[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว

“ทางซ้ายสามเมตรว่าง หาคนไปเติมไม่อย่างนั้นรูปแบบของพวกนายจะขาด”

“ทางขวายืนใกล้กันมากเกินไป”

เหล่าพี่เลี้ยงที่เป็นทหารมีความสามารถในการซิงโครไนซ์ระดับ A ยืนบอกตำแหน่งที่ถูกต้องให้กับเหล่านักเรียนที่กำลังปรับพื้นฐานในช่วงเช้า การที่พวกเขามาจากต่างค่ายฝึก ไม่รู้จักหน้าตากัน ทำให้การทำงานร่วมกันของพวกเขายังมีความติดขัด ถึงอย่างนั้นพวกมันกลับได้รับการแก้ไขในเวลาอันรวดเร็ว จนทำให้รูปแบบการต่อสู้แบบกลุ่มของพวกเขาที่สร้างขึ้นเพื่อจัดการมอนสเตอร์ดูเข้าร่องเข้ารอย มากกว่าเดิม หากปรับอีกสัก 1 ชั่วโมงการทำงานของพวกเขาจะเหมือนกับคนที่สู้ร่วมกันมาหลายปี นับได้ว่าระดับ A ของพวกเขาไม่ได้มาเพราะโชคช่วย 

แต่เหตุการณ์ทั้งหมดที่ดูเหมือนจะราบเรียบกลับไม่ได้เกิดขึ้นที่กลุ่มของแอชเชอร์ การทำงานร่วมกันของพวกเขานับได้ว่าแย่เพราะมีคนที่ชอบออกคำสั่งมากจนเกินไป คนเหล่านี้มักมองให้ตัวเองเป็นศูนย์กลางแล้วให้เพื่อนวิ่งรอบๆตัวของเขา  การทำงานรูปแบบทีมจึงทำให้เสียสมดุลเพราะไม่ใช่เพียงแค่ 1 คนที่ชี้นิ้วสั่ง ยังมีคนที่ 2 และ 3 ที่พยายามชี้นิ้วบอกตำแหน่งเพื่อนแต่ตัวของพวกเขาเองกลับอยู่ผิดที่ผิดทาง ทำให้รูปแบบของพวกเขาทำไม่ได้สักที

“เฮ่ กลุ่มอื่นจะได้พักก่อนเที่ยงแล้วนะ หากเรายังคงเป็นแบบนี้อยู่เราคงต้องปรับพื้นฐานถึงค่ำ” แอชเชอร์เตือนทุกๆคน เขารู้สึกได้ว่าตอนนี้มีหลายอย่างกำลังถ่วงแข้งถ่วงขา หากไม่จัดการเขาจะไปไม่ถึงไหน

“ก็เพราะว่านายเคลื่อนที่เร็วเกินไปไง นายก็ด้วยช้าไป วิ่งยังไงให้ตีวงกว้างขนาดนั้น”

“แกก็เหมือนกันแหละ จะหยุดทำไม หากจะสั่งก็วิ่งไปด้วยไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่จะออกคำสั่งแกก็หยุด แบบนี้ก็เสียรูปขบวนกันหมด”

แต่ละคนเริ่มมีปากเสียง เหล่าคนที่เงียบเริ่มต่อปากต่อคำ เหล่าพี่เลี้ยงที่เห็นเหตุการณ์ทางฝั่งของแอชเชอร์พวกเขากลับยืนมองไม่คิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยว ปล่อยให้พวกเขาหาวิธีแก้ไขด้วยตัวเอง แอชเชอร์ที่สังเกตรอบๆตลอดเวลาเขาก็เริ่มถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องลงมือสั่งการด้วยตัวเอง

“นี่ เอางี้ไหมเราหาหัวหน้ากลุ่มสักคนแล้วเขาคนนั้นก็ต้องรู้วิธีการสั่งการก่อนอื่นเรามาบอกความสามารถกันก่อน ไม่อย่างนั้นวันต่อๆไปพวกเราจะได้กินแต่ผักกับแคปซูลแน่หากไม่เปลี่ยนแปลง”

