Pioneer Era

***ภูติน้อยผู้มีความรัก [ลิลลี่ ออฟซิเดียน]

“หืม? นี่มัน? ”

มือถือหยกสีเขียวทรงกลมที่สั่งทำพิเศษของฉันกำลังเรืองแสง

นั่นหมายความว่ามีใครบางคนกำลังติดต่อเข้ามา

“ก็ไม่ได้เสียนี่น่า แล้วทำไมถึงติดต่อท่านพ่อกับท่านแม่ไม่ได้นะดอง? ”

ฉันรู้ว่าในป่ามีสัญญาณ ก็ตั้งแต่ตอนที่เห็นตัวประกันเริ่มใช้มือถือติดต่อกลับไปหาครอบครัวกัน เลยพยายามติดต่อกลับไปหาท่านพ่อกับท่านแม่มาตั้งแต่เช้าแล้ว

แต่ทว่าจนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่สามารถติดต่อกลับไปหาพวกท่านได้เลยแม้แต่น้อย

ฉันใช้มือซ้ายประคองมือถือรูปทรงหยกขึ้นมาถือเอาไว้ โดยระวังไม่ให้มันกลิ้งตกลงไปข้างล่าง

ตอนนี้พวกเรากำลังเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูงอยู่บนเกล-อาบอก ถ้ามันร่วงลงไป คงไม่มีวันกลับไปตามหาเจอแน่นอน

“ลี่ นี่ฉันเองนะ”

“ดิวซ์หรือ ที่ในเมืองเป็นยังไงบ้างดอง? ”

“ดิวซ์ติดต่อเข้ามาหรือ? ”

พอได้ยินว่าดิวซ์ ไพไรต์ที่นั่งอยู่ตรงลากเลื่อนด้านล่าง ก็เริ่มปีนขึ้นมานั่งอยู่บนอานนั่งข้างบนทันที

“ลี่! มันเกิดเรื่องใหญ่แล้วละ! เครื่องบินทิ้งระเบิดถูกส่งออกไปที่กองทัพของเผ่ามนุษย์สัตว์แล้ว! แถมในเมืองยัง---”

“... แย่แล้วสิดอง”

สถานการณ์ที่ดิวซ์เล่าให้ฟังนั้น มันรุนแรงกว่าที่พวกเราคาดการเอาไว้มาก

กลายเป็นว่าฝ่ายที่เปิดฉากก่อนดันเป็นรัฐบาลของพวกเรา แทนที่จะเป็นฝ่ายชนเผ่าท้องถิ่น

ซึ่งมันไม่แปลกเลยสักนิด

เพราะพวกเรายึดน่านฟ้ากลับมาได้ เลยทำให้ฝ่ายของพวกเราสามารถตรวจสอบสภาพความเป็นไปทั้งทวีปได้ในพริบตาเดียว ด้วยภาพถ่ายทางอากาศจากเครื่องบิน

ฉันเองก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลยดอง

“...อะไรคือเครื่องบิน? ”

ไพไรต์ตะโกนถามด้วยความสงสัย

จริงสิ พวกชนเผ่าท้องถิ่นไม่รู้จักเครื่องบินนี่น่า

“มันคือ--”

*ฟูมมมมมมม---------------! *

เกิดเสียงเครื่องบินไอพ่นดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

เสียงนั้นดังมาจากทิศใต้ จากจุดที่พวกเราอยู่

มันคืออินทรีย์เหล็กสีดำสนิทจำนวนสี่ลำที่มีรูปทรงเรขาคณิตทรงสามเหลี่ยม

มันถูกออกแบบมาเป็นอย่างดี ไร้ซึ่งสิ่งประดับประดา เป็นรูปทรงที่คิดค้นเพื่อลดแรงเสียดทานอากาศโดยเฉพาะ อีกทั้งยังมีเครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้แรงขับดันอันทรงพลังติดท้ายยาน

มันบินเร็วมาก จนกลายเป็นเส้นสีดำที่ลากตัดผ่านขอบฟ้า วิ่งจากตะวันออกไปสู่ทิศตะวันตกอย่างรวดเร็วภายในสองวินาทีเท่านั้น

