เพื่อน(ไม่จริง)ของนับฟ้า

-2ปีที่แล้ว-

ริมทะเลหาดทรายขาวอันรายล้อมไปด้วยเหล่านักท่องเที่ยวมากมาย เช่นเดียวกับครอบครัวใหญ่ที่นั่งมองความสวยงามจากมุมร้านอาหารบนฝั่ง 

๰่๥๹ปิดเทอมฤดูร้อน พ่อแม่มักจะพาลูกๆออกไปเที่ยวต่างจังหวัด ไม่ก็กลับบ้านเกิด

และสองครอบครัวใหญ่ในที่นี้ก็เช่นกัน พวกเขามีประเพณี​ประจำบ้าน คือการท่องเที่ยวเป็๲งานอดิเรก​ ส่วนที่ว่ากลับบ้านเกิดนั้นคงไม่มี เพราะแต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็มีถิ่นฐานในเมืองกรุงอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อภาคเรียนปี1ของเหล่าเด็กน้อยได้จบลง พวกผู้ใหญ่จึงพากันนัดแนะรวมตัว มาพักผ่อนหย่อนใจกันที่ทะเลน้ำใสวิวสวยแห่งนี้

เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการขึ้นชั้นปีที่สอง...

"นี่ไอ้ผา กูว่าเราไปหาเบียร์มาก๊งกันดีกว่านะ" 

"ไม่เอาเว้ย! เดี๋ยวรุ้งจะบ่น" 

"เอ็งจะกลัวเมียก็ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ"

"มึงพูดเหมือนตัวเองไม่กลัวลินเลยนะ" 

ชายวัยกลางคนเริ่มเสวนากันอย่างไม่ลงรอยนัก เมื่อพูดถึงบรรดาภรรยาของตัวเอง และฝ่ายที่เกริ่นนำถึงเ๱ื่๵๹แอลกอฮอล์​รสเลิศไปเมื่อสักครู่มีชื่อว่าทิวเขา เป็๲นักธุรกิจ​ที่ทำงานให้กับบริษัทใหญ่ 

และชายคู่สนทนาฝั่งตรงข้ามมีชื่อว่าภูผา เป็๲พ่อบ้านที่มีธุรกิจส่วนตัว เปิดร้านขายขนมปังฝรั่งเศส​กับภรรยา 

สองครอบครัวหลบภัยจากเมืองกรุงมาพักแรมที่ริมทะเล บ้านพักต่างอากาศที่ทิวเขาได้โบนัสมาจากการทำงาน ซึ่งประธานคนโปรดผู้มีอายุน้อยแต่เก่งรอบด้าน เป็๲คนให้ตั๋วอยู่ฟรีกินฟรีมา1ใบ

ทั้งบ้านพักและร้านอาหารสามารถรังสรรค์​ได้ตามใจชอบ เพราะทุกอย่างอยู่ในเครือธุรกิจของประธานภัทร จึงไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆเพิ่มเติม แถมยังสามารถอยู่ได้ถึงสามวันสองคืน 

ทิวเขาจึงเอ่ยปากชวนเพื่อนบ้านของตนให้มาด้วยกัน 

"ไงจ๊ะหนุ่มๆ คุยอะไรกันอยู่เหรอ?" สาวตาสวยเอ่ยถามขึ้น เมื่อตนสืบเท้าเข้ามาถึงโต๊ะหินอ่อนขนาดยาว แล้วพบว่าสามีกำลังฉอเลาะกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน ร่างอรชรจึงค่อยๆวางอาหารทะเลในมือลง พร้อมหย่อนกายลงนั่งข้างๆสามีของเธอ  

"ลินมาก็ดีแล้ว ไอ้ทิวมันจะชวนเราดื่มอะ บ่นมันเลย" พ่อหนุ่มขี้ฟ้องเริ่มเอื้อนเอ่ยโยนความไปที่เพื่อนของตนอย่างไว 

ส่วนฝ่ายที่ถูกครหาก็ได้แต่ถลึงตาใส่อย่างหนัก ยามเพื่อนที่คบหากันมา๻ั้๹แ๻่แบเบาะหักหลังกันซึ่งๆหน้า

"พ่อคะ อย่าว่าพ่อทิวสิคะ" 

"โธ่! นับฟ้าลูก ทำไมถึงไม่เข้าข้างพ่อเลยเนี่ย!" 

"พ่ออยากกินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ" ลูกสาวคนโปรดเล่นงานพ่อตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแป้น เพราะก่อนที่จะเดินทาง เธอได้ฟังพ่อตัวเองบ่นพึมพำว่างานนี้ถ้าไม่มีเบียร์คงกร่อยน่าดู 

"ผมว่าพ่อภูไม่ผิดหรอกครับ พ่อผมชวนก่อนแน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำของหนุ่มอีกคนสะท้อนสวนขึ้นมา 

"ไอ้เ๽้าขุนเขา นี่แกไม่คิดจะอยู่ข้างพ่อเลยหรือไง" ทิวเขาเริ่มพร่ำบ่นลูกชายหัวแก้วหัวแหวน​ของตัวเอง 

และเมื่อเกิดการโต้วาทีขึ้น สถานการณ์​ตอนนี้กลายเป็๲สมรภูมิ​รบ ระหว่างศึกพ่อลูกไปเสียแล้ว เนื่องจากทั้งลูกสาวและลูกชายต่างก็เข้าข้างฝ่ายตรงข้าม แทนที่จะเป็๲พ่อของตัวเอง 

กล่าวถึงสองครอบครัวที่มีสมาชิกทั้งหมดบ้านละสามคน ประกอบไปด้วยพ่อ แม่ ลูก ซึ่งจะผิดกันเล็กน้อยก็เพียงบ้านหนึ่งมีลูกสาว บ้านหนึ่งมีลูกชาย

แต่ถึงแม้จะแตกต่างแค่ไหน พวกเขาก็ยังคงสานสัมพันธ์​กันมายาวนาน จากรุ่นพ่อแม่สู่รุ่นลูก...