“ฉันเอง ฉันรู้วิธีการสั่งการ ฉันได้ศึกษารูปแบบของกองทัพมาเป็นจำนวนมาก ไม่มีใครเหมาะกว่าฉันแล้ว”

“ไม่ได้ๆ ฉันก็ศึกษามาเหมือนกัน ฉันต้องเป็นคนสั่งการ”

แอชเชอร์ทำได้เพียงกุมขมับ ดูเหมือนว่าเหล่าคนที่ศึกษารูปแบบการทำงานเป็นทีมของกองทัพที่มาจากค่ายฝึกทั้ง 4 จะมารวมกันในกลุ่มของเขา แต่ละคนจึงไม่ยอมที่จะทำตาม ทุกๆคนต่างก็อยากจะแสดงฝีมือออกมา

“เอางี้ไหม เรามาเล่นเกมๆหนึ่งกัน ทุกคนที่อยากแสดงฝีมือในการสั่งการเลือกคนที่ตัวเองอยากให้ร่วมทีมไป 5 คน”

“แกจะทำอะไร” ทุกคนสงสัยในสิ่งที่แอชเชอร์กำลังจะทำ เดิมทีเขาคิดว่าจะใช้กำลังจัดการกับคนเหล่านี้ แต่เมื่อลองนึกดูมันจะทำให้เขาเป็นพวกหัวรุนแรงเขาจึงนึกบางอย่างแล้วเลือกใช้วิธีนั้นแทนเพราะจะทำให้คนที่คิดว่าตัวเองเจ๋งได้แสดงฝีมือของพวกเขาออกมา 

“ใครอยากเป็นคนสั่งการของกลุ่มก็แสดงความสามารถในการสั่งการออกมา ฉันจะขอให้พี่เลี้ยงเป็นมอนสเตอร์ให้ ส่วนพวกนายก็แค่สั่งการทีมเพื่อเอาชนะ ใครก็ตามที่ชนะพี่เลี้ยงก็เป็นคนสั่งการไปเลย”

“เอางั้นก็ได้” ชายผมตั้งพูดออกมาด้วยท่าทางอวดดี แอชเชอร์กลับเป็นฝ่ายยิ้ม

“จะเลือกใครก็เลือก เอาล่ะเร็วหน่อยก็ดีก่อนที่มันจะเที่ยง ส่วนเกณฑ์การชนะเอาแบบนี้ไหม หากไม่มีใครเอาชนะพี่เลี้ยงได้ ก็เอาทีมที่อยู่ได้นานที่สุด”

หลังจากแอชเชอร์พูดจบเหล่าคนที่อยากเป็นผู้สั่งการก็เลือกทีมของพวกเขา แต่ด้วยจำนวนคนที่มีน้อยทำให้พวกเขาต้องใช้งานคนเดิมซ้ำกัน ทันใดนั้นชายที่คิดว่าเริ่มก่อนจะทำให้เขาได้เปรียบเพราะแรงของทุกๆคนจะเริ่มหมดลงไปเรื่อยๆ หากเขาทดสอบท้ายสุดคนที่ถูกใช้งานซ้ำจะไม่เหลือแรงจนทำให้ทีมแพ้ได้

“พี่เลี้ยงครับ รบด้วยนะครับ”

แอชเชอร์ขอรบกวนพี่เลี้ยงจากนั้นเขาก็นั่งรออยู่ด้านนอกมองดูการสั่งการของคนที่อยากเป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่เมื่อการต่อสู้เริ่มต้นขึ้น พี่เลี้ยงที่มีประสบการณ์ในด้านการต่อสู้ก็พุ่งไปยังจุดที่เขารู้ว่าจะทำให้รูปแบบทีมเสียหาย เมื่อพุ่งไปได้เขาก็จัดการนักเรียนไปหนึ่งคนจนเหลือเพียงแค่ 4 หัวหน้าทีมจึงพยายามสั่งการอีกครั้งจนรูปแบบทีมเปลี่ยนไป 

