เป่ยจิน...ข้าจะย้อนอดีตไปสร้างความร่ำรวย เล่ม 1

“ข้ากำลังจะรอดแล้วเชียวว ท่านพ่อบ้านซู อือออ”

“ยังไงหรือท่านซู” ท่านยายถามออกไป เมื่อพ่อบ้านซูเอ่ยออกมา

“จ้างอาจารย์มาสอนที่บ้านเป็นเช่นไรขอรับ” ความคิดนี้เกิดจากที่แต่ก่อนนั้นในอดีตครอบครัวซูเคยปฏิบัติมาก่อน เมื่อเห็นโอกาสที่จะเสนอความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์จึงรีบเอ่ยออกมาทันที

“ข้าว่าดีนะเจ้าค่ะท่านแม่” ท่านแม่เอ่ยออกมาอย่างเห็นด้วยทันทีกับความคิดของพ่อบ้านซู

“อืม เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีหรือไม่จินเออร์” ท่านตาที่เห็นด้วยกับความคิดของพ่อบ้านซูรีบเอ่ยสนับสนุนอีกหนึ่งเสียง

“ก็...ดีเจ้าค่ะ แต่ข้าเหงาเจ้าค่ะ เรียนคนเดียว” เอาว่ะ ในเมื่อข้าต้องเรียน เช่นนั้น เจ้าก็จงมาเรียนกับข้าเถิดนะ.... พี่หยางคง อิอิ

“อืม เหงารึ เช่นนั้นอาหยางเจ้าไปเรียนกับคุณหนูดีหรือไม่” ท่านป้าซูเสนอความคิดที่ทำให้บุตรชายตัวเองกำลังทำหน้าเหยเกไปในทันทีออกมา

“ไม่ดีขอรับท่านแม่ ข้าเป็นบุรุษนะขอรับ” หยางคงที่เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยค้านขึ้นมาทันที

“อืมม บุรษแล้วเช่นไร ไม่ต้องมีความรู้ก็ได้หรือเจ้าค่ะ ท่านยาย” ไม่ยอมหรอกก หึยย พี่หยางง ท่านต้องมาตกสวรรค์พร้อมข้า ฮ่าๆ

“อืมม หยางคง เรียนพร้อมจินเออร์เถิด ข้าอนุญาต”

“ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ …”

“เย้ เช่นนั้นเป็นอันตกลงตามนี้นะเจ้าค่ะทุกคน เนอะพี่หยางคง อิอิ” จินเออร์ทำท่าดีใจออกมา ลับหลังทุกคนแล้วจึงหันไปกระพริบตาอย่างท้าทายให้หยางคง

“หึยย ขอรับคุณหนู” หยางคงที่ทำอันใดไม่ได้จึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีความเจ้าเล่ห์ของเด็กน้อยเบาๆ

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปติดต่ออาจารย์มาสอนเด็กทั้งสองนะขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างอาสาทันที

"อืม เอาเป็นวิชาพื้นฐานไปก่อนแล้วกัน จะได้เรียนคู่กันได้"

"ขอรับท่านพ่อ"

“เช่นนั้น เอาเป็นยามอุ้ย (เวลา 13.00-14.59 น.) สัปดาห์ละ 3 วัน พวกเจ้ากลับบ้านมาเพื่อร่ำเรียนที่บ้านแล้วกันนะ ส่วนตอนเช้าพวกเจ้าก็ไปทำงานหรือทำกิจกรรมต่างๆ ที่เจ้ารับผิดชอบกัน”

“เจ้าค่ะท่านยาย/ขอรับนายท่าน”

หลังจากวันนั้นทั้งสองก็ได้เข้าสู่ชั้นเรียนพื้นฐาน ซึ่งวิชาที่เรียนในแต่ละวันก็เป็นสิ่งที่ทั้งสองได้ร่ำเรียนมาจากในมิติแล้วเช่นกัน จึงมิใช่เรื่องยากที่จะทำความเข้าใจ

อีกทั้งหยางคงเองก็เคยเป็นคุณชายน้อยมาก่อน การศึกษาและพื้นฐานความรู้ต่างๆ จึงทำให้ได้รับคำชื่นชมจากอาจารย์ที่มาสอนอยู่เป็นประจำ

