ตอนที่ 16 ข้อดีคือไกล ข้อเสียก็ไกล
กลอยนั้นมีสรรพคุณมากมาย ใช้แก้น้ำเหลืองเสีย ขับปัสสาวะ หรือรักษาอาการปวดตามข้อก็ได้ โดยใช้หัวใต้ดินที่กำจัดพิษออกแล้วมาตากแห้งแล้วต้มกับน้ำดื่ม หรือถ้าหากเป็ยาใช้ภายนอกก็หุงให้เป็น้ำมันแล้วทาบริเวณที่เป็ ใช้กัดฝ้ากัดหนอง สมานแผล และรักษาโรคิัได้
เธอนึกถึงตอนที่ท่านแม่ช่วยท่านพ่อทำความสะอาดแผลที่หัวไหล่ครั้งล่าสุด เพราะเวลาผ่านไปเป็เดือนแล้วเหมือนแผลท่านพ่อจะตกสะเก็ดบ้าง เธอจึงคิดหาสิ่งที่ช่วยรักษาแผลเป็อันนี้
ชาวบ้านรู้ว่ากลอยนั้นมีพิษจึงไม่มีคนดีดีที่ไหนสนใจ ดังนั้นการที่เธอไปขุดกลอยขึ้นมาจึงทำให้เป็ที่สนใจแก่ชาวบ้านตอนนั้น หากเธอไม่เบี่ยงประเด็นไปว่าให้กำจัดลูกน้ำยุง พวกเธออาจโดนข้อสงสัยว่าอาจจะกระทำการไม่ดีบางอย่างเป็แน่
แท้จริงพิษของกลอยนั้นมีประโยชน์ไม่ใช่แค่เื่กำจัดลูกน้ำยุง เพราะสามารถเป็ยาฆ่าแมลง กำจัดศัตรูพืชได้อีก แต่กลอยที่ไม่มีพิษกลับมีคุณประโยชน์มากมาย เพียงแค่จะนำพิษมันออกอย่างไร ในยุคโบราณนี้ที่แม้แต่การขุดกลอยยังอาจนำมาซึ่งความน่าสงสัย จึงไม่มีใครได้ทราบสรรพคุณเหล่านี้ และการขุดกลอยมากินก็มี่เวลา [1] ของมันไม่สามารถขุดมากินได้ตลอดทั้งปี มิเช่นนั้นจะมีสารพิษสูงมาก และ่เวลานั้นได้มาถึงแล้ว
“แค่ฝานเป็แผ่นบางๆ ในตะกร้าสานไปลอยในแม่น้ำหลังเรือน เพียงเจ็ดวันก็กินได้แล้วหรือ” ท่านพ่อถามซ้ำถึงวิธีกำจัดพิษกลอยที่ดูจะง่ายจนคาดไม่ถึง
“จริงเ้าค่ะ แล้วถ้าเราทำมากๆ สามารถเอาไปตากแห้งเก็บไว้ได้เป็ปีเลยนะเ้าคะ”
“มันจะอร่อยหรือไม่เ้าคะ” เ้าเด็กจะกละคนเดิมถามหารสชาติทันที
“เ้าต้องลองกินเองถึงจะรู้ มันจะหนึบๆ นุ่มๆ แต่อยู่ท้องเชี่ยวล่ะ” เธอบอกน้องน้อยของเธอ “ท่านพ่อทำไม้ตามภาพร่างของข้าเสร็จหรือยังเ้าคะ” เธอหันไปถามท่านพ่อเพราะก่อนเข้าป่ากับท่านแม่ เธอส่งภาพร่างชิ้นส่วนของระหัดวิดน้ำที่ร่างเมื่อคืนให้
“เรียบร้อยแล้ว เ้าดูบนแคร่ ใช่อย่างที่้าหรือไม่” ท่านพ่อบอก
