ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ทั้งสี่คนเดินเท้ากันมาถึงโรงแรมขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง มันถูกสร้างมานานหลายปีแล้ว และมันถูกยกย่องว่าเป็นโรงแรมที่หรูหราที่สุดในปัจจุบัน เนื่องจากจะมีงานเฉลิมฉลองราชวงศ์ใหม่ มันทำให้โรงแรมแห่งนี้ถูกเหมาเอาไว้สำหรับการต้อนรับผู้ครองดินแดนจากอาณาจักรอื่น แน่นอนว่าฌอนก็ทราบเรื่องนี้ดี“โอ้โห้..ข้างในสวยมากเลยเจ้าค่ะ เหมาะสมแล้วที่เป็นสถานที่รับรองเชื้อพระวงศ์นะเจ้าคะ.” เฟียร์มองภายในโถงกลางที่มีที่นั่งสุดหรูกว้างขวาง เธอเกาะแขนท่านพี่ของเธอในขณะที่นัยน์ตาเป็นประกาย“..ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับพระราชวังในอาณาจักรของข้าเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าองค์จักรพรรดิพระองค์ใหม่ท่านนี้จะร่ำรวยจริงอย่างที่เขาลือกัน..” โรแลนด์กล่าวออกมา ก่อนที่จะถูกหญิงสาวใช้หยิกไปที่แขนเพื่อเป็นการเตือนให้เลี่ยงพูดถึงราชวงศ์ใหม่ เพราะถ้าหากจักรพรรดิท่านไม่พอพระทัยในสิ่งที่โรแลนด์กล่าว มันอาจจะทำให้เกิดสงครามเกินกว่าที่ใครในอาณาจักรของพวกเขาจะรับไหว“เอาหน่าๆ.. อย่าได้ใส่ใจกับเจ้าจักรพรรดิจอมขี้เก๊กคนนั้นเลย.. สหายโรแลนด์จะพูดจะกล่าวอะไรก็เอาให้เต็มทีเลยเจ้าค่ะ ข้าล่ะอยากจะสั่งสอนจักรพรรดิขี้เก๊กนั้นมานานละ.. เนอะท่านพี่เนอะ” เฟียร์กล่าวออกมาขณะที่เห็นท่าทางของทั้งสองที่จะเลี่ยงพูดเกี่ยวกับท่านพี่ของเธอ และด้วยอารมณ์ที่อยากจะเอาคืนท่านพี่ของตัวเองบ้างเธอจึงกล่าวออกไปอย่างนั้น แน่นอนว่ามันก็ทำให้โรแลนด์ถึงกับหัวเราะที่เธอกล่าวถึงจักรพรรดิของอาณาจักรตัวเองอย่างนั้น“โอ้... จักรพรรดิขี้เก๊กอย่างนั้นรึ ข้าอยากจะพบเจอสักครั้งหนึ่งว่าพระองค์จะขี้เก๊กตามที่เจ้าว่าหรือเปล่า.ฮ่าๆ โอ๊ย!!” โรแลนด์กล่าวออกมาอย่างสนุกปากแต่ก็โดนสาวใช้คนเดิมหยิกแรงมากกว่าเดิม“นั่นเป็นเรื่องของอาณาจักรเขาไม่เกี่ยวกับเราเจ้าค่ะพระองค์ องค์ชายจะนำเอาชีวิตนับแสนนับล้านของอาณาจักรเราไปเสี่ยงสงครามกับคำพูดอย่างนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ..” สาวใช้ยังคงกล่าวเตือนถึงความสำคัญของคำพูด ส่วนฌอนตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เขาอาจจะชินกับการถูกเรียกอย่างนั้นมานานตั้งแต่สมัยเรียนในมหาวิทยาลัยแล้วก็ได้“น่าๆ จักรพรรดิไม่ได้อยู่ที่แห่งนี้ด้วยนี่น่า... แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าไปดูท่านแม่ของข้าก่อนว่าพระองค์พร้อมพบกับพวกเจ้าหรือไม่.. ส่วนพวกเจ้าคอยอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้ามา..” โรแลนด์กล่าวพร้อมกับเดินขึ้นไปยังชั้นสามซึ่งเป็นชั้นที่สูงที่สุดแล้วของโรงแรมแห่งนี้ ส่วนฌอน และเฟียร์ก็ไม่ได้ว่าอะไร พวกเขานั่งรออยู่ตรงที่นั่งรับรองชั้นล่าง“ต้องขออภัยท่านทั้งสองอีกครั้งนะเจ้าคะ องค์ชายของเรามักจะมีนิสัยแปลกๆเช่นนี้ หวังว่าท่านทั้งสองจะไม่ถือสาเอาความใดๆ..” เฟียร์ก็ยิ้มและตอบกลับทันทีเหมือนไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้น มันเหมือนเป็นเรื่องสนุกๆมากกว่าที่ได้กล่าวว่าท่านพี่ของเธอทางอ้อม พวกเขานั่งรอและคุยกันอยู่สักพักหนึ่ง ก็ปรากฏชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาทางโรงแรม แน่นอนว่าเขาคนนั้นเป็นเจ้าชายของอีกอาณาจักรหนึ่งที่ได้รับเชิญมา“สถานที่นี่รึ คือ สถานที่รับรองของราชวงศ์ เหอะ!!..บ้านขุนนางอาณาจักรข้ายังหรูหรากว่านี้หลายเท่าตัวนัก.. ราชวงศ์นี้คงจะยากจนแร้นแค้นเป็นแน่..” เจ้าชายคนนั้นกล่าวออกมาเสียงดัง แน่นอนว่ามันก็มีคนที่ไม่พอใจ เหล่าบรรดาพนักงานโรงแรมต่างก็ทำสีหน้าบึ้งตึงไม่ชอบขี้หน้าชายคนนี้อย่างเห็นได้ชัด“ใช่แล้วเจ้าค่ะองค์ชาย ที่นี่มันไม่เหมาะสมกับพระองค์เลยสักนิดเดียว.. ข้าว่าพระองค์อย่าได้เสียเวลาไปกับการเฉลิมฉลองราชวงศ์เล็กๆนี่เลยจะดีกว่าเจ้าค่ะ..” หญิงสาวที่เกาะอยู่ตรงแขนขององค์ชายเองก็กล่าวออกมาอย่างดูถูกด้วยเช่นกัน“เห็นแก่หน้าท่านพ่อที่เกิดสี่เกิดห้าอะไรก็ไม่รู้..ให้ข้าเดินทางมาร่วมงานเล็กๆในเมืองเล็กๆจนๆอย่างนี้... เห้ย พวกเจ้าน่ะ ไปตามคนที่ใหญ่ที่สุดในนี้มาซิ ข้าอยากจะพบหน้ามันหน่อยว่าต้อนรับเราผู้เป็นองค์ชายใหญ่ของอาณาจักรบิสเทเนียได้แย่เช่นนี้..” องค์ชายใหญ่แห่งอาณาจักรบิสเทเนียกล่าวออกมา อาณาจักรแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากอาณาจักรดีไวท์ไปทางตะวันออกไกลเกือบสุดขอบแผนที่ แต่อาณาจักรแห่งนี้แผ่นเกือบทุกตารางเมตรจะเป็นภูเขาที่มีแร่มากมาย ทำให้ร่ำรวยอย่างที่เจ้าชายคนนั้นว่ามาจริงๆ ฌอนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าจะมีเรื่อง และยึดครองอาณาจักรนั้นมามันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร แต่มันยากมากในเรื่องของการบริหาร และจัดการทั้งคนและทรัพยากร ด้วยตำแหน่งที่ไกลขนาดนั้นมันเป็นเรื่องยากที่จะดูแล เขาจึงปล่อยๆผ่านไป แต่นั่นไม่ใช่สำหรับเฟียร์ เธอลุกขึ้นยืน และตรงไปยังเจ้าชายคนนั้นในทันที“ข้านี่แหละใหญ่สุด แล้วพวกเจ้ามีปัญหาอะไรกับการบริการของอาณาจักรหรือราชวงศ์ของเรากันห๊ะ!!...” เฟียร์กล่าวออกมาอย่างนั้น ฌอนที่เห็น และได้ยินก็ได้แต่ถอนหายใจกับภรรยาของเขาจริงๆ เหมือนว่าเธอจะต้องไปฝึกฝนเรื่องอารมณ์ของตัวเองสักหน่อย“เจ้าเองรึ.. องค์ชายท่านดูสตรีผู้หยาบช้าผู้นี่ซิเจ้าคะ พบเจอแม้กระทั่งองค์ชายใหญ่อย่างท่านแล้ว ยังไม่ทำความเคารพท่านอีก ผู้คนของอาณาจักรนี้คงจะเป็นเช่นนี้เสียหมด..” หญิงคนนั้นกล่าวออกมา“เจ้าเป็นผู้ดูแลสถานที่อันเสื่อมโทรมนี่อย่างนั่นรึ.. เจ้าช่างไร้มารยาทเสียจริง ที่พบเชื้อพระวงศ์เช่นเราแต่กลับไม่คุกเข่าลงไปอีก.. แต่ข้าสามารถให้อภัย และมองข้ามมันไปได้..