ทว่าพี่เลี้ยงกลับรู้ว่าจะทำอย่างไรถึงจะหยุดรูปแบบของนักเรียน 4 คนที่กำลังวิ่งรอบๆตัวของเขาได้ ด้วยประสบการณ์ที่เคยฝึกมาหลายหนเขาจึงเข้าไปทำลายอีกหนึ่งคน จนรูปแบบทีมเหลือเพียงแค่ 3 หัวหน้าทีมที่รู้ว่ามันจะแพ้ต่างก็แสดงความความสิ้นหวัง พลางสั่งการพอให้เหตุการณ์ผ่านไปเท่านั้น ไม่คิดจะพลิกล็อกกลับมาชนะอีก จนในที่สุดทีมของมันก็พ่ายแพ้ในเวลา 3 นาทีเท่านั้น

“ทีมต่อไปเลย”

แอชเชอร์ยิ้มให้กับเพื่อนที่ผ่านการต่อสู้กับพี่เลี้ยงมา จากสเต็ปเท้าของพี่เลี้ยง การใช้ดาบและการทำลายรูปแบบทีม แอชเชอร์สามารถวิเคราะห์ได้ว่าพี่เลี้ยงคนนี้เป็นอีกคนที่มีประสบการณ์โชกโชนพอตัว การจะเอาชนะเป็นไปไม่ได้เลยหากขาดความตั้งใจที่จะเอาชนะ ทันทีที่รูปแบบทีมของอีกกลุ่มเริ่มขึ้น พี่เลี้ยงก็ทำแบบเดิมจนทำให้ทีมพ่ายแพ้ในระยะเวลาใกล้เคียงกับทีมแรก

“ไปเลยฉันจะขอเป็นทีมสุดท้ายก็แล้วกัน”

แอชเชอร์บอกให้เพื่อนของเขาออกไปก่อน เขาจะเป็นคนสุดท้ายในการสู้กับพี่เลี้ยง แม้เพื่อนในทีมของเขาจะเหนื่อยหอบเพราะถูกใช้งานในหลายทีม เขากลับไม่คิดว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ ด้วยประสบการณ์การเป็นครูฝึก ผ่านสนามรบและผ่านการฝึกรูปแบบทีมมามากมาย เขาไม่เชื่อว่าการจะล้มพี่เลี้ยงเพียงหนึ่งคนที่สวมใส่ชุดเกราะฝึกซ้อมเหมือนพวกเขาจะเป็นไปไม่ได้

“งั้นตาของฉันแล้วนะ ไม่มีใครจะลองอีกแล้วใช่ไหม”

แอชเชอร์ถามเพื่อนของเขาว่ามีใครอยากจะลองสั่งการอีกบ้างไหม ปรากฎว่าไม่มีใครอยากจะสั่งการ เขาจึงเลือกเพื่อนมา 4 คน ทั้ง 4 ไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งแต่พวกเขาเป็นคนที่สามารถตอบสนองต่อคำสั่งได้รวดเร็วเหมาะแก่การใช้ในรูปแบบทีม

“เรามาคุยอะไรกันสักเล็กน้อยหน่อยไหม”

แอชเชอร์คุยกับเพื่อนทั้ง 4 พลางขอให้ทุกๆคนร่วมมือ ซึ่งการพูดคุยและวางแผนของแอชเชอร์ต่างจากคนก่อนหน้ามาก เขาไม่ได้พูดแค่การทำงานในรูปแบบทีม 5 เขาพูดถึงแม้กระทั่งทีม 4 หลังจากมีใครบางคนแพ้ไป เพื่อให้เพื่อนเห็นภาพเขาได้ขีดเขียนลงไปบนพื้นเพื่ออธิบายให้ฟัง กระทั่งจำนวนคนลดลงมาเหลือ 2 เขาก็ยังอธิบายวิธีการต่อสู้ จนเหลือหนึ่งคนเขาก็ยังบอกวิธีการสู้กับพี่เลี้ยง กระทั่งเพื่อนในทีมเข้าใจเขาก็เริ่มพาทุกคนเข้าไปล้อมรอบตัวของพี่เลี้ยงเพื่อทำการทดสอบ

