็ห่วง
“ขอรับท่านแม่” จากนั้นท่านแม่ทัพก็หันไปสั่งน้องสาว “ส่วนเ้าต้องดูแลท่านแม่ให้ดีรู้มั้ย ซูหลิน”
“เ้าค่ะท่านพี่” ซูหลินรับคำ
“ท่านต้องรีบกลับมาแต่งงานกับข้านะ ซูเยี่ยน” ปิงปิงจับมือท่านแม่ทัพ
“ข้าสัญญาจะกลับมาหาเ้า ปิงปิง” ท่านแม่ทัพกล่าวยิ้มๆ
ท่านแม่ทัพปล่อยมือคนรักเสร็จเขากำลังจะหันไปขี่ม้า แต่ทว่าอยู่ดีๆท่านหมอดูเหวยเหนียงก็วิ่งหน้าตาตื่นมุ่งตรงมาหาท่านแม่ทัพและวิ่งไปกอดเขาจนทุกคนในบริเวณนั้นพากันใ
“ช่วยด้วย! ผีหลอก! ผีหลอกข้า! ฮือฮือ ข้ากลัว ข้ากลัวผี” เหวยเหนียงกล่าวอย่างคนไม่มีสติ
“เ้าเป็อะไรไปน่ะ ตั้งสติสิท่านหมอดู” ท่านแม่ทัพยืนนิ่งๆไม่ได้กอดตอบ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ดึงตัวหญิงสาวออก
“ท่านกล้าดียังไงมากอดคนรักของข้า” ปิงปิงกล่าวอย่างเอาเื่
“ฮือฮือ ผีตามรังควาญข้า ช่วยข้าด้วย ข้ากลัวจริงๆ นะ” เหวยเหนียงกล่าวด้วยความกลัว
ปิงปิงกำลังจะไปดึงตัวหมอดูสาวออกแต่ซูหลินรีบเอาตัวเข้าไปขวาง ปล่อยให้ท่านแม่เดินไปช่วยจับตัวท่านหมอดูแล้วกอดนางเพื่อปลอบขวัญแทน
“ไม่ต้องกลัวนะท่านหมอดู ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจะไม่ยอมให้ผีตนไหนมาหลอกเ้า”ท่านแม่ของท่านแม่ทัพกล่าว
“ฮือฮือ ขอบคุณมากเ้าค่ะท่านป้า” เหวยเหนียงรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเพราะนางกำพร้าพ่อแม่มาั้แ่เล็ก
“เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ลูกไปนะขอรับ” แม่ทัพหันขึ้นไปขี่ม้าเพื่อออกเดินทาง
“รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยนะลูก” ท่านแม่กล่าวทั้งๆ ที่กอดหมอดูสาวอยู่
“ขอรับ” ท่านแม่ทัพรับคำ
และแล้วทัพของท่านแม่ทัพซูเยี่ยนก็ได้เคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปยังชายแดนเพื่อไปสมทบกับทัพหน้าที่กำลังคอยป้องกันข้าศึกริมตะเข็บชายแดนอยู่
“ขอบคุณมากเลยเ้าค่ะ ข้าดีขึ้นแล้ว” เหวยเหนียงสงบลงได้
“เ้าคิดจะจับท่านแม่ทัพงั้นหรือ” ปิงปิงไม่พอใจ
“ข้าเปล่านะ! ข้ากลัวผีจริงๆ” เหวยเหนียงกล่าว
“เ้าอย่าคิดมากเลยปิงปิงไม่ว่ายังไงซูเยี่ยนก็รักเ้าแต่เพียงผู้เดียวอยู่แล้ว” ท่านแม่ของท่านแม่ทัพรู้ใจลูกชาย
“งั้น ข้าขอตัวกลับก่อนเ้าคะ” เหวยเหนียงกล่าว
“ให้ซูหลินไปส่งเ้ากลับกระท่อมก็แล้วกัน” ท่านแม่ของท่านแม่ทัพเป็ห่วง
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เหวยเหนียงกล่าว
พอท่านแม่ของท่านแม่ทัพและปิงปิงเดินทางกลับจวนของตนท่านหมอดูก็เลยคุยกับซูหลิน