ระหัดวิดน้ำทำไม่ยากนักมีองค์ประกอบหลักๆ คือ กำระหัด [2] ทำหน้าที่คล้ายซี่ล้อรถเกวียน โดยติดตาด [3] อยู่บริเวณปลายกำมีลักษณะคล้ายพัดทำหน้าที่กั้นหรือตักน้ำเข้ากระบอกน้ำทำหน้าที่รับน้ำจากตาดส่งต่อให้กับรางน้ำ [4] แล้วใช้กงระหัด [5] ทำหน้าที่เป็วงกลมยึดกำระหัด จากนั้นใช้รวงน้ำ [6] เพื่อบีบน้ำให้ไหลเข้าสู่ระหัด เมื่อัักับตาดจะทำให้เกิดแรงดันหมุนระหัด และจะมีรางรับน้ำ [7 [้าทำหน้าที่รับน้ำส่งต่อที่รางส่งน้ำ [8] เข้าสู่เรือน
เธอที่เคยอยู่ต่างจังหวัดในอำเภอที่ห่างไกลเมืองจึงเคยพบระหัดวิดน้ำมาก่อน เพียงแต่ไม่รู้วิธีทำที่แท้จริง ทำได้เพียงคาดการณ์ว่าโคร่งภาพจบเป็อย่างไรคร่าวๆ และเล่าวิธีใช้งานให้ท่านพ่อฟังว่าทำอย่างไร จากนั้นเราสองคนพ่อลูกก็จมอยู่กับวิธีประกอบระหัดให้ใช้ได้ ท่านพ่อที่เริ่มยืนได้บ้างแล้ว เพียงต้องใช้ไม้ค้ำอยู่ แต่ในเื่ตัดแผ่นไม้ ประกอบระหัดจึงช่วยกันได้
ด้วยที่ท่านพ่อมีความรู้เื่งานฝีมืออยูjบ้านจึงช่วยปรับจนระหัดวิดน้ำประกอบเป็รูปร่างได้ เหลือเพียงนำไปลงน้ำและใช้งานจริง
+++++++++++++++++++++++++++++
“ท่านลุงหนิงเหอว่างไหมเ้าคะ” เธอมาเรียกท่านลุงหนิงเหอที่หน้าบ้าน เห็นท่านลุงกำลังสานไม้ไผ่อยู่หน้าบ้านพ่อดี
“ว่างสิ บ้านเ้าเกิดเื่อะไรขึ้นรึ” ท่านลุงหนิงเหอคิดไปไกล
“ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเ้าคะ ข้าเพียงอยากขอแรงท่านช่วยยกของเท่านั้น จะได้หรือไม่” เธอบอก
“ได้ๆ รอข้าใส่เสื้อสักครู่”
“เข้ามาดื่มน้ำก่อนมี่เอ๋อร์ เดินมาไกลล่ะสิ” หนิงเนี่ยนเจินวัยสิบสองปีอายุไล่เรี่ยกับเธอลูกสาวท่านลุงหนิงเหอชวนเธอเข้าบ้านอย่างใจดี ขณะกำลังปักผ้าอยู่
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เธอเดินมาไกลมากจริงๆ นั่นแหละ
+++++++++++++++++++++++++++++++
“เ้าจะยกกงล้อนี่ใส่แม่น้ำหลังเรือนรึ” ท่านลุงหนิงเหอที่เห็นระหัดวิดน้ำแล้วถาม
“เ้าค่ะ มันเรียกว่าระหัดวิดน้ำ แต่ตอนนี้ต้องรบกวนท่านลุงช่วยทำหลักค้ำ [9] กับคานรับ [10] ที่ริมแม่น้ำก่อนได้ไหมเ้าคะ” เธอบอกพร้อมส่งภาพร่างหลักค้ำ และคานให้ดู
“ย่อมได้”
กระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วท่านแม่และท่านลุงหนิงเหอจึงช่วยกันนำระหัดวางบนคานรับที่แม่น้ำ และตอกไม้กั้นหมอนรองดุม [11] ที่ทำหน้าที่รองรับดุมระหัด [12] ที่เป็แกนหมุนคล้ายเฟืองเกวียนเพื่อให้ระหัดหมุนเป็อันเรียบร้อย
“หมุนแล้วๆ” ถังซุเม่ยบอกและะโอย่างตื่นเต้น ข้างๆ ท่านพ่อที่ใช้ไม้ค้ำยัน
“โฮ่ง โฮ่ง” เ้าจงเซ่อเฮ่าเอ๋าและกระดิกหางตื่นเต้นตามลูกพี่มัน
“จากนั้นใช้กระบอกไม้ไผ่ที่ผ่าครึ่งเป็รางรับน้ำที่บนเ้าค่ะ และทำต่อลงไปที่โอ่งในเรือนได้เลยเ้าค่ะ กระทั่งน้ำเต็มแล้วค่อยเปิดปล่องเรือ [13] ให้น้ำไหลผ่านกลับแม่น้ำเ้าค่ะ”
“ยอดเยี่ยมจริงๆ มี่เอ๋อร์ เ้าคิดได้อย่างไร” ท่านลุงหนิงเหอชื่นชมระคนตกตะลึงในความสามารถของระหัดวิดน้ำ
“ท่านพ่อคิดเป็หลักเ้าค่ะ ข้าแค่ช่วยกันประกอบ” ทำเอาเงียบกันไปพักใหญ่เธอจึงอ้างท่านพ่อไปก่อน
“โห่ คนเรามองกันที่ภายนอกไม่ได้จริงๆ” ท่านลุงหนิงเหอเปลี่ยนมาชื่นชมท่านพ่ออย่างนับถือๆ
“อะแฮ่ม นิดหน่อย” ท่านพ่อยอมรับแบบเขินๆ
ฮ่า ฮ่า ฮา
โฮ่ง โฮ่ง!
ทั้งหมาทั้งคนหยอกล้อกันอย่างมีความสุข
++++++++++++++++++++++++++++
“เอิ๊ก! อุ๊บ อาหารบ้านเ้าอร่อยจริงๆ” ท่านลุงหนิงเหอที่อยู่ทานอาหารเย็นตามคำชวนท่านพ่อ เรอแล้วรีบปิดปาก จึงกล่าวชมท่านแม่ของเธออย่างเขินๆ
“แน่นอน ดูด้วยว่าเมียใคร” ท่านพ่อที่ดื่มไปหลายกรึ๊บอยู่พูดโอ่อย่างได้ใจ
“ไอ้ผัดเปรี้ยวๆ อะไรนั่น อร่อยจริงๆ” ท่านลุงหนิงเหอกล่าวชมผัดเปรี้ยวหวานอย่างติดใจ
“ท่านแม่ข้าเตรียมกับข้าวใส่ปิ่นโตไว้ ท่านลุงอย่าลืมนำกลับไปฝากท่านพี่เนี่ยนเจินกับป้าเจียวซิ๋นด้วยนะเ้าคะ” เธอกำชับ
“ไม่ลืมๆ อืม เรือนท้ายหมู่บ้านของพวกเ้าก็อยู่น่า เสียดายเรือนข้าไม่ใกล้แม่น้ำ มิเช่นนั้นก็อยากจะทำระหัดวิดเข้าเรือนอยู่เช่นกัน ไม่ต้องไปแบกน้ำที่ลำธารฝั่งโน่น” ท่านลุงหนิงเหอกล่าวอย่างเสียดาย
“มีข้อดีก็มี ข้อเสียก็ตรงเดินตรงไกลนี่ล่ะเ้าค่ะ” เธอบ่น
ต้องพิจารเื่ซื้อเกวียนแล้วมั้ง เพียงแค่ครอบครัวเธอไม่มีคนขับเกวียนเป็ คนที่น่าจะฝึกได้คือท่านพ่อที่ยังเดินเหินไม่สะดวก คงต้องเอาไว้ก่อนอย่างเสียดาย คงต้องรออีกเดือนกว่าท่านพ่อจะเดิน ซึ่งไม่รู้ชาวบ้านอื่นๆ และโดยเฉพาะบ้านใหญ่จะเจ็บใจเพียงใดที่แท้จริงทันพ่อไม่ได้พิการ
“วันพรุ่งข้าอยากจ้างเ้ากับพวกมาขุดบ่อเกรอะได้หรือไม่” หลังจากทุกคนทานอาหารเรียบร้อยท่านพ่อเธอจึงเกริ่นกับท่านลุงหนิงเหอเพื่อจ้างงาน
