เทพมารตกสวรรค์

 " เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ!! "


          ผู้อาวุโสหยวนได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาพร้อมกับความตกตะลึงไม่คิดว่าเผ่ามารจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น...

" เจ้าเล่าเรื่องที่เจ้าฝันให้ใครอื่นฟังอีกหรือไม่!!  " ผู้อาวุโสหยวนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม...

      หลินหลินที่รับรู้ได้ถึงน้ำเสียงอาจารย์ของตนก็เข้าใจได้ในทันทีว่าไม่ใช่น้ำเสียงที่ลอเล่นเหมือนครั้งก่อนๆ หลินผสานมือแล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วตอบกลับด้วยท่าทีที่เคารพ...


" เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์มิได้เล่าฝันที่เกิดขึ้นให้ใครฟังมีแต่อาจารย์ที่ศิษย์พึ่งจะบอกกล่าว...แล้วฝันของข้ามันเป็นยังไงบ้างท่านอาจารย์ "


" ดี...ห้ามเจ้าเล่าเรื่องที่เจ้าฝันให้ใครฟังเด็ดขาด!! ถึงเจ้าจะไม่มีสหายในสถาบันนี้ก็เถอะ...อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าทางสถาบันจะเปิดรับสมัครศิษย์เข้าใหม่...ไม่แน่คนที่เจ้าฝันเห็นอาจจะมาเข้าร่วมก็เป็นไปได้.. " 

     หลินหลินได้ยินเช่นนั้นก็ขมวคิ้วทันที..

" ท่านอาจารย์จริงอยู่ที่ข้าไม่มีสหายแต่ท่านไม่ต้องพูดออกมาก็ได้..อีกอย่างข้าไม่ได้เห็นใบหน้าของคนผู้นั้นแม้แต่น้อยจะให้ศิษย์ทำเช่นไร... " 

      ผู้อาวุโสหยวนได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นทันที...

" ใช้สัมผัสของเจ้าสะซิ..เมื่อถึงเวลาเจ้าจะสามารถรับรู้ได้เองถ้าคนผู้นั้นมีสายเลือดเดียวกับเผ่าของเจ้า...นี้ก็สายแล้วข้าจะไปพบท่านรอง ผอ. แล้วรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น..เจ้าก็อยู่ในห้องนี้ไปก่อนก็แล้วกันไม่จำเป็นอย่าออกไปไหน..เข้าใจไหม "


" หลินหลินผู้นี้เข้าใจแล้วค่ะ..ท่านอาจารย์เจ้าค๋า " หลินหลินกล่าวออกมาด้วยความยียวนกวนประสาททำให้ผู้อาวุโสหยวนถึงกับส่ายหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป...


     หลังจากอาจารย์ของนางออกไปนั้นหลินหลินก็นึกถึงฝันเมื่อคืนก่อนขึ้นมา...

" ถ้านิมิตของข้าเป็นจริงคนผู้นั้นอาจจะเป็นผู้สืบทอดเทพมารที่แท้จริง!! ก็เป็นได้... "


    หลินหลินพูดขึ้นมาก่อนจะหลับตานั่งสมาธิและบ่มเพาะพลังต่อ..อีกครึ่งก้าวเข้าสู่ระดับจักรพรรดิ์!!   



   ในกระท่อมแห่งหนึ่งมีร่างของคน3คนกำลังยืนเหมือนกำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกันอยู่...

" ท่าน ลิ่วหลงกุน..ตัวข้าในยามนี้ยังอ่อนแออยู่มากนักเพราะฉะนั้น.... "  ไป๋หลงกล่าวออกมาก่อนจะคุกเข่าลงแล้วผสานมือให้กับ ลิ่วหลงกุน และ จี้กงรู้สึกตกตะลึง!! เป็นอย่างมากที่ไป๋หลงกระทำออกมาเช่นนี้...ลิ่วหลงกุนรีบเข้าไปพยุงไป๋หลงขึ้นทันที..

" เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้..เพียงแค่ท่านสั่งมาข้าก็พร้อมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทันที... "  ลิ่วหลงกุนกล่าวออกมาด้วยความจริงใจอย่างถึงที่สุด..


     ไป๋หลงปริยิ้มอ่อนออกมาก่อนจะกล่าวออกมา...


"  ข้าอยากจะให้ท่านหยุด คนที่ชื่อว่าฉางเฉินหรืออีกชื่อนึง ฉางเฉินจักรพรรดิ์แห่งความตาย!! อดีตสหายของพ่อข้า..ตอนนี้ฉางเฉินนั้นกำลังเรียกรวมพลเพื่อบุกยึดทวีปจรัสแสงและตอนนี้ท่านพ่อของข้ากำลังมุ่งหน้ามาเพื่อหยุดอดีตสหายเพียงคนเดียวของเขา... "

   ไป๋หลงก่าวออกมาด้วยความเศร้าสลด..

" เมื่อกี้ท่านบอกว่า ท่านพ่อของท่านกำลังมาอย่างงั้นหรือ.. " 

     จี้กงกล่าวออกมาด้วยความสงสัย...

" เป็นท่านพ่อเพียงคนเดียวที่ข้ามีในโลกใบนี้ถึงแม้ท่านจะไม่ใช่พ่อแท้ๆของข้าเองก็ตามที...แต่ข้าก็นับถือและรักท่านเหมือนพ่อแท้ๆเพราะท่านเป็นคนที่ดูแลข้ามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก "

" แล้วท่านพ่อที่แท้จริงของท่านละ... " จี้กงกล่าวถามออกมาราวกับจับประเด็นอะไรบางอย่างได้.. .ลิ่วหลงกุนก็รอฟังอยู่เช่นกันเพราะลิ่วหลงกุนนั้นไม่ทราบว่าบิดาและมารดาของไป๋หลงนั้นเป็นใครกันแน่...ตอนเจอกันคราแรกที่ลิ่วหลงกุนรู้ว่าไป๋หลงนั้นคือจอมราชันย์ เพราะพลังที่อยู่ภายในส่วนลึกของไป๋หลงนั้นมันเหมือนกับที่หนังสือเล่มหนึ่งบอกเอาไว้....

       สาเหตุที่ลิ่วหลงกุนนั้นโดนจองจำอยู่ที่หุบเขาแห่งนั้นก็เพราะ...หนังสือแห่งจอมราชันย์!! ลิ่วหลงกุนได้เปิดอ่านมันในหอสมุดต้องห้าม!! และทราบว่าจะมีจอมราชันย์ถือกำเนิดขึ้นนั้นทำให้ลิ่วหลงกุน โดนตามล่าโดยทหารสวรรค์นับหมื่นแต่ก็มิอาจทำอะไร ลิ่วหลงกุนที่เป็นถึงแม่ทัพสวรรค์ไร้พ่ายได้ได้...แต่เมื่อมหาเทพองค์นึงเข้ามาผลการต่อสู้ก็เปลี่ยนไปในทันที...


    ลิ่วหลงกุนเสียท่าด้วยกระเบียนท่าเพียง2กระเบียนท่าเท่านั้นซึ่งนามมหาเทพองค์นั้นก็คือ มิคาเอล มหาเทพมิคาเอล!!
 

    ทำให้ลิ่วหลงกุนโดนจองจำด้วยหอกสีทองที่ผนึกพลังของตน..แต่ที่มหาเทพมิคาเอลนั้นพลาดคือ..ลิ่วหลงกุนนำหนังสือเล่มนั้นมาด้วยโดยสร้างของปลอมขึ้นแล้วสลับกับของจริงถึงจะเป็นมหาเทพมิคาเอลแต่มิอาจมองภาพลวงตาชั้นยอดของลิ่วหลงกุนออก...

" ท่านพ่อที่แท้จริงของข้าอยู่กับท่านแม่เป็นสถานที่..ที่ห่างไกลเป็นอย่างมากแต่ไม่ว่ายังไงข้าจะต้องหาทางไปพบพวกท่านให้ได้!! "

     ไป๋หลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง..สุดท้ายลิ่วหลงกุนและจี้กงก็ยังไม่รู้ว่าบิดาและมารดาของไป๋หลงคือใคร..