“เป็ไงบ้างเ้าคะ!ท่านสามารถสับเปลี่ยนยันต์ได้หรือไม่” ซูหลินรีบถาม
“ข้าสับเปลี่ยนได้แล้ว เ้าดูนี่สิ” เหวยเหนียงหยิบผ้ายันต์ออกมาจากถุงแล้วยื่นผืนผ้ายันต์ส่งให้ซูหลินดู
“ผ้ายันต์เขียนว่า มรณะ นี่” ซูหลินใ
“ท่านแม่ทัพกำลังมีเคราะห์หนัก ยันต์ที่ข้าให้ไปพอคุ้มครองท่านได้ไม่มากนักก็หวังว่าฟ้าจะเมตตาพี่ชายของเ้า” เหวยเหนียงจำต้องปล่อยไปตามชะตาฟ้าลิขิต
“งั้นหรือเ้าคะ ให้ข้าตามไปขวางไม่ให้ท่านพี่ออกรบดีมั้ย” ซูหลินเป็ห่วงพี่ชายมาก
“เ้าเองก็รู้ว่าพี่ชายของเ้าไม่อาจละทิ้งหน้าที่ได้” เหวยเหนียงเตือน
“งั้นข้าจะไปวัดเพื่อขอพรให้ท่านพี่เดี๋ยวนี้เ้าค่ะ” ซูหลินกล่าว
“ก็ดีเหมือนกัน ข้าไปด้วย เผื่อมันจะช่วยอะไรได้บ้าง” เหวยเหนียงกล่าว
“ว่าแต่ท่านแสดงได้เนียนจริงๆ นะเ้าคะ” ซูหลินชื่นชม
“เป็เพราะเ้าเข้าถึงตัวพี่ชายตัวเองไม่สำเร็จต่างหากข้าก็เลยจำต้องสับเปลี่ยนผ้ายันต์ด้วยวิธีนี้” เหวยเหนียงจำต้องหลับหูหลับตากอดคู่อริ
ซูหลินยิ้มเจื่อนๆ และคิดในใจว่า “พี่ชายข้าน่ากลัวซะขนาดนั้น ใครจะกล้าเข้าใกล้เขาล่ะเ้าคะก็มีแต่ท่านเนี่ยแหละที่กล้าเข้าประชิดตัวเขาแบบนี้”
******************************
สามวันต่อมาผิงหลางได้ถูกแบกกลับมาที่จวนท่านรองแม่ทัพ
“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเ้าถึงมีสภาพเช่นนี้” ท่านแม่ของผิงหลางใ
“สายลับแคว้นหลี้าปองร้ายองค์รัชทายาทข้ารีบใช้กำลังเข้าปกป้องพระองค์ แต่ฝ่ายนั้นเล่นลอบกัดระหว่างที่ข้าต่อสู้กับคนร้ายอยู่ หนึ่งในคนร้ายได้แอบยิงธนูใส่ขาของข้าทำให้ข้าาเ็ที่ขา ส่วนองค์รัชทายาททรงหนีไปได้ แต่ตอนนี้ยังคงหาพระองค์ไม่พบไว้ให้ข้าหายดีเมื่อไหร่ ข้าคงต้องไปรับโทษกับฝ่าาเ้าค่ะ” ผิงหลางเล่า
“แล้วจะทำยังไงดี เ้าจะถูกปะาหรือไม่” ท่านแม่กังวล
“ท่านแม่อย่าได้ห่วง ข้าจะทูลขอฝ่าาให้ไว้ชีวิตพวกท่าน” ผิงหลางกล่าว
“แม่ไม่อยากให้เ้าตายนะผิงหลาง” ท่านแม่ห่วงลูกมากกว่า
“ฝ่าาทรงมีพระเมตตา พระองค์ทรงไม่ปะาข้าหรอกเ้าค่ะ” ผิงหลางพยายามพูดปลอบ
“ไม่ได้การแล้ว! ข้าจะไปหาหมอดูเหวยเหนียง” ท่านแม่คิดว่าเหวยเหนียงต้องช่วยได้
“ท่านแม่! เดี๋ยวก่อนสิเ้าคะ” ผิงหลางห้ามไว้ไม่ทัน
ผ่านไปไม่นานเหวยเหนียงก็มาเยี่ยมผิงหลางถึงในห้องนอน
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง” เหวยเหนียงกล่าว
“ไหนว่าท่านบอกว่าข้าดวงดีไง เหตุใดข้าถึงมีเคราะห์าเ็ที่ขาแบบนี้ข้าเลยไม่ได้ไปร่วมรบครั้งนี้เลย” ผิงหลางนึกเจ็บใจ