“โอ้ เ้าจะทำส้วมแบบในจวนใหญ่ๆ หรือ” ปกติชาวบ้านหากต้องปลดหนักปลดเบามักจะเข้าป่า จะมีเพียงในจวน หรือเรือนที่ร่ำรวยในเมืองที่จะทำส้วม
“เ้าค่ะ พวกข้าอยากทำห้องส้วม ตรงพื้นที่ข้างๆ เรือน และสร้างห้องอาบน้ำถัดไปเ้าค่ะ” เธอบอกสิ่งที่ต้องสร้าง ตอนนี้เมื่อมีระหัดวิดน้ำแล้วจึงควรทำห้องน้ำดีดีเสียที “หากพวกท่านลุงทำบ่อเกรอะเสร็จแล้ว ข้าจะให้สร้างห้องส้วมกับห้องอาบน้ำต่อเ้าค่ะ”
“ข้าให้ค่าแรงวันละสิบอีแปะเช่นเคย ส่วนค่าวัสดุจ่ายให้ต่างหาก” ท่านพ่อเธอเสริม
เธอเคยปรึกษากับครอบครัวเื่จะทำห้องส้วมดีดีสักครั้ง แบบที่ไม่ใช่ตามจวนใหญ่ๆ ด้วย แต่เป็ชักโครกแบบนั่งอย่างดี ซึ่งใช้กลไกด้านในเปิดปิดน้ำในถังที่เคยใช้แบบในโลกที่เธอจากมา เธอเสนอความคิดว่าควรเป็แบบใด ส่วนคนที่ช่วยคิดจนเกิดเป็ภาพใช้งานจริงคือท่านพ่อ
และพวกเธอได้พูดคุยกับท่านลุงเหลียนถังในเื่ผลิตจากดินเผาแล้วเคลือบเป็เซรามิก คาดว่าอีกสองสามวันก็เรียบร้อย นอกจากนั้นเธออยากได้อ่างล้างหน้า และอ่างอาบน้ำใหญ่ๆ ในห้องน้ำเพื่อความสะดวก จากนั้นทำพื้นที่ชั้นล่างเป็ที่ก่อฟืนเตาง่ายๆ ทำให้เหมือนต้มน้ำทั้งอ่าง หากร้อนเกินไปก็เติมน้ำได้ง่ายๆ เพราะมีระหัดวิดน้ำส่งน้ำเต็มโอ่งได้ตลอดเวลา
วันพรุ่งเธอคงต้องไปตามท่านลุงเหลียนอีกครั้ง เพื่อพูดคุยเื่ท่อดินเผา สำหรับทำปะปาจากโอ่งพักน้ำเข้าสู่ครัวและห้องน้ำทุกห้อง โดยที่ไม่ต้องเดินมาตักน้ำที่โอ่งน้ำอีก
[1] ฤดูกาลขุดกลอยมาทำกินโดยเฉพาะ่เดือนเมษายน – มิถุนายน
[2] กำระหัด ทำหน้าที่คล้ายซี่ล้อรถจักรยานเพื่อยึดรอบดุม
[3] ตาด อยู่บริเวณปลายกำมีลักษณะคล้ายพัดทำหน้าที่กั้นหรือตักน้ำเข้ากระบอก
[4] รางน้ำ ไม้ไผ่ที่รอรับน้ำ้า
[5] กงระหัด ทำหน้าที่เป็วงกลมยึดกำระหัด
[6] รวงน้ำ ทำหน้าที่บีบน้ำหรือบังคับน้ำให้น้ำไหลเข้าสู่ระหัด
[7] รางรับน้ำ ทำหน้าที่รับน้ำ
[8] รางส่งน้ำ ทำหน้าที่ส่งน้ำ
[9] หลักค้ำ จำนวน 4 ตัว ทำหน้าที่รองรับหรือค้ำระหัดทั้งตัว
[10] คานรับ ทำหน้าที่รองรับหมอนรองดุมและระหัดทั้งตัว
[11] หมอนรองดุม ทำหน้าที่รองรับหรือหนุนดุมระหัด
[12] ดุมระหัด ทำหน้าที่เป็แกนหมุนคล้ายเฟืองรถยนต์เพื่อให้ระหัดหมุน
[13] ปล่องเรือ เป็ช่องควบคุมระดับน้ำและระบายน้ำฉุกเฉิน