จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ไป่ฉีอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว  เขาเดินออกมารอเมิ่งชิงชิงที่ป้ายรถเมล์เหมือนทุกครั้ง  วันนี้การถ่ายรายการจะมีในช่วงบ่าย  แต่ที่ไป่ฉีต้องออกแต่เช้าเพราะสตูดิโออัดรายการอยู่อีกเมืองหนึ่ง  โดยเขาต้องการเผื่อเวลาให้เมิ่งชิงชิงได้ทานข้าวกลางวันก่อนจะพาเขาไปสตูดิโอสำหรับถ่ายรายการ

        “ถ่ายตั้งบ่าย  นายออกเช้าขนาดนี้เลยเหรอ  น่าจะพักสักหน่อยนะ” เมิ่งชิงชิงพูดด้วยความเป็นห่วง

        “พี่ชิงชิงจะได้มีเวลาทานข้าวกลางวันไงครับ  กินข้าวไม่ตรงเวลามันไม่ดีต่อสุขภาพนะ” ไป่ฉีกล่าว

        “ที่นายออกเช้าเพื่อให้ฉันมีเวลาทานข้าวเหรอ  ขอบใจนะ” เมิ่งชิงชิง  ไป่ฉีกับเธอคบกันมาได้สักระยะแล้ว  ถึงแม้จะมีเวลาอยู่ด้วยกันเฉพาะตอนนั่งรถ หรือหลังจากไป่ฉีเลิกเรียนจากคลาสการแสดงของอาจารย์หลิว  แต่คำถามที่ไป่ฉีมักถามเธอประจำคือทานข้าวมารึยัง  สำหรับเธอแล้วมันมีความหมายมาก  ตอนเธอยังเด็ก  เธอมักจะถูกเรียกไปทานข้าวโดยเมดของคฤหาสน์  เมดพวกนั้นไม่เคยถามว่าเธออยากกินอะไร  มีหน้าที่คือเรียกเธอรับมื้อเช้า  กลางวัน  เย็น  ส่วนจะกินหรือไม่กิน  พวกเมดไม่ได้สนใจเธอแม้แต่น้อย

        “อ้อ จริงด้วยปู่เมิ่งเจี่ยได้โทรหาพี่รึยังครับ” ไป่ฉีถาม

        “โทรมาแล้ว  ปู่อยากให้นายรับงานถ่ายแบบของนิตยาสารสัก 3-4 เล่มน่ะ  เพราะท่านอยากให้นายมาถ่ายแบบให้กับแบรนด์เทียนซาน ของท่าน  แต่อยากให้นายมีชื่อเสียงด้านนี้อีกสักหน่อย  ตอนนี้มีนิตยสารแฟชั่นติดต่อมา 2-3 ราย จะรับงานไว้รึเปล่า” เมิ่งชิงชิงถาม

        “ผมขออ่านรายละเอียดงานเย็นนี้นะครับ  ยังไงขอดูรายละเอียดงานอย่างแบรนด์ที่พวกเขาจะลงในนิตยสารก่อน  พร้อมกับดูธีมด้วย  ถ้าไม่ใช่ธีมที่ผมถนัดหรือชอบ  ผมก็ไม่รับ” ไป่ฉีตอบ  เขาคิดว่าเขาคงได้ความจุกจิกนี้มาจากเมิ่งเจี่ยละมั้ง

        “นายเป็นแค่หน้าใหม่ในวงการ  เลือกมากระวังจะมีข่าวไม่ดีออกไปนะ” เมิ่งชิงชิงเตือน

        “ลองดูสิครับ  เดี๋ยวผมจะเขียนบทวิจารณ์แบรนด์ ๆ นั้นให้ขายไม่ออกเลยคอยดู  พี่ชิงชิงคิดว่าปู่ซีหลัวกับปู่เมิ่งมีคนรู้จักกี่คนในประเทศนี้เหรอครับ” ไป่ฉีถาม

        “ตั้งแต่เด็ก ๆ ที่ฉันเห็นก็เยอะนะ” เมิ่งชิงชิงทำท่านึก ตั้งแต่เด็ก ๆ เนื่องจากพ่อแม่ไม่ค่อยอยู่กับเธอ  ตัวเธอจึงมักจะขอตามปู่ไปออกงานเสมอ ๆ