“มันคือสิ่งนั้นดอง…”

“นั่นมันปีศาจอะไรกันฟะ! ”

ไพไรต์เบิกตาโตด้วยความตกใจ

“แถมข้างในนั้น บางทีคงเป็นนิวเคลียร์นะดอง"

" นิวเคลียร์? "

" อาวุธสุดยอดที่สามารถลบทุกสิ่งทุกอย่างให้หายไปในพริบตานะดอง"

นิวเคลียร์ สิ่งที่เผ่ามนุษย์เคยคิดค้นขึ้นมาเพื่อให้พลังงานอันไร้ที่สิ้นสุด

แต่ทว่าพวกเรากลับเอามันมาทำสงครามแทน

พลังของมันนั้น สามารถลบสิ่งมีชีวิตกับธรรมชาติทั้งมวลให้หายไปจากผิวโลกได้

นั่นละ คือความน่ากลัวของสงครามยุคใหม่

“พลังบ้าบอแบบนั้น… โกหก… ไม่จริง….แล้วที่ผมพยายามทำมาถึงตอนนี้… จะทำมาเพื่ออะไร...”

ไพไรต์ถึงกับอ้าปากค้างดวงตาเหม่อลอยไปเลย

ช่างน่าปวดใจ…

ฉันเกิดไม่ทันยุคสงคราม เลยทำได้เพียงแค่เรื่องราวจากยุคสงครามในสมัยของพ่อกับแม่เท่านั้น

ถึงจะมีการแต่งเติมเรื่องราวของเทพเจ้ามาเกี่ยวข้องให้ฟังดูเวอร์วังไร้สาระ แต่ความโหดร้ายของสงครามก็ไม่เคยเปลี่ยนไป

ความสูญเสีย ความแค้น ความตาย ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า วนเวียนเช่นนั้นเรื่อยไป

“คุณลิลลี่ก็พูดเวอร์ไปค่ะ”

“...แฟต? ”

หมายความว่ายังไงหรือดอง?

“ระเบิดนิวเคลียร์มันแพง เขาไม่เอามาใช้กับเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ อีกอย่าง หากคิดถึงอนาคตที่มีคนอยากใช้ทรัพยากรของทวีปนี้ ก็ยิ่งห้ามใช้ค่ะ ดังนั้น ถ้าจะให้ฉันเดา---”

แฟตเว้นช่วงคิดสักพัก แล้วพูดต่อด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

“สิ่งที่ขนมานั้น บางทีคงเป็นโกเลมเพื่อทำสงครามมากกว่าค่ะ"

***ณ แนวหน้าของกองทัพเผ่ามนุษย์สัตว์

"บุก! "

เหล่าอาวุโสทั้งสิบชนเผ่ากำลังนำทัพด้วยจิตใจที่องอาจ

ทัพหน้าเคลื่อนที่เร็วจำนวนหนึ่งแสน และยังมีพลเดินเท้า กับพลทหารอสรพิษอีกหลายสิบล้านที่แนวหลัง

ไม่มีสิ่งใดในป่าแห่งนี้ ที่สามารถต้านทานกองทัพที่ยิ่งใหญ่นี้ได้

แม้แต่บรรดาสัตว์ร้ายผู้ปกครองผืนป่า ยังต้องยอมหลีกหนีให้กับกองทัพที่เกรียงไกรนี้

"รายงาน พบวัตถุประหลาดบนท้องฟ้าครับ! "

แต่แล้วก็มีผู้ท้าชิงรายใหม่ปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า

"ทุกคน เตรียมรับมือโจมตี! "

ถึงจะไม่ทราบว่าคือสิ่งใด แต่มันคงไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร

วัตถุสีดำทรงสามเหลี่ยมที่โบยบินบนท้องฟ้ากว้างทั้งสี่ลำ เริ่มชะลอความเร็วจนเสียงเสียดอากาศที่เคยดังสั่นสะท้าน เริ่มเบาบางเงียบเสียงลง

