สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

หลังจากเหวินเจาเหยียนออกเดินทางเพื่อตามหาสมุนไพร ร่างของหยางลี่เจินที่อ่อนแรงอยู่แล้วก็ยิ่งทรุดลงไปทุกที แม้หมอชราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่พิษร้ายที่ยังหลงเหลือในตัวเธอก็เริ่มแสดงผลชัดเจนหยางลี่เจินนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอซีดเซียว 

ลมหายใจแผ่วเบา แต่ดวงตาของเธอกลับจับจ้องไปยังประตูห้องตลอดเวลา เธอภาวนาให้เหวินเจาเหยียนกลับมาโดยเร็ว

“ท่าน… จะต้องปลอดภัย” เธอพึมพำเสียงแผ่ว น้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตา บ่าวที่อยู่ข้างเตียงได้แต่เช็ดน้ำตาเงียบๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไร บรรยากาศในจวนเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

หยางลี่เจินหลับตาลงช้าๆ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดถึงเหวินเจาเหยียน ชายผู้ที่แม้จะเย็นชา แต่กลับมอบความอบอุ่นให้เธอในแบบที่เธอไม่เคยได้รับ

“ข้าอยากบอกท่าน… ว่าข้ารักท่าน…” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ แต่ไม่มีใครได้ยินคำพูดเหล่านั้น

ในขณะที่เหวินเจาเหยียนกำลังเร่งเดินทางเพื่อหาสมุนไพร เส้นทางที่ขรุขระและเต็มไปด้วยอันตรายไม่ได้ทำให้เขาหยุดชะงักแม้แต่น้อย ในหัวของเขามีเพียงภาพใบหน้าของหยางลี่เจินที่นอนทรมานบนเตียง

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าจากข้าไป เจ้าได้ยินไหม?” เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เร่งม้าไปข้างหน้า ทุกครั้งที่หยุดพัก เขาจะจ้องมองสมุนไพรในมือขององครักษ์เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่านี่คือความหวังเดียวที่เขามี

“นายท่าน เราใกล้ถึงจวนแล้ว” องครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ เหวินเจาเหยียนพยักหน้า แต่ในใจกลับร้อนรนยิ่งกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่านางจะยังรอเขาอยู่หรือไม่

ที่จวน ในคืนที่เงียบสงัด หยางลี่เจินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาไหลออกมาจากหางตาโดยที่เธอไม่รู้ตัว

“ท่าน… ท่านจะกลับมาใช่ไหม?” เธอพึมพำเบาๆ ลมหายใจของเธอเริ่มขาดช่วง ร่างกายของเธออ่อนแรงลงเรื่อยๆ แต่ในหัวใจของเธอยังคงยึดมั่นในคำสัญญาของเขา

“ข้าอยาก… อยากเห็นท่านอีกครั้ง” บ่าวที่อยู่ข้างเตียงเริ่มร้องไห้ พวกเขารู้ดีว่าเวลาของนางเหลือไม่มากแล้ว

ในวินาทีสุดท้าย หยางลี่เจินหลับตาลง ภาพใบหน้าของเหวินเจาเหยียนลอยเข้ามาในความคิดของเธอเป็นครั้งสุดท้าย “ท่าน… ท่านเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของข้า” และในที่สุด ร่างของเธอก็สงบนิ่ง ลมหายใจสุดท้ายของหยางลี่เจินจากไปท่ามกลางความเศร้าโศกของทุกคนในจวน

เมื่อเหวินเจาเหยียนกลับมาถึงจวน เขาเห็นบรรยากาศของความสูญเสีย ธงสีขาวถูกแขวนไว้รอบจวน บ่าวทุกคนสวมชุดไว้ทุกข์ น้ำตาของพวกเขาไหลริน

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาตะโกนถามเสียงดัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ บ่าวที่ยืนอยู่หน้าประตูโค้งตัวลง น้ำตาคลอเบ้า “นายท่าน… ฮูหยินจากไปแล้วเจ้าค่ะ…”

คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนสมุนไพรในมือทิ้งลงพื้นและวิ่งตรงเข้าไปในจวน เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ เขาเห็นร่างของหยางลี่เจินนอนนิ่งอยู่ในโลงศพ ใบหน้าที่เคยยิ้มให้เขาตอนนี้กลับสงบและไร้ลมหายใจ เหวินเจาเหยียนทรุดลงข้างโลง น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ “ลี่เจิน… ข้ากลับมาช้าเกินไป…”

เขากุมมือของนางไว้แน่น ใบหน้าที่เยือกเย็นของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้า แต่ข้ากลับล้มเหลว… เจ้าอย่าทิ้งข้าไป…”

เสียงสะอื้นของเขาดังไปทั่วห้อง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ทุกคนในจวนต่างหลบสายตาและร้องไห้เงียบๆ เหวินเจาเหยียนก้มลงแนบหน้าผากกับมือของหยางลี่เจิน น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “เจ้าคือทุกอย่างของข้า… เจ้าจะให้ข้าอยู่โดยไม่มีเจ้าได้อย่างไร?”

เสียงของเขาสั่นเครือ ร่างกายที่ดูแข็งแกร่งของเขาสั่นไปด้วยความโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด… หลังจากที่หยางลี่เจินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องของจวนเหวินอีกต่อไป แต่กลับอยู่ในที่แห่งหนึ่งที่มืดมิดและเงียบสงัด รอบตัวเธอเต็มไปด้วยหมอกบางเบาและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้

“ที่นี่… ที่ไหนกัน?” เธอพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตากวาดมองไปรอบๆ ทันใดนั้น เสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเศร้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจ้ามาแล้ว…”