        “ในนั้นผมว่าต้องมีคนใหญ่คนโตในวงการแฟชั่นด้วยแน่” ไป่ฉีกล่าว

        “นายคิดจะใช้เส้นสายเหรอ” เมิ่งชิงชิงถาม

        “ผมจะบอกอะไรให้นะ  เนี่ยฟง ยังใช้เส้นสายของ PDเสี้ยนหรัวเลย” ไป่ฉีกล่าว

        “นายมีหลักฐานเหรอ” เมิ่งชิงชิงถาม  จากนั้นไป่ฉีก็เปิดเสียงการทำกิจกามของเนี่ยฟงกับเสี้ยนหรัวที่เขาอัดได้ครั้งนั้ ให้เมิ่งชิงชิงฟัง  เธอถึงกับหน้าขึ้นสีเลยทีเดียว

        “อธิบายมาด้วยนะ  ทำไมถึงไปอยู่ตรงนั้น” เมิ่งชิงชิงกล่าว  ไป่ฉีจึงอธิบายสาเหตุให้ฟังทั้งหมด (ไปย้อนอ่านเอาเองนะไรท์ไม่พิมพ์)

        “งี้นี่เอง” เมิ่งชิงชิงพยักหน้า

        “อ๊ะ พี่ชิงชิง แวะร้านนั้นกัน น่าจะอร่อยนะ” ไป่ฉีรีบชี้ไปยังร้านอาหารริมทาง

        “ว้าว ตาถึงนี่ ร้านนี้ฉันมากินบ่อยสมัยเรียนน่ะ” เมิ่งชิงชิงตาเป็นประกาย  เธอไม่ได้มากินที่ร้านนี้ตั้งแต่จบมัธยมปลายได้ล่ะมั้ง

        หลังจากเธอจอดรถ  ทั้ง 2 คนจึงลงไปนั่งที่โต๊ะริมทางเท้า  ดูเหมือนเจ๊เจ้าของร้านจะจำเธอได้

        เมิ่งชิงชิงเริ่มสั่งอาหารทันที  เธอหันมาถามไป่ฉี  ส่วนไป่ฉีปล่อยให้เธอสั่งโดยไม่คัดค้านอะไร  

        ใช้เวลาไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ  เมิ่งชิงชิงลงมือกินทันที  ส่วนไป่ฉีนั้นลองกินเป็นครั้งแรก  สำหรับเขามันคือความแปลกใหม่  ประสาทรับรสของเขาไม่ได้ใช้มาเป็นเดือนตั้งแต่ไป่ฉีเจ้าของร่างตายไป  ถึงอย่างนั้นสมองก็ยังคงจดจำได้ว่ารสชาติหวาน  เค็ม  เปรี้ยว  เผ็ด  มันเป็นอย่างไรอยู่  ซึ่งจากความทรงจำเดิม  อาหารตรงหน้าเขาถือว่าอร่อยืเดียว

        “เป็นไง อร่อยใช่ไหมล่ะ” เมิ่งชิงชิงยิ้ม

        “อืม อร่อยดี  ไว้เดี๋ยวว่าง ๆ จะทำให้พี่ชิงชิงกินละกัน” ไป่ฉียิ้ม

        “ไม่มีทางหรอก  สูตรใครสูตรมัน  นายทำไม่มีทางทำรสชาติอย่างนี้ได้หรอก” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “คร้าบ ๆ ถึงเวลานั้นอย่ามาขอร้องผมนะ  ไม่งั้นล่ะก็ต้องมีของแลกเปลี่ยนด้วย” ไป่ฉีเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

        “ข้อแลกเปลี่ยนอะไรล่ะ” เมิ่งชิงชิงถาม  ไป่ฉียื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ หูของเธอๅ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

        “Deep Kiss สัก 3 ยกครับ” ไป่ฉีกล่าว  ทำให้เมิ่งชิงชิงหน้าขึ้นสีอีกครั้ง

        “นี่นายคิดอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องลามกใช่ไหม” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ก็ผมคิดแต่เรื่องพี่ชิงชิงนี่” ไป่ฉีทำตาใสซื่อ (ฝึกสอนโดยอาจารย์หลิว)

