ตอนที่ 14: หอคัมภีร์และบันทึกที่เลือนราง
เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ที่เคยพลิ้วไหวไปตามสายลมค่อยๆ แ่ลงจนกลืนหายไปกับความเงียบ หลินอันลดขลุ่ยในมือลงและเก็บมันเข้าที่สายคาดเอวอย่างทะนุถนอม สุนัขเมฆาตัวน้อยที่หมอบอยู่ข้างเท้าครางฮื่อในลำคอเบาๆ คล้ายกับเสียดายที่ท่วงทำนองอันแสนผ่อนคลายนั้นจบลง
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ปัดเศษหญ้าออกจากชายชุดศิษย์สายนอก ค่ายกลผนึกกายาภายในร่างยังคงทำงานประสานกับจังหวะการหายใจของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ วันนี้เขาได้รับมอบหมายให้ไปช่วยงานที่ 'หอคัมภีร์อักษรโบราณ' ซึ่งเป็สถานที่เก็บรวบรวมม้วนตำราเก่าแก่ของสำนัก
หลินอันเดินลัดเลาะไปตามทางเดินหิน ทิ้งลำธารใสและดงสนไว้เื้ั เมื่อก้าวเข้าสู่เขตหอคัมภีร์ กลิ่นของกระดาษเก่า หมึกแห้ง และไม้หอมก็ลอยมาปะทะจมูก อาคารไม้สามชั้นตั้งตระหง่านอย่างสงบเงียบ แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานไม้แกะสลัก ทอด เงา ของชั้นหนังสือสูงตระหง่านให้พาดผ่านพื้นกระดานขัดมัน เกิดเป็เส้นสายที่ดูเคร่งขรึมและลึกลับ
ผู้าุโเฝ้าหอคัมภีร์เพียงแค่พยักหน้าให้เขานำม้วนตำราไม้ไผ่ที่เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ ไปจัดเรียงบนชั้นวางหมวดหมู่ประวัติศาสตร์ในมุมลึกสุดของชั้นล่าง
หน้าที่นี้เรียบง่าย ทว่าต้องอาศัยความระมัดระวังเป็อย่างยิ่ง ม้วนตำราไม้ไผ่บางชิ้นมีอายุหลายร้อยปี เปราะบางเสียจนอาจแหลกสลายได้หากหยิบจับแรงเกินไป สำหรับหลินอันผู้มีพละกำลังแฝงเร้นมหาศาล นี่คือการขัดเกลาจิตใจชั้นเยี่ยม เขาต้องรวมสมาธิไปที่ปลายนิ้ว ควบคุมน้ำหนักมือให้เบาหวิวราวกับขนนกที่ร่วงหล่น
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังสอดม้วนตำราเข้าสู่ช่องว่างบนชั้นไม้อย่างเชื่องช้า สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับบันทึกเก่าคร่ำคร่าม้วนหนึ่งที่ถูกดันไปหลบอยู่ด้านในสุด เชือกหนังที่มัดมันไว้เปื่อยยุ่ยจนแทบจะขาดออกจากกัน
ด้วยความสงสัย หลินอันจึงค่อยๆ ประคองมันออกมาและคลี่ออกดูอย่างเบามือ ตัวอักษรบนซี่ไม้ไผ่เลือนรางไปตามกาลเวลา ทว่าอักขระบางตัวที่ยังพอจับใจความได้ กลับทำให้กระแสลมปราณในร่างของเขากระเพื่อมไหวเล็กน้อย
"...ข้อต่อแห่งพฤกษาา... สิบหกขั้นสู่ความสมบูรณ์..."
ชายหนุ่มหรี่ตาลง ข้อความในบันทึกที่เปราะบางนี้ กล่าวถึงตำนานของพรรณไม้โบราณที่มีสิบหกข้อปล้อง ซึ่งสอดคล้องกับกอไผ่สีน้ำตาลเข้มที่เขาบังเอิญปลดล็อคข้อแรกไปเมื่อไม่กี่วันก่อน บันทึกระบุว่าการจะเชื่อมต่อข้อปล้องถัดไปได้นั้น มิใช่อาศัยการบีบคั้นพลังปราณอย่างบ้าคลั่ง ทว่าต้องใช้ความเข้าใจในสัจธรรมแห่งการเกิดและดับของสรรพสิ่ง
หลินอันไม่ได้ตื่นเต้นจนสูญเสียความเยือกเย็น เขารับรู้ข้อมูลนั้นไว้ในใจอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะม้วนตำรากลับเข้าที่เดิมอย่างทะนุถนอม ความรู้ที่ได้รับมาโดยไม่ต้องแก่งแย่งชิงสมบัติกับผู้ใดในยุทธภพ นับเป็โชควาสนาที่เข้ากับวิถีชีวิตอันราบเรียบของเขาอย่างแท้จริง
ชายหนุ่มหันกลับไปจัดเรียงตำราม้วนอื่นต่อไป ท่ามกลางกลิ่นหอมของกระดาษเก่าและความสงบงันของหอคัมภีร์ การก้าวเดินในวิถีเซียนของเขาไม่จำเป็ต้องรีบร้อน ทุกย่างก้าวล้วนมั่นคงและเปี่ยมไปด้วยความหมาย
1K