" เรื่องที่ท่านขอ..ข้ารับปากแต่ถ้าถึงที่สุดข้าอาจจะพลั้งมือสังหารสหายของบิดาท่านก็เป็นได้..ตอนนี้นั้นข้าไม่อยากจะใช้พลังของเทพเกินความจำเป็นมิฉะนั้นพวกมันอาจจะพบตัวเข้าก็เป็นได้... "

   ลิ่วหลงกุนกล่าวออกมาด้วยความลำบากใจเล็กน้อย...

" แล้วแต่ท่านเห็นสมควร.. " ไป๋หลงตอบกลับออกมา


" จี้กง..ไม่สิ..ท่านจี้กงสถาบันเทพมารอยู่ทวีปใดกัน.. "

    จี้กงได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวตอบออกมาทันที..

" เรียนนายท่าน..สถาบันเทพมารนั้นตั้งอยู่ที่ทวีปมืด!! ขอรับ...ถ้าใช้สัตว์อสูรที่บินได้ก็น่าจะไม่เกินหนึ่งเดือน..ถ้าเดินเท้าก็ใช้เวลาประมาณ2เดือนขอรับ..ไม่ทราบว่าท่านจะเริ่มเดินทางตอนไหนหรือขอรับ "

    ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้าออกมาทันที..

" ยังไม่ใช่ตอนนี้..ข้าต้องกลับไปที่ สำหนักหมื่นกระบี่ก่อน เพื่อทำตามสัญญาที่ข้าเคยให้ไว้กับใครบางคน.. "

   ไป๋หลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเล็กน้อย...

" แล้วแต่ท่านเห็นสมควรขอรับ.. " จี้กงกล่าวออกมาด้วยความนอบน้อมและเคารพไป๋หลงก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆเท่านั้น

" ท่าน ลิ่วหลงกุน เอ่อ...คือว่าข้าทำหยกสื่อสารหายข้าจะติดต่อกับสหายข้าได้ด้วยวิธีใดได้บ้าง...ถ้าไม่คงจะลำบากแน่ๆ "

   ลิ่วหลงกุนได้ยินเช่นนั้นก็แย้มยิ้มชราออกมาทันที..

" ท่านไป๋หลง...จับมือข้าแล้วนึกถึงหน้าสหายของท่านเพียงแค่นี้ท่านก็สามารถสื่อสารกับสหายของท่านได้แล้ว.. " 

  ไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ผสานมือเคารพและขอบคุณทันทีก่อนจะจับมือลิ่วหลงกุนและหลับตานึกถึง อู้เฉียง มู่จินและมู่หลาน...



ทางด้านมู่จินและมู่หลาน...

" ท่านพี่นี้เราก็ทำตามที่นายน้อยไป๋หลงบอกเกือบจะเสร็จแล้วนะ... " เสียงของมู่จินเอ่ยขึ้น

" เร่งมือเข้าเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันการ " มู่หลานเอ่ยบอกแก่น้องของตน...


  ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้นเองมีเสียงในหัวของทั้งสองดังขึ้น..

" ท่านมู่จิน มู่หลานนี้ข้าไป๋หลงเอง ยกเลิกแผนการทั้งหมดกลับไปเจอกันที่ทวีปจรัสแสง พวกท่านกลับป่าอสูรไปได้เลย ข้าขอบคุณพวกท่านมาก..เรื่องของฉางเฉินนั้น ไม่ต้องห่วงข้ามียอดฝีมือคอยช่วยเหลือแล้ว.. " 


    มู่จินและมู่หลานต่างตกตะลึงในทันทีที่มีเสียงของนายน้อยของพวกตนเข้ามาภายในหัว
" นายน้อยท่านอยู่ไหนกัน.. " มู่จินกล่าวออกมาด้วยความร้อนรน  มู่หลานได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าเป็นการสนทนาผ่านจิต...