        “อึก เข้าใจแล้ว  หยอดอยู่ได้ไม่เบื่อรึไง” เมิ่งชิงชิงที่เห็นสายตาใสซื่อราวเด็กทารกแบบนี้ก็ทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก

        “น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนไงครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “ขอโทษทีนะที่ฉันมันเป็นสแตนเลส” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “อ้อ เดี๋ยวมานะ” ไป่ฉีลุกขึ้นไปคุยกับเจ๊เจ้าของร้าน  ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะ

        “นายคุยอะไรกับเจ๊น่ะ” ชิงชิงถาม

        “ค่าน้ำร้อนน้ำชาทีมงานไงครับ  พี่ลืมไปแล้วเหรอ” ไป่ฉีกล่าว

        “ฉันลืมไปได้ไงเนี่ย  เดี๋ยวนะ  เรื่องนั้นฉันต้องเตือนนายสิ  ไม่ใช่นายมาเตือนฉัน” เมิ่งชิงชิงดุไป่ฉี

        หลังทานข้าว  ไป่ฉีจ่ายเงินแล้วเอาอาหารทั้งหมดที่สั่งมาไว้ท้ายรถ  ก่อนจะขึ้นรถไปยังสถานที่ถ่ายรายการ

        ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงสถานที่ถ่ายทำรายการ  สิ่งที่ไป่ฉีเห็นคือฉากขนาดใหญ่ถูกจัดเอาไว้  ถึงจะเคยเห็นตอนดูรายการย้อนหลัง  แต่ของจริงมันใหญ่เอามาก ๆ น่าจะใช้วัสดุที่เบาแต่ทนทานสินะ

        “พี่ ๆ ทีมงานครับ  ผมเอาข้าวเที่ยงมาให้ครับ  มาทานกันก่อนได้เลย” ไป่ฉีตะโกนบอก

        ทีมงานหลายคนต่างสงสัย  ปกติพวกผู้เข้าแข่งขันที่สมัครเข้ามาไม่เคยมีอาหารมาเลี้ยงพวกเขา   แล้วหมอนี่เป็นใครทำไมถึงเอาอาหารมาเลี้ยงพวกเขากันล่ะ

        “ใครน่ะ”

        “ไม่รู้ พิธีกรรับเชิญก็ไม่ใช่ ในสคริปไม่มี”

        “แต่ฉันคุ้นหน้าเขานะคะ”

        “ใช่แล้ว  ไป่ฉี นายแบบโฆษณาสินค้าของมู่เทียนไง”

        ไม่นานทุกคนก็จำไป่ฉีได้  พวกเขาเข้ามาทักทายไป่ฉี  แต่เมื่อพบว่าไป่ฉีสมัครเพื่อมาเป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการนี้  พวกเขาดูจะตกใจมาก  เพราะด่านแต่ละด่านต้องใช้ร่างกายหนัก  แถมเงินรางวัลก็มีโอกาสน้อยที่จะได้เป็นกอบเป็นกำ  พวกดาราส่วนใหญ่มองว่าเป็นรายการที่เปลืองตัว หรือก็คือเหนื่อยมากแต่ได้เงินน้อยนั่นเอง  หากผ่านด่านที่ดูง่ายไม่ได้  ภาพลักษณ์ของพวกเขาก็เสียอีก โดยเฉพาะดาราชายที่ไม่มีสมัครเข้ามาเลยแม้แต่คนเดียว

        “ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะคะ น้องไป่ฉี  รายการนี้ฐานผู้ชมเยอะมาก  ถ้ามีภาพไม่ดีหลุดออกไป  งานในอนาคตจะมีปัญหาได้นะคะ” ทีมงานหญิงเตือนด้วยความหวังดี

        “นั่นสิ  ไม่มีดาราชายคนไหนมาออกรายการนี้หรอกครับ  พวกเขากลัวเสียภาพลักษณ์” ทีมงานชายบอกเหตุผลเช่นกัน

        “ไม่เป็นไรครับ  ผมอยากมารายการนี้นานแล้ว  เพียงแต่เพิ่งได้มาตอนเข้าวงการก็เท่านั้นเองครับ” ไป่ฉียังทำหน้าเหมือนปลาที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะขึ้นเขียง