อื้ม คืนนี้ตัวของเจ้ามาบริการข้าเป็นการส่วนตัวเป็นอย่างไร..” องค์ชายกล่าวออกมากับเฟียร์ พร้อมกับมองหุ่นของเธออย่างหื่นกระหาย“..เจ้าพวกแมลงชั้นต่ำ.. อยากจะมีเรื่องกับข้าผู้นี้มากใช่ไหม..” เฟียร์กล่าวพร้อมกับกัดฟัน ฌอนที่เห็นอย่างนั้นก็ยังไม่เข้าไปช่วย เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าภรรยาของเขาจะทำอย่างไร สาวใช้ของโรแลนด์เองก็สงสัยว่าฌอนยังไม่ออกไปปกป้องภรรยาของตัวเองอีกหรือยังไง เธอได้แต่มองฌอนแล้วยิ้มเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่น่าห่วงอะไรอย่างนั้น“เจ้าน่ะซิ หนอนแมลง.. เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน ถึงได้กล่าวกับองค์ชายที่รักของข้าเช่นนี้ เจ้าควรจะนับว่าเป็นเกียรติยศอันสูงสุดแล้วที่ได้รับใช้องค์ชายผู้ทรงเสน่ห์เช่นนี้...อ๊าก!!..” หญิงสาวคนนั้นกล่าวออกมาได้แค่นั้น เสียงปืนมันก็ดังออกมากึกก้องไปทั่วบริเวณ เฟียร์หยิบปืนของเธอขึ้นมา และยิงไปทางหญิงปากมากคนนั้นทันทีอย่างไม่เกรงกลัวอะไร และนั่นมันทำให้ฌอนถึงกับส่ายหัวลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆทันที“เจ้า!!....” องค์ชายใหญ่กล่าวออกมาได้เท่านั้น เขาหันมองไปทางหญิงสาวที่เขาพามาจากอาณาจักรด้วย ตอนนี้กลับนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ในจังหวะนั้นพนักงานบริการของโรงแรมเองก็เริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว พวกเขาต่างออกดูเหตุการณ์ในทันที บุคคลผู้ที่มีสิ่งที่เรียกว่า ‘ปืน’ กับองค์ชายต่างอาณาจักรมันเป็นเรื่องที่พวกเขาไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป“ต่อไปคือหัวของเจ้า..” เฟียร์พูดออกมาพร้อมกับเล็งไปทางศีรษะของชายคนนั้นในทันที ผู้ดูแลของโรงแรมวิ่งมาอย่างแตกตื่น เขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของทั้งสองก่อนจะเอ่ยขึ้นมา“โปรดใจเย็นลงก่อนเถิดท่านทั้งสอง ตอนนี้เรายังสามารถตกลงอะไรกันได้อยู่... องค์ชายโปรดสงบจิตใจสักนิด ส่วนท่านหญิง...ห๊ะ... ข้าน้อยขออภัย เคารพองค์จักรพรรดินีขอรับ” ชายคนนั้นกล่าวออกมากับทั้งสองคน แต่เมื่อเขาหันมาทางผู้หญิงที่ถือปืนอยู่เขาถึงกับตกใจ เพราะคนตรงหน้าคือจักรพรรดินีของอาณาจักรนี้ ตัวขององค์ชายเองก็ตกใจเอามากๆ เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองกำลังมีปัญหากับจักรพรรดินีอยู่ ใบหน้าของเขาแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด “พอแค่นั้นแหละ... ที่เหลือเดี๋ยวข้าจะเป็นคนจัดการเอง..” ฌอนเดินเข้ามาพร้อมกับกล่าวเสียงเข้มๆ เมื่อหลายคนได้เห็นก็ต้องคุกเข่าลงไปทันที เพราะฌอนคือผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของอาณาจักรแห่งนี้แล้ว “เคารพองค์จักรพรรดิขอรับ!!...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 113

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้