ตอน คืนล่าเหยื่อ
มหาลัยฯ
“นี่โดนัทเย็นนี้ไปบ้านของบีมพร้อมกันเลยไหม”
“บ้านบีมหรือวี่”
โดนัทเลิกคิ้วทำหน้างงเมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อนสาว
“เอ้านี่แกลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้วันเกิดนังบีมมัน”
วีวี่เพื่อนสนิทของโดนัทร้องอุทานขึ้น
“ลืมจริงลืมจัง”
สาวโดนัททำหน้าเหวอ
“เอาไงดีเนี่ยวี่ของขวัญวันเกิดบีมฉันก็ยังไม่ได้ซื้อเลยแกโอ้ย! สมงสมองของฉันพักหลังนี่เบลอไปหมดแล้ว”
“แกเนี่ยนะพอได้ผัวเพื่อนฝูงลืมหมด”
วีวี่ส่ายหน้าอมยิ้ม
“แกก็พูดเกินไป๊”
โดนัทยิ้มแหยๆ
“เอางี้พอเลิกเรียนเราก็แวะไปซื้อของขวัญที่ห้างกันก่อนแล้วเราก็แวะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดของฉันเสื้อผ้าของฉันแกก็ใส่ได้ฉันให้ยืมก่อนจากนั้นก็ไปปาร์ตี้ที่บ้านบีมพร้อมกัน”
“ความคิดดี”โดนัทพึมพำ
“เสร็จจากงานบ้านบีมเราก็ไปติ๊ดกันต่อคืนนี้ยาวๆ เลยนะขอบอก ถ้าไม่ได้ผู้กลับมากินสักคนอย่ามาเรียกฉันว่าอีวี่และถ้าแกไม่ไปกับฉันเราเลิกคบกัน”
เพื่อนสาวเสนอความคิดเห็นตบท้ายด้วยการขู่
“ขู่แรง”
โดนัทมองหน้าเพื่อนสาวที่คบกันมาั้แ่เข้ามหาลัยปีหนึ่ง
“อืม… ฉันขอโทร.ไปบอกพี่โฟร์ก่อนนะว่าคืนนี้ฉันจะกลับบ้านช้าหน่อยแพ็บนึงนะแก”
“แหมรายงานผัวตลอดอิจฉาคนมีผัวเป็ตัวเป็ตนว่ะ”
“ข้าวใหม่ปลามันก็งี้แหละ”
โดนัทยักคิ้วแล้วต่อโทรศัทพ์ไปหาโฟร์
“พี่โฟร์คะเย็นนี้หนูขอไปงานวันเกิดเพื่อนนะคะอาจจะกลับดึกหน่อย”
“ไปงานวันเกิดเพื่อนงั้นเหรอ”
เสียงโฟร์ดังขึ้นมาจากปลายสาย
“ใช่ค่ะขออนุญาตนะคะ”
โดนัทตีคิ้วให้เพื่อน
“ค้างที่คอนโดของฉัน”
วีวี่กระซิบกระซาบพอได้ยินกันแค่สองคน
“ถ้าเมามากหนูของค้างที่คอนโดของวีวี่นะคะไม่อยากกลับดึกมากมันอันตรายแล้วอีกอย่างไม่อยากกวนให้พี่โฟร์ต้องมารับด้วยเพราะพี่โฟร์ต้องทำงานแต่เช้า”
วีวี่ยกนิ้วโป้งให้เพื่อน
“เอางั้นเหรอ”โฟร์เงียบไปสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
“ก็ได้ดูแลตัวเองด้วยนะอย่าลืมโทร.หาพี่ด้วย”
“ได้ค่าหนูขอตังค่าของขวัญวันเกิดเพื่อนด้วยนะคะพี่โฟร์ แค่หมื่นเดียวก็พอค่ะ”
“ได้สิเดี๋ยวสักพักพี่โอนเข้าบัญชีให้นะตอนนี้พี่ทำงานก่อน”
“ขอบคุณค่ะรักนะคะบายค่ะ”
โดนัทเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพาย
“แค่นี้ก็เรียบร้อยคืนนี้สนุกกันให้เต็มเหนี่ยวเลยเพื่อน”
“มันต้องแบบนี้สิ”
989