มันบินเลียบต่ำเหนือผืนป่าสามเมตร แล้วเปิดใต้ท้องยานออกเป็นรูกว้าง

สิ่งที่บรรทุกมานั้น คือคริสตัลโปรงแสงขนาดใหญ่ขนาดสามเมตร ที่ถูกฝั่งวงจรซับซ้อนเอาไว้อยู่ภายใน

คริสตัลทั้งสี่ก้อน ถูกทิ้งลงมาที่ด้านหน้าของกองทัพเผ่ามนุษย์สัตว์

"นี่มัน … คืออะไร? "

วัตถุโลหะสีดำบินมาทิ้งก้อนคริสตัลโปรงแสงจำนวนสี่ก้อน แล้วบินจากไปโดยที่ไม่ทำอะไรพวกเขา

นกเหล็กที่ขี้ออกมาเป็นคริสตัลอย่างงั้นหรือ?

พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

"ล้อมมันเอาไว้! "

เนื่องจากชนเผ่าสิงโตอยู่ใกล้จุดทิ้งคริสตัล เลยกลายเป็นผู้รับมือไปโดยปริยาย

นักรบสวมชุดเกราะเบาสีขาวขี่อสรพิษขนาดใหญ่จำนวนมาก ต่างเริ่มกระจายกำลังเข้าล้อมก้อนคริสตัลเหล่านั้นเอาไว้

"... ท่านอาวุโสครับ มีบางอย่างแปลกไปครับ! "

แล้วการโจมตีก็เริ่มขึ้น

ก้อนคริสตัลทั้งสี่ที่ถูกทิ้งไปนั้น มันคือแกนของโกเลม

ตัวแกนจะถูกสร้างมาจากแร่ภูติ แร่ที่มีความสามารถในการแผ่คลื่นรังสีตามการกระตุ้นจากพลังงานภายนอก

เมื่อนำมันมารวมกับแผงวงจรความคิดของระบบหุ่นยนต์ กับแผงวงจรควบคุมที่ถูกลงคำสั่งอย่างละเอียดละออ ผลที่ได้คือโกเลมสังหารที่ทรงประสิทธิภาพ

พลังที่ถูกบรรจุอยู่ภายในก้อนคริสตัล กำลังกระตุ้นแร่ภูติที่หุ้มผิวนอกของมัน

รังสีจำนวนมากเริ่มแผ่ขยายออกรอบด้าน เข้าแทรกมวลสารดินโดยรอบ ก่อสนามแม่เหล็กแรงสูง แล้วหลอมรวมดูดติดกับตัวมันเอง

แกนขนาดใหญ่เริ่มถูกดินจำนวนมากหุ้ม แล้วก่อตัวเป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตสองขาสองแขนขนาดใหญ่สูงสิบห้าเมตร

พวกมันมีแขนกับขาที่หนามากกว่าห้าเมตร

ปลายนิ้วทั้งห้าคมกริบดั่งดาบชั้นเลิศที่ถูกตีด้วยช่างฝีมือชั้นนำ

ส่วนหัวขรุขระไร้ดวงตา อีกทั้งยังเต็มไปด้วยรูพรุนสีดำ

รูปร่างของมัน เปรียบดั่งอวตารของปีศาจร้ายจากขุมนรก

"ปะ… ปีศาจ! "

"มันคือตัวอะไรกัน! "

"ข้าเคยเห็นสิ่งที่คล้ายแบบนี้ในเมืองของเผ่าอสูรกายครับท่าน! "

"พวกอสูรกายโจมตีพวกเราแล้ว! "

ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์สูงสิบห้าเมตร ไม่ว่าใครก็เป็นต้องรู้สึกหวาดกลัว

แต่พวกเขากำลังเต็มไปด้วยไฟแห่งความเคียดแค้น

ความแค้นที่ชนะเหนือความหวาดกลัว คือแรงกระตุ้นที่ทำให้พวกเขาไม่ยอมหันหลังวิ่งหนี

"อาวุธของเผ่าอสูร? ทุกคนโจมตี! แสดงให้พวกมันเห็นถึงพลังของพวกเราซะ! "

" โอ๊ววววว! "