        ทีมงานได้แต่เตือนเท่านั้น  พวกเขาไม่อยากยุ่งไปมากกว่านี้  ก่อนที่จะขออนุญาตทานอาหารที่ไป่ฉีนำมาให้  ซึ่งไป่ฉีก็ได้ถามทีมงานว่าผู้กำกับอยู่ไหน  จากนั้นเขาก็ไปชวนผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์ และพิธีกรมาทานมื้อเที่ยงกัน

        ซึ่งพวกเขาตอนแรกก็ตกใจเหมือนพวกทีมงาน  เพราะเคยมีดาราหญิงมารายการนี้หลายคน  แต่ไม่เคยมีคนไหนที่ทำแบบไป่ฉี

        “นั่นใครน่ะ ดาราเหรอ  ดูพวกทีมงานสนิทกับเขาจัง” ผู้เข้าแข่งขันชายพูดขึ้น

        “นั่นมันไป่ฉีนี่  อยากเข้าไปขอลายเซ็นจังเลย” ผู้เข้าแข่งขันหญิงพูดอย่างกระตือรือร้น

        “หึ พวกที่มาหวังออกสื่อละสิ” ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพูดขึ้น

        “พี่ต้ากวน  หมอนั่นจะทำอะไรไม่เห็นเกี่ยวกับพวกเราเลย  ยังไงหมอนั่นแค่ไปให้ถึงบอลรางวัลด่านแรกยังทำไม่ได้เลยมั้ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชายรูปร่างสมส่วนที่ดูเหมือนจะรู้จักกับชายร่างใหญ่พูดขึ้น

        หลังมื้อเที่ยง  ทีมงานก็เริ่มทำงานกันต่อ  ระหว่างนั้นมีผู้เข้าแข่งขันหญิงหลายคนเข้ามาขอลายเซ็นกับถ่ายรูปคู่กับไป่ฉีจำนวนมาก  ซึ่งเขาไม่ปฏิเสธ  เพียงแต่มีผู้เข้าแข่งขันชายคนหนึ่งเข้ามาพูดคุยกับเมิ่งชิงชิง

        “คุณเป็นผู้จัดการของเขาเหรอครับ” ผู้เข้าแข่งขันชายถาม  ดูจากการแต่งตัวแล้วบ่งบอกว่าเขาเป็นทหาร  เพราะเขาใส่ชุดฝึกมาถ่ายรายการ

        “ใช่ครับ  เขาเป็นผู้จัดการผม  กรุณาอยู่ให้ห่าง ๆ เพราะคุณปู่ของเธอสั่งเอาไว้ว่าถ้าใครมายุ่มย่ามกับหลานสาวเขา เขาให้สิทธิ์ผมเตะได้เลย  เรื่องทนายกับค่าเสียหายท่านจ่ายเอง  จะเอาปางตายท่านก็ไม่ว่าน่ะครับ” ไป่ฉียิ้มอยู่ก็จริง  แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมานั้น  ทำให้ชายคนนั้นถึงกับสลบน้ำลายฟูมปาก  ทำให้ทีมงานวุ่นวายเรียกรถพยาบาลกันเลยทีเดียว

        จากนั้นก่อนรายการจะเริ่มก็มีคนถูกหามส่งโรงพยาบาลไปร่วม 10 คนเพราะพยายามจะไปพูดคุยกับเมิ่งชิงชิง  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไป่ฉียั้งมือแล้ว

        “นายขู่พวกเขาเหรอไป่ฉี  มันจะไม่ดีกับภาพลักษณ์นายนะ” เมิ่งชิงชิงพูดด้วยความเป็นห่วง

        “ใครมายุ่งกับผู้หญิงของผม  ผมเอามันตายแน่” ไป่ฉีกล่าว  แม้ปากจะยิ้มแต่ดวงตาบอกได้เลยว่าเขาเอาถึงตายแน่ ๆ  นั่นทำให้เมิ่งชิงชิงขนลุก  ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกดีที่มีคนคอยปกป้อง

        “น้องไป่ฉี  อยู่ลำดับที่ 10 นะ  พยายามเข้าล่ะ  ถ้าพลาดก็ท่าสวย ๆ หน่อยนะ” ทีมงานชายเข้ามาบอกลำดับของไป่ฉี และเตือนไป่ฉีอีกเล็กน้อย