“เ้าจะโดนปะาอยู่แล้วนะ ยังห่วงออกรบอีก” ท่านแม่กล่าว
“ก็มันเป็หน้าที่นี่เ้าคะ” ผิงหลางไม่อยากละทิ้งหน้าที่
“อย่าห่วงเลย! อีกสองวันองค์รัชทายาทก็จะกลับมาเองส่วนเ้าก็พักผ่อนเถอะนะ” เหวยเหนียงบอกคำทำนาย
“เป็ความจริงงั้นหรือ ผิงหลางไม่ถูกปะาแล้วน่ะสิ” ท่านแม่รู้สึกดีใจ
“งั้นท่านแม่รีบไปตามหมอเก่งๆ มารักษาขาข้าที ข้าอยากรีบไปรบเ้าค่ะ”ผิงหลางใจร้อนอยากตามไปสมทบ
“แม่จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ คุยกันไปก่อนนะ” ท่านแม่กล่าว
“ข้าขอตัวนะผิงหลาง เ้าพักผ่อนเถิด” เหวยเหนียงขอตัว
ผิงหลางพยักหน้า แล้วนางก็หลับตา
ท่านหมอดูเหวยเหนียงคิดในใจว่า “เ้าก็ยังดวงดีเหมือนเดิมนั่นแหละผิงหลางมันต้องมีเหตุให้เ้าไม่ได้ไปร่วมรบครั้งนี้ เพราะศึกครั้งนี้พวกเราไม่อาจเอาชนะฝ่ายศัตรูได้ เนื่องจากบ้านเมืองเรามีไส้ศึก ข้าเองก็จนปัญญาข้าไม่อาจแก้ไขชะตาบ้านเมืองได้”
******************************
และแล้วสองวันต่อมาองค์รัชทายาทก็ทรงกลับมาเมืองหลวง เป็จริงดังคำทำนายของเหวยเหนียงทุกอย่างส่วนผิงหลางก็มีอาการดีขึ้นมากแล้ว และกำลังจะหายดีอยู่แล้วเชียว แต่ทว่า
“ท่านหมอ ลูกข้าเป็อะไรไป เหตุใดนางถึงหลับเป็ตายเช่นนี้” ท่านแม่ของผิงหลางใ
ท่านหมอก็เลยเดินเข้าไปตรวจอาการสักพักเขาก็ไปตรวจสอบยาสมุนไพรที่ใช้รักษานาง
“แย่แล้ว! ลูกน้องของข้าคงหยิบยาสมุนไพรมาผิดนี่เป็สมุนไพรที่มีฤทธิ์ให้หลับนี่” ท่านหมอหยิบสมุนไพรที่ยังไม่ต้มขึ้นมาดู
“อ้าว แล้วจะทำยังไงล่ะ” ท่านแม่ใที่ลูกสาวกินยาผิด
“ลูกของท่านดื่มยาไปเยอะสินะ” ท่านหมอคาดการณ์
“ใช่ ลูกข้าอยากหายไวๆ ก็เลยกินยาจนหมดถ้วยใหญ่” ท่านแม่กล่าว
“คงอีกสามวัน นางถึงจะตื่นน่ะ” ท่านหมอกล่าว
“ตั้งสามวันเชียวหรือ” ท่านแม่ใ
“ลูกท่านไม่เป็อะไรหรอก ให้นางนอนพักผ่อนก็แล้วกัน” ท่านหมอกล่าว
“อย่างนี้ลูกข้าก็ไม่ได้เข้าร่วมกับกำลังเสริมที่กำลังจะตามไปสมทบกับทัพของท่านแม่ทัพซูเยี่ยนน่ะสิ”ท่านแม่นึกเสียดายแทนลูกสาว
“ข้าทำอะไรไม่ได้จริงๆ ขออภัยแทนลูกน้องของข้าด้วย” ท่านหมอรู้สึกผิด
“ขอบคุณท่านหมอมาก” ท่านแม่จำต้องปล่อยวาง
และแล้วด้วยความที่ผิงหลางมีดวงดีนางจึงไม่ได้ออกรบในศึกที่มีหนอนบ่อนไส้ครั้งนี้
******************************
ตกกลางคืน เหวยเหนียงแหงนมองดูดาวบนท้องฟ้า และรำพึงว่า“ดาวประจำแคว้นฉินช่างมืดหม่นเหลือเกิน นี่เป็ลิขิต์สินะข้าทำอะไรไม่ได้จริงๆ”
401K