นักรบขี่อสรพิษชูอาวุธขึ้นฟ้า ตั้งทวนขนาดใหญ่ยื่นยาวออกไป จัดทัพรูปลิ่ม แล้วพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างห้าวหาญ

ที่แนวหลัง มือธนูจากชนเผ่าม้า ต่างดึงสายรั้งธนูจนตึง แล้วยิงธนูไฟนับพันเข้าใส่

กระแสคลื่นแห่งการโจมตี ต่างกำลังโหมกระหน่ำใส่โกเลมยักษ์ที่ยื่นตั้งตระหง่านบดบังแสงอาทิตย์จากฟากฟ้า

*ซวบ! *

ทวนกับธนูเข้ารุมเสียบโกเลมจากทุกทิศทาง

ปลายแหลมสีขาวจำนวนมาก กำลังเสียบทะลุขาสีน้ำตาล แทงทะลุกำแพงดินหนาตรงหน้า ทะลวงเข้าไปมากกว้าห้าเมตร จนทะลุไปถึงอีกฟากฝั่งของผิวกำแพง

ธนูนับร้อยปักลงทั่วร่างกาย ลุกท่วมด้วยเปลวไฟความร้อนสูง เพื่อหมายจะแผดเผาร่างยักษ์ให้จมกองเพลิง

"ฆ่ามันได้แน่! "

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด

แต่นั่น… ช่างเป็นความคิดที่อนิจจานัก

โกเลมนั้นไร้ซึ่งความเจ็บปวด

มันไร้ซึ่งเลือดเนื้อหรือจิตใจ

แม้นขาจะถูกแทงทะลุ แม้นจะถูกธนูนับร้อยปักลงทั่วกาย

เปลวไฟมิอาจแผดเผามวลดินได้

บาดแผลมิอาจหลั่งเลือดไหลรินลงมา

มันไม่รู้สึกรู้สาอันใด

ไร้ซึ่งบาดแผล ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง

เจ้าโกเลมมันยังคงยืนนิ่งตระหง่านตรงหน้าพวกเขา ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาทุ่มพลังโจมตีนั้น มันคือเรื่องไร้สาระที่หาต้องให้ความสนใจไม่

*ปีด*

เกิดเสียงสัญญาณบางอย่างดังขึ้นมาจากโกเลมทั้งสี่ตัว

"เฮ้ย!? "

แล้วทันใดนั้น ทวนกับส่วนหัวปลายแหลมของลูกธนูทั้งหมดที่รายรอบ ก็ถูกร่างกายโกเลมดูดกลืนเข้าไป

ผิวกายสีน้ำตาล ถูกผสมเข้ากับแร่เฮเดสที่อยู่ในอาวุธ แล้วกลายเป็นผิวสีน้ำตาลอ่อนที่มีปานสีขาวแทรก

"บ้าชัด ๆ! ปล่อยฝูงเนปเพรส เอจเนจเดียวนี้! "

เนปเพรส เอจเนจ คืออสรพิษที่มีสิบหัว เป็นสัตว์เจ้าป่าผู้ปกครองเขตภูเขาไฟในส่วนทิศเหนือของทวีป

พวกมันดุร้าย มีร่างกายใหญ่โตถึงสิบเมตร และยังมีพิษที่ร้ายกาจ

พวกมันมีนิสัยหวงถิ่นเกิด และรักพวกพ้องมากกว่าที่เห็น

ด้วยความที่มีนิสัยเช่นนั้น ถ้าหากเก็บมันมาเลี้ยงตั้งแต่ออกจากไข่เพื่อให้เข้าใจว่าเป็นพวกเดียวกัน ก็จะสามารถฝึกพวกมันให้เชื่องได้

มันคือหนึ่งในสัตว์สงครามที่เป็นไพ่ตายของพวกเขา

*ฟ่อ! *

มหาอสรพิษทศกัณฐ์จำนวนสิบสองตัวเลื้อยออกมาจากกรงเหล็กขาว แล้วเริ่มส่งเสียงขู่ใส่โกเลมยักษ์