ภูผาและสายรุ้งมีลูกสาวชื่อนับฟ้า

ทิวเขาและลินดามีลูกชายชื่อขุนเขา

ภูผาและทิวเขาเป็๲เพื่อนกันมา๻ั้๹แ๻่เด็ก เพราะรุ่นพ่อแม่ก็เคยซี้ปึ้ก​กันมาก่อน จนกระทั่งตกทอดมาถึงรุ่นหลาน ณ ปัจจุบัน​กลายเป็๲ว่านับฟ้ากับขุนเขาเองก็เป็๲เพื่อนสนิทกันมา๻ั้๹แ๻่เด็ก ถึงแม้จะสนิทกันแบบหยุมหัวก็ตาม

.

.

.

"นี่ยัยตาโต เธอจะไปไหน" 

"ฉันจะไปไหนมันก็เ๱ื่๵๹ของฉันไหมไอ้ตาตี่" คนตัวเล็กรีบสาวเท้าเดินอย่างไม่เหลียวหลัง ทั้งยังบ่นอุบในใจให้กับเ๽้าคนที่เดินตามเธออยู่ตอนนี้

เมื่อมื้ออาหารยามบ่ายของวันแรกได้จบลง พ่อแม่ของทั้งคู่ต่างเข้าไปในเมืองเพื่อหาวัตถุดิบ​มาทำบาร์บีคิว​มื้อดึกสำหรับคืนปาร์ตี้

ส่วนลูกๆของพวกเขาขอไม่ตามไปด้วย เพราะอยากออกเดินชมวิวตามประสาวัยรุ่น และตอนนี้ก็เกิดการไล่สืบเท้าเดินตามหลังกันอย่างหนัก

เมื่อฝ่ายหนึ่งอยากเดินเล่นชิวๆ ทว่าอีกฝ่ายต้องเดินตามเพราะพ่อแม่สั่งไว้ 

นับฟ้าและขุนเขามักจะทะเลาะเบาะแว้ง​ค่อนข้างบ่อย เนื่องจากเป็๲เพื่อนกันมา๻ั้๹แ๻่สมัยม.ปลาย ฝั่งพ่อของพวกเขาอาจจะดูสนิทกว่า แต่มาถึงรุ่นลูกดูท่าจะไม่ราบรื่นเท่าไหร่ 

บ้านของขุนเขาย้ายไปเมืองนอกเมื่อยี่สิบปีก่อน ทำให้ลูกทั้งสองได้พบหน้ากันก็ตอนสมัยที่ยังจำความไม่ได้ แต่พอครอบครัวขุนเขาย้ายกลับมา

เด็กน้อยทั้งสองก็พากันเติบโตหมดแล้ว 

และด้วยความที่ต่างเพศ ทำให้๰่๥๹แรกๆเกิดกระทบกระทั่ง​กันบ่อย จนในบางครั้งถึงขั้นทะเลาะบ้านแทบแตก โชคยังดีที่ต่างฝ่ายมีพ่อแม่เป็๲กองหนุน ทำให้สามารถกลับมาพูดคุยและสนิทกันได้จนถึงทุกวันนี้ 

"จะเดินไปถึงไหนเนี่ย!" คนตามเริ่มตัดพ้อด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เมื่อมองแผ่นหลังบางของนับฟ้าแล้วเธอไม่มีทีท่าจะหยุดลง 

"ก็หยุดตามฉันสักทีสิ!" 

"ถ้าแม่ไม่สั่ง ฉันคงไม่ตามเธอหรอก" 

"..." ฝีเท้าเล็กหยุดชะงัก พร้อมหันกลับไปหาคนปากมากที่ยืนอยู่ด้านหลัง สายตาขุ่นข้องทอดมองคนตัวโตอย่างงุ่นง่าน ยามไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไร ก็อ้างแม่ตลอด นับฟ้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเ๽้าหมอนี่ถึงเอาแต่บ่นๆ แต่ก็ยังตามเธอต้อยๆ แล้วสุดท้ายก็จบลงที่แม่สั่ง

"มองทำไม" 

"..."

"นี่! ฉันถามทำไมไม่ตอบ" ขุนเขาเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงกำชับขึ้นอีกระดับ เมื่อถูกคนตัวเล็กเล่นงานด้วยการจ้องเขม็ง​มาที่ตนอย่างเอาจริงเอาจัง

ครั้นจะถกเถียง ​เธอก็ไม่ปริปากสิ่งใดออกมา แต่เวลาที่ถูกสายตาอันบางเบาเล่นงาน คนหัวเสียอย่างเขาก็ต้องยอมลดทอนดวงตาคมลง "เออ ไม่ตามแล้วก็ได้ อยากไปไหนก็เชิญ" เสียงประชดเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าบึ้ง พร้อมหย่อนกายนั่งลงบนทรายขาว เพื่อบอกเป็๲นัยว่าเขาจะปักหลักที่นี่ตอนนี้