" ใจเย็นลงก่อนมู่จินนายน้อยกำลังสื่อสารผ่านจิต...นายน้อยไม่มีทางสื่อสารผ่านจิตและมีระยะทางที่ไกลแบบนี้ได้แน่ๆ สงสัยว่านายน้อยคงเจอยอดฝีมือที่ตามหาแล้วงั้นเราก็กลับกันได้แล้ว.. "

" ถ้าท่านว่าแบบนั้นก็เอาตามที่ท่านว่าก็แล้วกัน" มู่จินเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินทางกลับป่าอสูรทันที...


ทางด้านอู้เฉียง...

" บัดซบ!!..เจ้าไป๋หลงนั้นเห็นข้าเป็นทาสหรืออย่างไรให้ข้าเดินทางมาเกือบสุดทวีปแล้วทีนี้บอกให้ข้ากลับไปเจอกันที่ทวีปจรัวแสงเนี้ยนะ....อีกอย่างเจ้างูนั้น.. "

      อู้เฉียงสถบออกมาด้วยความไม่พอใจ...เพราะตอนนี้นั้นมีงูยักษ์ที่เป็นเจ้าถิ่นของที่นี้ระดับพลังอยู่ที่ ราชันอสูร!! ซึ่งเป็นระดับที่อู้เฉียงไม่สามารถสังหารมันได้แน่นอนเพราะเกร็ดสีขาวของมันแข็งเป็นอย่างมาก..ดาบของอู้เฉียงไม่สามารถฟันเข้าไปได้สายฟ้าสีดำของอู้เฉียงก็เพียงทำให้มีรอยไหม้เล็กน้อยเท่านั้นซ้ำร้าย...ยังสร้างความหงุดหงิดให้กับอสูรงูยักษ์ตัวนี้ด้วย...
" คอยดูเถอะข้ากลับไปได้เจ้าเจอดีแน่ไป๋หลง!!...ส่วนเจ้างูโง่!!แกทำให้ข้าดูแย่..ฝึกแทบตายแต่ทำอะไรงูโง่ๆ!!ไม่ได้เลยเนี้ยนะ ไป๋หลงรู้เข้าคงซ้ำเติมข้าแน่ๆ...เลิกตามข้าสักทีเถอะ...ถ้าเจ้ายังไม่หยุดอย่าให้ข้าโมโห!! ขึ้นมานะถ้าเจ้าเป็นตัวเมียละก็ข้าจะเอาเจ้ามาทำภรรยาสะเลยคอยดู... " อู้เฉียงสถบออกมาด้วยความเดือดดาล

    ราวกับงูยักษ์สีขาวเข้าใจคำพูดของอู้เฉียง...และแล้วสิ่งที่ไม่ตาดคิดก็เกิดขึ้น..

" เมื่อกี้เจ้าพูดจริงเหรอ!! "


   เสียงที่ดังขึ้นราวกับเป็นเสียงของหญิงสาวอู้เฉียงถึงกับหยุดวิ่งและหันมองดูรอบๆตัวทันที..
" ใครเป็นคนพูดกัน? "  อู้เฉียงกล่าวออกมาด้วยความงุนงง จนลืมไปว่ากำลังหนีงูยักษ์อยู่..

" ข้างหลังเจ้านี้ไงหันมาสิ..มนุษย์!! "


      อู้เฉียงได้ยินเช่นนั้นก็สั่นสะท้านในทันทีก่อนจะเจองูยักษ์ตัวสีขาวที่ตนกำลังวิ่งหนีนั้นมาอยู่ข้างหลังตนเพียงไม่กี่ก้าว...

" หะ..หรือว่า..ปะ..เป็นเจ้า "


" ใช่แล้วข้าเอง...อีกอย่างข้าไม่ใช่งูโง่นะเจ้าเสียมารยาทมากเลยนะที่ด่าสตรีด้วยคำพูดเช่นนั้น..หยาบคายจริงๆมนุษย์ "


      อู้เฉียงอึ้งอยู่ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความตกใจจนถึงขีดสุด..



"บ้าไปแล้วววววว!!...งูพูดได้ "




จบ....