พวกมันพุ่งเข้ารุมโจมตีด้วยจำนวนที่มากกว่า

*ปีด*

พวกโกเลมกางกรงเล็บทั้งห้าออก แล้วฟันใส่ศัตรูที่เลื้อยเข้ามาใกล้

พริบตานั้น แผ่นดินก็ถูกแยกออกเป็นห้าส่วนด้วยแรงอัดของลมที่ถูกกรงเล็บทั้งห้าฟันลงมา

หัวทั้งสิบถูกแยกออกเป็นห้าแฉกไปพร้อมกับการโจมตีของพวกโกเลม

เลือดสาดกระจาย พร้อมกับมีพิษสีม่วงแตกกระเซ็นปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

เพียงแค่การโจมตีเดียวจากโกเลมทั้งสี่ พวกมันก็ถูกฆ่าเอาชีวิตไปแล้วถึงหนึ่งในสาม

แต่โชคดีที่ฝั่งมหาอสรพิษมีจำนวนมากกว่า

พวกมันเลื้อยผ่านศพของเพื่อน แล้วใช้โอกาสที่โกเลมกำลังเตรียมตั้งท่าโจมตี ใช้ช่องว่างนั้นเข้ารัดร่างของพวกมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ใช้หัวทั้งสิบเข้าพันธนาการกรงเล็บทั้งสองข้าง และใช้ส่วนลำตัว รัดขึ้นมาตั้งแต่จากขาถึงร่างกาย

*ฟ่ออออ! *

พวกมันชูหัวที่ว่างเว้นจากการพันธนาการร่างศัตรู แล้วฉกใส่ส่วนหัวของโกเลม โดยไม่คิดแม้แต่จะให้พวกมันมีโอกาสพักหายใจ

ผิวดินสีน้ำตาล ถูกเจือปนด้วยพิษสีม่วง แผ่ขยายออกไปทั่วลำตัวจากปากแผลที่ถูกพวกมันฝั่งเขี้ยวลึกเข้าไป

ร่างกายที่ถูกหุ้มด้วยมวลดินหนา เริ่มปริแตกเพราะแรงรัดที่รุนแรง กับแรงกัดที่มากพบจะบดขยี้หินผา

"หน่วยรบ เตรียมใช้เครื่องทุบ เข้าโจมตีส่วนขา! "

ส่วนเหล่านักรบ กำลังถูกพลัดเปลี่ยน เป็นหน่วยอัศวินชนเผ่ากอลิล่าที่สวมเกราะหนาทั่วตัว

ค้อนสงครามสีขาวนับร้อยถูกถือขึ้นเหนือบ่า แล้วเหยียบย่ำคำรามเหนือแผ่นดินด้วยชุดเกราะที่หนักอึ้งของพวกเขา

ถ้าโกเลมคือสิ่งมีชีวิต มันคงตายไปตั้งแต่ที่ถูกฝั่งเขี้ยวลงไปแล้ว

แต่โชคร้ายที่มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

พวกเขาไม่รู้เลย ว่ากำลังสู้กับสิ่งที่ไม่มีเลือดเนื้อและหัวใจ

พวกมันคือเครื่องจักรสังหารอย่างแท้จริง

*แพละ! *

เกิดเสียงบางสิ่งที่แตกสลายดังกระหึ่ม พร้อมกับควันพิษสีม่วงเข้าปกคลุมส่วนหัวของพวกโกเลม

"เกิดอะไรขึ้น!? "

ณ เวลานั้น ทุกคนต่างหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

กำลังเสริมที่เดินทัพ ต่างหยุดตั้งแถว แล้วเปลี่ยนมาถือโล่ยาวสีขาวแทนค้อนสงคราม

แรงรัดรอบผิวกายของโกเลมเริ่มอ่อนแรงคลายตัวลง

ร่างที่สูงใหญ่ของมหาอสรพิษ ต่างพร้อมใจกันทิ้งตัวลงมา

ร่างที่กระแทกใส่แผ่นดินนั้น สั่นสะท้านไปถึงจิตใจที่ห้าวหาญของเหล่านักรบ

เหล่าอสรพิษที่สิ้นชีพทั้งแปดตัว ต่างมีสภาพไร้หัวไม่ต่างกัน

ปากแผลของพวกมันถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉาน

กลิ่นเผาไหม้ลอยโชยไปทั่วสนามรบ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