        ไม่นานการถ่ายทำรายการก็เริ่มต้นขึ้น  แน่นอนว่ามันเป็นรายการสด  เวลาคือ 3 ชั่วโมงครึ่ง  หากคนที่จะขึ้นต่อมีเวลาเหลือไม่ถึง 10 นาที  ทางพิธีกรก็จะพูดปิดรายการทันที

        “ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการ แอดเวนเจอร์  รายการที่มีเงินรางวัลสูงสุดถึง 1 ล้านหยวน หากคุณสามารถผ่านด่านและหยิบได้ลูกบอลรางวัล 2 แสนหยวนได้ทั้ง 5 ด่าน  กติการยังคงเป็นเหมือนเดิม  ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจะต้องลุยไปตามด่าน  เปื้อนโคลน  ตกน้ำได้  เพียงแต่พวกเขามีเวลาแค่ 10 นาทีในการผ่านด่านทั้ง 5 คือ ไม้  ไฟ  ดิน  ทอง และน้ำ  อย่ารอช้า  เรามาดูผู้เข้าแข่งขันคนแรกดีกว่าครับ  สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนแรก.....” พิธีกรกล่าวเปิดรายการและแนะนำผู้เข้าแข่งขันคนแรก  เขารอผู้เข้าแข่งขันให้สัญญาณก่อนจะกดปุ่มให้เวลาเริ่มนับถอยหลัง

        สิ่งที่ไป่ฉีทำคือหลับตายืนพิงกำแพง  ผู้เข้าแข่งขันชายหลายคนหมั่นไส้เพราะคิดว่าเขาเก๊ก  แต่ความจริงแล้วไป่ฉีกำลังใช้จิตตรวจสอบลูกบอลรางวัลอยู่  

        ขณะที่ทำการแข่งขัน  เมื่อผู้เข้าแข่งขันคนแรกคลานมาถึงจุดที่ต้องหยิบบอลรางวัล  ไป่ฉีได้แกล้งให้ลูกบอลลูกหนึ่งไปชนเข้าที่เท้า  แต่ผู้เข้าแข่งขันคนแรกนั้นกลับหยิบลูกที่ห่างออกไป  สุดท้ายแล้วผู้เข้าแข่งขันคนแรกนั้นใช้เวลาหมดเกลี้ยง  เขาผ่านไปถึงด่านไฟและได้บอลรางวัลมาอีกลูก  แต่เพราะหมดเวลาจึงไม่ได้โบนัสนาทีละ 1 แสนหยวน  และเมื่อเปิดบอลรางวัลออกมา  ทั้ง 2 ลูกคือ 1 หยวน  นั่นทำให้เขาทรุดตัวลงทันที

        “น่าสงสารจัง  พยายามขนาดนั้นแท้ ๆ กลับได้ไปแค่ 2 หยวนเอง” เมิ่งชิงชิงกล่าว  ไป่ฉีมองเมิ่งชิงชิง  แต่ไม่ได้พูดอะไร  เขาลองตรวจสอบดูแล้วคน ๆ นี้เบื้องหน้าดูดี  แต่เบื้องหลังกลับเป็นพวกค้ามนุษย์  ที่มาออกรายการเพราะกลุ่มหญิงสาวที่จะถูกส่งขาย  ดันถูกตำรวจจับได้  ทำให้เขาต้องหาเงินมาชดใช้ให้หัวหน้าใหญ่ของเขา  หากหาเงินไปไม่ได้ในวันพรุ่งนี้เขาจะถูกฆ่า  ซึ่งไป่ฉีไม่สงสารคนพวกนี้แม้แต่น้อย

        “ไอ้หนู  ไม่คิดจะลืมตามาดูคนอื่นว่าเขาผ่านด่านกันยังไงเหรอ  หรือแค่มาเล่น ๆ” ต้ากวนเดินเข้ามาหาไป่ฉีพร้อมกับกล่าวถาม

        “ผมขึ้นต่อจากพี่  เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง” ไป่ฉีกล่าว  ทำให้ต้ากวนอดสงสัยว่าทำไมไป่ฉีถึงเรียกเขาว่าพี่

____________________________

จัดไปอีกตอนคร้าบ ^^