“เริ่ม”

ทันทีที่เสียงของแอชเชอร์เอ่ยออกมา เพื่อนทั้ง 4 ของเขาก็เคลื่อนตัวเป็นวงกลมไปรอบๆพี่เลี้ยง ทันทีที่พี่เลี้ยงพุ่งเข้าหาหนึ่งในพวกเขาเพื่อทำลายรูปแบบ แอชเชอร์ได้ใช้ความเร็วของเขาพุ่งเข้าด้านหลังใช้ดาบฟันจนพี่เลี้ยงหันมารับ จังหวะที่เขาเข้าขัดขวางพี่เลี้ยงได้นั้นเขาก็ได้พุ่งตัวออกมาแล้วปล่อยให้เพื่อนเข้าไปรุมโจมตี 

พี่เลี้ยงที่ถูกแอชเชอร์ลอบโจมตีเขาก็ได้พุ่งออกจากกลุ่มไปตั้งหลักจากนั้นก็ถูกทีมของแอชเชอร์ไล่ต้อนให้เข้าไปอยู่ในวงกลมอีกครั้ง โดยการต่อสู้ยังคงเหมือนเดิม หากพี่เลี้ยงเล็งเป้าใครแอชเชอร์จะเป็นฝ่ายลอบไปด้านหลัง ทำให้พวกเขายังไม่มีใครถูกดีดออกจากทีม

“งั้นก็ จัดการคนสั่งการ”

พี่เลี้ยงเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งเข้ามาหาแอชเชอร์ ระหว่างนี้เองทีมของเขาก็เปลี่ยนรูปแบบเป็นลอบเข้าด้านหลังและด้านข้างปล่อยให้แอชเชอร์รับมือด้านหน้า แม้พี่เลี้ยงจะสงสัยการกระทำของทีมแอชเชอร์ที่มั่นใจเกินไปว่าแอชเชอร์จะรับมือเขาได้ แต่เมื่อดาบในมือของเขาปะทะกับแอชเชอร์ เขาก็ต้องยกเลิกความคิดทิ้งไปเพราะแอชเชอร์สามารถรับมือเขาด้วยดาบจริงๆ จนตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นด้านหลัง ด้านข้างซ้ายขวามีดาบพุ่งเข้ามาหาเขา

พรึ่บ~!

สกิลหลบหลีกเปิดใช้งานส่งร่างของพี่เลี้ยงลอยข้ามหัวทีมของแอชเชอร์ออกไป แต่เขาก็ถูกทีมของแอชเชอร์ไล่ต้อนเช่นเดิมจนต้องเปิดใช้งานสกิลหลายอย่าง คนในทีมที่เห็นท่าไม่ดีพวกเขาต่างระมัดระวังตัวมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ใช้งานรูปแบบ 4 คน”

แอชเชอร์ดีดตัวเองออกมาจากทีมปล่อยให้เพื่อนของเขารับมือกับพี่เลี้ยงด้วยจำนวนเพียงแค่ 4 จากจำนวนที่เหลือนี้ทำให้หลายคนสงสัยว่าแอชเชอร์กำลังจะทำอะไร ทันใดนั้นเขากลับไม่ได้ดีดตัวออกไปจากรูปแบบเฉยๆ เขากลับออกไปเป็นตัวฟรีที่จะเจาะรูปแบบเข้ามาโจมตีพี่เลี้ยงตอนไหนก็ได้ โดยไม่ขึ้นตรงกับคนทั้ง 4 ที่กำลังใช้งานรูปแบบ

สิ่งที่พี่เลี้ยงกำลังทำคือหาทางทำลายรูปแบบและจัดการกับทีมนักเรียนที่มี 4 คน หน้าที่ของแอชเชอร์กลับต่างออกไป เขาต้องหาช่องว่างของรูปแบบทีมเพื่อเข้าไปจัดการพี่เลี้ยงโดยการกระทำของเขาจะต้องไม่ส่งผลกระทบกับรูปแบบทีม

พรึ่บ~!