พวกเขาตั้งคำถามให้กับตัวเองเช่นนั้น

เมื่อควันสีม่วงรอบหัวโกเลมจางหาย พวกเขาก็พบกับคำตอบ

ส่วนหัวที่เต็มไปด้วยรูพรุนของโกเลม สิ่งนั้นกำลังถูกปกคลุมด้วยไอร้อนระอุอย่างรุนแรง

ภาพรอบหัวของมันพร่ามัว และส่งเสียงดังน่ากลัวสยดสยอง ราวกับเป็นเสียงกรีดร้องของสัตว์นรกที่กำลังถูกอาบด้วยเปลวไฟ

เจ้าโกเลมลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วเริ่มรักษารอยแตกบนผิวที่เกิดจากการถูกรัดเมื่อกี้นี้

แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มยุบตัวลึกลงไปมากกว่าสามเมตร เพื่อนำไปชดเชยผิวกายที่สูญเสียไป

มันใช้เวลาเพียงแค่ห้าวินาทีในการรักษาเท่านั้น

"มันกำลังรักษาแผลตัวเอง! "

"หน่อย! ทุกหน่วย บุกโจม---"

พริบตานั้น พวกโกเลมก็แผดเสียงหวีดร้องดังลั่น

รูพรุนที่เต็มไปด้วยไอความร้อน กำลังเริ่มเปร่งแสงสว่างสีส้มเจิดจ้า

แล้ววินาทีถัดมา พื้นที่ในระยะรัศมีสิบเมตรรอบตัวโกเลมก็ถูกคลื่นไมโครเวฟแผดเผาโจมตี

เลือดในร่างกายของเหล่านักรบที่ยืนปิดวงล้อม ฉับพลันร้อนระอุเดือดพล่าน

ผิวหนังของพวกเขาบวมเป่งดั่งลูกโป่งที่ถูกอัดลม

ลมหายใจขาดช่วง แห้งเหือดทุรนทุราย

ไม่อาจแม้แต่ส่งเสียงทรมานออกมาได้

*แพละ! *

เหล่านักรบต่างระเบิดแตกสลายจากภายใน กลายเป็นดอกไม้สีน้ำเงินบานขึ้นเหนือแผ่นดิน

มันคือความสิ้นหวัง

พวกเขาอยากทิ้งอาวุธในมือ แล้วหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้นจากปีศาจร้าย

แต่พอนึกถึงอำนาจที่ยิงถล่มหอคอยซึ่งเป็นดั่งตัวแทนเทพเจ้าของพวกเขา

นึกถึงภาพของเหมืองแร่ที่ถูกศัตรูเข้าไปขุดขึ้นมาตามใจชอบราวกับเป็นของตัวเอง

นึกถึงอนาคตของลูกหลาน

พวกเขาก็สามารถเอาชนะความกลัวนั้นได้

"ทุกชีวิตล้วนแต่ต้องตาย"

ทุกคนรู้ดี ว่าศัตรูนั้นมีความร้ายกาจมากกว่าที่คิดจินตนาการเอาไว้

“พวกเราเคยยอมก้มหัวให้”

พวกเขาเคยแพ้สงครามมาครั้งหนึ่ง และยอมที่จะก้มหัวให้กับพลังอำนาจนั้นมาครั้งหนึ่ง

"แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ พวกเรามิใช่ทาส มิใช่ตุ๊กตาให้ใครมาควบคุม"

แต่มันจะไม่มีครั้งที่สองอีกต่อไป

"พวกเรา จักขอเลือกที่ตายด้วยเจตนารมณ์ของตัวเอง"

พวกเขาขอตายเยี่ยงนักรบ มากกว่าจะยอมตกไปเป็นทาสของผู้รุกราน

"วันนี้คือวันตายของพวกเรา"

ด้วยเหตุนี้

"ทุกคน อนุญาตให้ใช้ [ยาของเทพเจ้า] ได้"

พวกเขาจึงไม่คิดที่จะถอยอีกต่อไป

ไม่มีวัน