ราชันย์ปีสาทโลหิต

"เป็นเพราะอากาศหนาวนั้นแหละ"

"เจ้าไม่ต้องกังวลไป"

หลานเยว่ที่พยายามทำให้หญิงสาวไม่ต้องคิดและสงสัยอะไรไปมากกว่านี้

"งั้นรึ?"

หญิงสาวก็ยังคงแปลกใจอยู่

และนางก็ได้เดินออกไปจากห้องของเขา

หลานเยว่ก็ได้พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวสิ!

เจ้าไม่คิดจะบอกชื่อของเจ้าเลยหรือยังไง?"

แต่นางก็ไม่ได้หยุดเดินหรือตอบเขาเลย...

"อะไรกัน?"

หลานเยว่แปลกใจขึ้นมากับท่าทางของนาง

หญิงสาวที่ได้เดินพ้นห้องของหลานเยว่นั้น

"ช่างน่าสงสาร"

เช้ามืดของวันรุ่งขึ้น

หลานเยว่ก็ได้เตรียมตัวที่จะเดินทางออกไป...

"เจ้าจะไปแล้วงั้นรึ?!

อยู่ต่ออีกสักคืนเถอะหน่า~"

ฉวนโต่พูดขึ้นด้วยความตกใจ

"ข้าต้องขอบคุณเจ้า

ที่เมตตาตัวข้าและช่วยเหลือข้า"

หลานเยว่พูดพร้อมก้มหัวลงเล็กน้อย

"ข้าพูดจริงๆนะ อยู่ต่ออีกสักคืนเถอะ~"

"ข้าเกร..."

"อยู่ต่อเถอะ~ ขอร้องล่ะ!"

ทันทีที่หลานเยว่ได้ยินคำพูดของฉวนโต่นั้น

'แปลกๆแล้วแฮ้ะ?'

'แต่ก็น่าสนุกดี~'

'ข้าจะเล่นเป็นคนเขลาให้ก็ได้'

"เอาอย่างนั้นก็ได้"

"งั้นรึ? เป็นบุญจริงๆที่เจ้าเลือกที่อยู่ต่อ~"

ใบหน้าของฉวนโต่มีแต่ความดีใจ

"งั้นเจ้าก็ไปพักในห้องของเจ้าก่อนเถอะ

ถ้าถึงเวลากินข้าวเช้า ข้าจะให้คนไปเรียก~"

จากนั้นหลานเยว่ก็ทำตามแต่โดยดี

และเขาก็ได้นอนอยู่บนเตียง

"หื้ม... มีพิรุธเต็มไปหมดเลยแฮ้ะ~"

"หญิงสาวคนที่มาในตอนกลางดึก

หลังจากที่ได้เดินออกไปนั้น ก็พูดว่าขึ้นว่า 'ช่างน่าสงสาร' งั้นรึ?"

"ฮ่าๆ~ เนื้อเรื่องมันน่าสนใจจริงๆเลย~"

หลานเยว่นอนรออย่างมีความสุข

เขาไม่ได้มีความกังวลแม้แต่นิดเดียวเลย

ไม่นานหลานเยว่ก็ได้ยินเสียงต่างๆ

จากนอกห้อง แต่เขากลับไม่ได้ออกไปดู

เพราะไกลแค่ไหนเขาก็ยังคงได้ยินได้สบายๆ

"ยินดีต้อนรับท่านคาล~

เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านได้มมบ้านข...."

ฉวนโต่กำลังต้อนรับหญิงสาวที่ชื่อคาล

"ไหนล่ะ?!"

หญิงสาวชื่อคาลถามขึ้นอย่างรีบร้อน

และฉวนโต่ก็ได้นำทางคาลไปอย่างยินดี...

ในขณะที่หลานเยว่ซึ่งได้ยินเสียงผู้คนคุยกัน

อย่างนับไม่ถ้วน

" 'ท่านคาลมาเพราะตัวตนของเด็กผู้ชายที่

หัวหน้าหมู่บ้านพามาอย่างแน่นอน' "

" 'ข้าล่ะสงสารเจ้าหนุ่มนั้นจริงๆ หน้าตาดีขนาดนั้นคงจะเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาที่สุดแล้วในใต้หล้านี้~ แต่...' "

" 'เด็กหนุ่มคงต้องปรนนิบัติท่านคาลจนพอใจ

และตามด้วยความตายอย่างเด็กหนุ่มคนอื่น

ที่ผ่านๆมางั้นสินะ' "

" 'ไม่น่าเลย~' "

" 'แต่พวกเราก็จะไปขัดขวางท่านคาลไม่ได้

พวกเราเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่ได้มีพลัง

ท่านคาลเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ที่เก่งกาจ เฮ้อ~' "

" 'อภัยให้พวกข้าด้วยเจ้าหนุ่มน้อย' "

และอื่นๆอีกมากมาย

ทำให้หลานเยว่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวขึ้นได้

"ปรนนิบัติจากนั้นก็ฆ่าตาย?"

หลานเยพยายามกลั้นหัวเราะแต่ก็...

"ฮ่าๆ~ เรื่องอะไรวะเนี่ย?"

"เท่ากับว่าข้าจะได้กับหญิงสาวนางนั้น?"

"โชคล้วนๆสินะเนี่ย~ ฮ่าๆ"

ไม่นานหลานเยว่ได้ยินเสียงผู้คนกำลังเดินมา

"อุ๊ปส์~

ข้าจะแสดงเป็นคนเขลาสักหน่อยละกัน~"