ส่วนจินเออร์เองนั้น แม้ว่าจะทำได้ดีในวิชาพื้นฐานต่างๆ แต่หากเป็นวิชาเกี่ยวกับสามคุณธรรม สี่คล้อยตามเมื่อใด อาจารย์แทบจะต้องทุบตีกับนางเลยทีเดียว เพราะนางไม่ชอบตำราที่สอนให้สตรีกลายเป็นคนอ่อนแอเช่นนี้เลย

“คุณหนูเจ้าค่ะ วันนี้ท่านจะโดดเรียนวิชานี้อีกมิได้แล้วนะเจ้าค่ะ”

“โถ่ ใครว่าข้าจะหนีกันเล่า ท่านอาจารย์ ข้ากำลังจะไปหยิบตำราต่างหากเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นมิต้องเจ้าค่ะ ไปเถิดจะเลยเวลาเรียนแล้ว”

“แหะๆ ไปเจ้าค่ะ”

หลังจากจบคาบเรียนในตอนบ่ายไปแล้ว เป่ยจินและหยางคงจึงหายตัวไปเช่นเคย

“เรียนคุณหนู ป่าม่านหมอกที่คุณหนูให้ข้าไปสำรวจมา ข้าพบว่ามีพื้นที่หนึ่งใกล้กับเขตชั้นในขอรับ ข้ากับหน่วยราตรีกาลจึงช่วยกันกางข่ายเวทย์แล้วสร้างฐานลับไว้ที่นั้นขอรับ ตอนนี้รอเพียงคุณหนูเข้าไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นขอรับ”

“พี่หยางคง ท่านนี่มัน” เป่ยจินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ภายในน้ำเสียงนั้นไม่สามารถคาดเดาสิ่งใดได้ ทำให้คนที่ฟังอยู่ตอนนี้ถึงกับร้อนรนออกมาทีเดียว

“ทำไมหรือขอรับคุณหนู ข้าทำส่วนไหนผิดไปหรือไม่” หยางคงที่ได้ฟังจึงเอ่ยออกมาพร้อมกับลงไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาวทันที พร้อมที่จะยอมรับผิด หากตนเองทำสิ่งใดที่นอกเหนือคำสั่ง

“เปล่าเจ้าค่ะ ท่านเก่งมากกกก ฮ่าๆ พี่หยาง ลุกขึ้นเถิด อิอิ ” เป่ยจินที่กำลังกลั้นขำกับท่าทางของหยางคงจึงยอมแพ้แล้วเฉลยออกมา

“ท่าน.... แน่นอนสิขอรับ ข้าเรียนรู้สิ่งต่างๆ มาตั้งมากมายจากคุณหนู” หยางคงที่รู้ว่าตนเองโดนแกล้งอีกแล้ว แต่ทำอันใดไม่ได้จึงเอ่ยกลับไปอย่างยอกย้อน

“หึ แปลกๆ นะเจ้าค่ะ แต่ช่างเถิด”

“เช่นนั้นเราไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ”

เป่ยจินและหยางคงจึงเร่งกันเดินทางเข้าป่าม่านหมอก โดยรอบเต็มไปด้วยต้นไม้นาๆ ชนิด แต่ที่พิเศษคือ ต้นไม้ในป่าม่านหมอกนั้นดูจะเป็นมิตรกับหยางคงเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าเดินไปทางไหนเหล่าพฤกษาต่างพากันหลีกหนีให้ แม้แต่เหล่าสัตว์ป่ายังพร้อมใจกันหายไปจากสายตา

“ถึงแล้วขอรับคุณหนู”

“คารวะคุณหนูขอรับ/เจ้าค่ะ”

"อืม เป็นอย่างไรบ้าง"

“สะดวกดีขอรับ หลังจากนี้พวกข้าจะได้มีพื้นที่ฝึกด้านนอกเสียที”

“หืมแล้วมิติข้าไม่ดีเช่นนั้นหรือ”

“แหะๆ ดีสิขอรับ เพียงแต่พวกข้าคิดถึงโลกภายนอกนิดนึง”

"เอาน่าๆ ข้าหยอกพวกเจ้าเล่น เช่นนั้นไปฝึกกันต่อเถิด"

“หยางคง เจ้าเรียกหัวหน้าหน่วยแต่ละกลุ่มมาพบข้าหน่อย”

“ขอรับคุณหนู เช่นนั้นท่านไปรอห้องรับรองก่อน เดินไปด้านซ้ายมือขอรับ”

“อืม”

“หลังจากรอได้ไม่นานคนทั้งหมดก็เดินเข้ามา”

“คารวะคุณหนูขอรับ”