(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 33 เข้าใจกัน

โล่วชิเจี่ยนั่งกินขนมอยู่ในห้องนอนของเย่ชิงหยู นางมั่นใจว่าหนีไปไม่ได้แน่ๆ จึงยอมถอดเสื้อผ้าและนอนลงบนเตียงของเย่ชิงหยู 

เย่ชิงหยูมองดูนางด้วยสายตาที่กำลังคิดว่า เด็กคนนี้ช่างว่านอนสอนง่าย เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอก นอนลงข้างๆ โล่วชิเจี่ย แล้วโอบกอดโล่วชิเจี่ยโดยไม่รู้ตัว 

แม้โล่วชิเจี่ยจะเตรียมใจมาแล้ว แต่นางก็ยังอดสั่นไม่ได้ ร่างกายของเย่ชิงหยูช่างกำยำ ทั้งยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนมิ้นต์ เมื่อถูกโอบ มันทำให้โล่วชิเจี่ยหายใจติดขัด

พูดตามตรง ถึงแม้ว่าเย่ชิงหยูจะมีนิสัยไม่ค่อยดี แต่รูปร่างหน้าตา ขอบอกเลยว่าสมบูรณ์แบบ! ใบหน้าคมเข้ม หล่อเหลาไร้ที่ติ กล้ามท้องทรงสามเหลี่ยมคว่ำ เส้นเอ็นเด่นชัด ดูบึกบึนแข็งแรง ผู้ชายแบบนี้ น่าจะเป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาสมบูรณ์แบบที่สุดที่โล่วชิเจี่ยเคยเห็นมา 

และโล่วชิเจี่ยก็เป็นผู้หญิงที่มีความต้องการตามธรรมชาติ จึงอดไม่ได้ที่จะใจสั่น นางหน้าแดงแจ๋ เพื่อคลายความรู้สึกร้อนรุ่มในใจ โล่วชิเจี่ยจึงรีบหาเรื่องคุยเพื่อเบนความสนใจ!! นางกลั้วคอ มองเย่ชิงหยู แล้วถามอย่างจริงจัง "เอ่อ เย่ชิงหยู ท่านชอบผู้ชายหรือเปล่า!!" 

เพราะความไม่มั่นใจ นางจึงถามอะไรออกไป 

แต่พอกล่าวจบ โล่วชิเจี่ยก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง แบบนี้เรียกว่าถามอะไรที่รู้คำตอบอยู่แล้ว มันคือการเอาหน้าผากยื่นไปชนปากกระบอกปืนชัดๆ

แน่นอน ใบหน้าคมเข้มของเย่ชิงหยูพลันมืดลงในทันที!! เมื่อครู่ที่เขาพูดว่า เด็กคนนี้ช่างว่านอนสอนง่าย มันชัดเจนว่า เขาประเมินนางต่ำไป ไอ้สารเลวนี่ไม่เคยสำนึกผิดจริงๆ! 

เขาใช้มือฟาดก้นของโล่วชิเจี่ย แล้วตะโกนเสียงดัง "ข้าไม่ชอบผู้ชาย!!" 

เสียงนี้ไม่เพียงดังมาก แต่ส่งผ่านพลังอำนาจแผ่กระจายไปทั่ว 

โล่วชิเจี่ยตกใจจนเกือบจะกลิ้งไปใต้เตียง นางลูบก้นที่เจ็บ จ้องเย่ชิงหยูเหมือนกระต่าย "ถ้าไม่ชอบผู้ชาย แล้วทำไมท่านถึงนอนกอดผู้ชาย ไม่รู้สึกแปลกหรือ?" 

"ก็เพราะเป็นผู้ชาย ข้าจึงรู้สึกสบายใจ แต่เจ้าคิดมากไปเอง!" 

โล่วชิเจี่ยรู้สึกเหมือนจะสำลักเลือด เกือบจะอาเจียนออกมากับข้อแก้ตัวนี้

"ลั่วจิ่วกำลังจะกลับมาจากไปงานราชการแล้วใช่ไหม?" โล่วชิเจี่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน 

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า?" เย่ชิงหยูหันไปมองนาง แสงเทียนสลัวสาดส่องใบหน้าของเขา ทำให้ดูคมชัดน่าหลงใหล แทบละสายตาไม่ได้ 

โล่วชิเจี่ยหันหน้าไปอีกทาง กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วพูดอย่างจริงจัง "ถ้าลั่วจิ่วกลับมา คืนนี้ก็จะมีคนมานอนเป็นเพื่อนท่าน ข้าก็จะได้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง แบบนี้ไม่ดีหรือ?"

เปรี๊ยะ! 

ทันทีที่โล่วชิเจี่ยพูดจบ ใบหน้าของเย่ชิงหยูก็มืดลง เกิดเสียงคล้ายเส้นเอ็นตรงขมับบวมจนแตก

อย่างที่คาดไว้ ไอ้สารเลวนี่มันคิดว่าเขาต้องมีผู้ชายคอยอยู่เป็นเพื่อนถึงจะนอนหลับ!! 

เย่ชิงหยูไม่ได้คิดผิด โล่วชิเจี่ยคิดแบบนี้จริงๆ! 

เขาขบฟัน บีบแก้มของโล่วชิเจี่ยอย่างแรง บีบจนแก้มของโล่วชิเจี่ยแดงก่ำจึงหยุดมือ

"ข้าขอเตือนเจ้าไว้นะโล่วชิเจี่ย ข้ามีความอดทนจำกัด เจ้าอย่าคิดอะไรที่มันลึกเกินไป ไม่งั้นเจ้าจะตายอย่างน่าอนาถ!" 

คำพูดสุดท้าย เต็มไปด้วยพลังอำนาจและคำข่มขู่ 

"แต่ว่า......" โล่วชิเจี่ยยังอยากจะพูด แต่ไม่มีโอกาส! เย่ชิงหยูรำคาญ จึงใช้มือทิ่มสกัดจุดหลอดลม ทำให้นางพูดไม่ได้แล้วยื่นแขนยาวโอบกอดโล่วชิเจี่ยเข้าไปในอ้อมอกอีกครั้ง "หยุดพูดแล้วนอน!" 

โล่วชิเจี่ยพยายามพูด แต่ไม่มีเสียง ทำได้แค่อ้าปากเหมือนคนใบ้ !! 

โล่วชิเจี่ยน้ำตาไหล สาปแช่งเย่ชิงหยูในใจนับพันนับหมื่นครั้ง!!