แอชเชอร์ใช้งานสกิลวิ่งเข้าไปในรูปแบบทีมหลังจากเขาเห็นช่องว่าง จากมุมมองของคนอื่นเป็นเรื่องยากที่จะเข้าไปแทรกรูปแบบทีม หากผิดพลาดจะทำให้ทีมเสียขบวนไปทั้งหมด แต่แอชเชอร์ผู้ที่ฝึกนักเรียนมาหลายรุ่น เห็นรูปแบบทีมมามากมาย เขาจึงสามารถวิ่งเข้าวิ่งออกได้ตามต้องการ ทันทีที่เขาเข้ามาข้างในรูปแบบทีมได้แล้วนั้นแอชเชอร์ก็ได้ออกแรงฟันพี่เลี้ยงจากนั้นก็ถอยออกไปปล่อยให้เพื่อนของเขาได้โจมตี การถอยของแอชเชอร์ไม่ได้หนีออกจากรูปแบบไปไกล เขาได้พุ่งเข้ามาเรื่อยๆจนตอนนี้เหมือนกับว่ามีรูปแบบการโจมตี 2 รูปแบบกำลังใช้กับพี่เลี้ยง

“ไอ้เด็กนั่นน่ากลัวไปแล้ว”

พี่เลี้ยงที่อยู่กลุ่มอื่นมองจ้องมายังทิศทางกลุ่มของแอชเชอร์ พวกเขาเห็นการสั่งการของแอชเชอร์มันดูน่ากลัว เน้นพูดน้อยแต่การพูดออกคำสั่งของแอชเชอร์กลับถูกจุด มันไม่ใช่การสั่งการเฉพาะหน้า ทุกๆการสั่งการล้วนผ่านการวิเคราะห์ของเขามาทั้งหมด จนทำให้พี่เลี้ยงจนมุมทำได้เพียงแค่ป้องกัน ไม่เพียงแค่สั่งการเท่านั้นแอชเชอร์ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในรูปแบบที่เขาสั่ง จนทำให้โอกาสที่เขาจะชนะพี่เลี้ยงเพิ่มสูงขึ้น

อัก!

หนึ่งในทีมของแอชเชอร์ถูกเตะออกจากทีมหลังจากพี่เลี้ยงหาทางจัดการได้ แต่ทีมของแอชเชอร์ก็ปรับมาเป็น 3 คน ถึงอย่างนั้นการสู้กลับไม่มีใครยอม แอชเชอร์ยังสั่งการต่อเพื่อให้พวกเขาล้มพี่เลี้ยงให้ได้ ทว่าพี่เลี้ยงก็พยายามใช้สกิลจัดการคนของแอชเชอร์ต่อๆไปจนกระทั่งเหลือเพียงแค่เขากับแอชเชอร์ที่ยืนจ้องหน้ากัน

“โอเค ผมยอมแพ้”

แอชเชอร์ยังไม่อยากจะโดดเด่นเกินไปหากเขาเอาชนะพี่เลี้ยงได้ อาจจะทำให้นักเรียนหลายคนไม่พอใจพี่เลี้ยงที่อ่อนแอ มันจะเหมือนกับเขาในชีวิตก่อน ดังนั้นเพื่อให้ทุกๆอย่างจบเขาจึงยอมแพ้เพราะตอนนี้เวลาที่เขาทำก็มากกว่าคนอื่นๆไปไกล