“คุณหนู ถ้ำของอสูรอยู่ไม่ไกลแล้วขอรับ” ชายคนหนึ่งชี้ไปทีู่เาที่อยู่ไกลออกไป
ซั่งกวานจือหนิงเลิกสนใจจูชิงแล้วพยักหน้า “หวังว่าผลไม้อายุวัฒนะจักยังอยู่!”
“อสูรนั่นแข็งแกร่งมากไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่จักชิงผลไม้อายุวัฒนะไปจากมัน เพราะแบบนั้นมีความเป็ไปได้สูงมากที่ผลไม้อายุวัฒนะจักยังอยู่ขอรับ”อีกคนหนึ่งกล่าว
จูชิงได้ยินดังนั้นก็ตะลึงงันผลไม้อายุวัฒนะคืออะไร ถึงเขาจะไม่รู้ว่าพวกซั่งกวานจือหนิงกำลังพูดคุยกันถึงเื่อะไรแต่เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างว่าสิ่งที่พวกซั่งกวานจือหนิงคิดจะทำนั้นจักต้องเป็สิ่งอันตรายอย่างยวดยิ่ง
จูชิงคิดอยากหนี แต่ยามนี้ถูกโซ่เหล็กหนาพันธนาการไว้อยู่อีกทั้งต่อให้หนีไปได้แล้วจักไปที่ใดต่อ?
สถานที่แห่งนี้ก็อันตรายเหลือแสนมีกระทั่งแรดตัวใหญ่ั์ ขืนไปเจออสูรร้ายตัวอื่นได้ตายศพไม่สวยเป็แน่แท้
“คุณหนู แล้วจักทำอะไรกับเ้านั่น?” หนึ่งในห้าคนนั้นชี้มาที่จูชิง
“พาไปด้วย!” ซั่งกวานจือหนิงแค่นเสียงหึพูดออกมาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาเหลียวแลจูชิงด้วยซ้ำ
“ไม่เอา ข้าไม่ไป!” จูชิงะโสุดเสียง
“ฮ่าๆๆ เ้าคิดว่าตัวเองเลือกอะไรได้อย่างนั้นหรือหุบปากแล้วเดินตามมาซะ” คนหนึ่งในกลุ่มนั้นหัวเราะ ก่อนที่จะจับโซ่เหล็กแล้วลากจูชิงเดินไปต่อ
“ขอแค่ได้ผลไม้อายุวัฒนะมาครองนิกายจักต้องมอบิญญาสกัดบริสุทธิ์หนึ่งร้อยอันเป็รางวัลไม่ช้าก็เร็วคุณหนูจักต้องสำเร็จขั้นหลอมลมปราณได้อย่างแน่นอน” อีกคนหนึ่งพูดเสริม
การทะลวงขั้นหลอมลมปราณ หรือกล่าวคืออย่างน้อยๆ ซั่งกวานจือหนิงน่าจะเป็จอมยุทธ์ขั้นสร้างลมปราณแต่นั่นไม่เห็นเหมือนกับที่เฒ่าปีศาจพูดเอาไว้เลย
ซั่งกวานจือหนิงน่าจะอายุเพียงสิบห้าสิบหก หากยามนี้กลับเป็ถึงจอมยุทธ์ขั้นสร้างลมปราณสูงสุดแล้วคุณสมบัติเช่นนี้เทียบเท่าได้กับอัจฉริยะ เมื่อเทียบกับจูชิงแล้วนั้นช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว!
“เฒ่าปีศาจท่านบอกว่านางน่าจักอยู่ในขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณไม่ใช่หรือเหตุใดพวกเขาถึงบอกว่านางใกล้จักทะลวงขั้นหลอมลมปราณแล้วล่ะ?” จูชิงถามอย่างอดไม่ได้
“ข้าบอกตอนไหนว่านางเป็จอมยุทธ์ขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณข้าบอกว่าขั้นบำเพ็ญเพียรของนางถูกสยบอยู่ในขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณ” เฒ่าปีศาจถลึงตาใส่จูชิง
“ขั้นบำเพ็ญเพียรถูกสยบอยู่ในขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณ? หมายความว่าอย่างไร?” จูชิงนิ่งอึ้งฟังคำตอบแล้วก็ยังไม่ใคร่เข้าใจเท่าใด
เฒ่าปีศาจกลอกตา อยากทุบหัวจูชิงเสียให้รู้แล้วรู้รอดหากแต่ก็ทนไม่ได้ต้องอธิบายให้ฟัง “เกาะที่เ้าอยู่เป็เกาะมหัศจรรย์ถูกปกคลุมด้วยพลังลึกลับใครก็ตามที่เข้ามาในเกาะนี้ขั้นบำเพ็ญเพียรจักถูกสยบเหลือเพียงขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณ”
“มีเื่อะไรแบบนี้ด้วยรึ?” จูชิงอ้าปากค้าง
“เ้าหนูยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้ที่เ้าไม่เข้าใจ ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนเสียพลังคือรากฐานของเ้า” เห็นจูชิงทำหน้าตาเช่นนั้นเฒ่าปีศาจก็หัวเราะ
“ราชสีห์วินาศโลกันตร์ อสูรดึกดำบรรพ์ขั้นสร้างลมปราณ!” ครั้นเห็นสิงโตตัวใหญ่ไฟลุกโชนไปทั่วทั้งร่างแม้นมองไกลๆ ความหนักอึ้งก็พลันปรากฏในแววตาของซั่งหวานจือหนิง
หากเป็ข้างนอกเกาะหลัวโหว อสูรระดับขั้นสร้างลมปราณหาได้อยู่ในสายตาของพวกเขาไม่อยากจะสังหารให้ตายก็ง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
ทว่าในเกาะหลัวโหวนั้น อสูรดึกดำบรรพ์ขั้นสร้างลมปราณเปรียบเสมือนผู้ไร้เทียมทาน!
ทันทีที่เห็นราชสีห์วินาศโลกันตร์จูชิงแทบเป็ลมหมดสติ ขนาดตัวของมันใหญ่เทียบเท่ากับูเา น่าจักสูงราวๆ ห้าสิบจั้งเห็นจะได้เปลวเพลิงโชติ่ชัชวาลจากตัวมันหลอมเหล็กเป็น้ำได้ในชั่วพริบตาประมือกับมันมิต่างอันใดกับการฆ่าตัวตาย
“เฒ่าปีศาจเ้าสัตว์ประหลาดนั่นแข็งแกร่งมากใช่หรือไม่” จูชิงกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก
“ฮ่าๆ อสูรดึกดำบรรพ์ขั้นสร้างลมปราณงั้นหรือช่างเป็เกาะที่น่าสนใจเสียจริง” ทว่าเฒ่าปีศาจมิได้เป็กังวลแม้แต่น้อย
“เหตุใดถึงมีอสูรดึกดำบรรพ์ขั้นสร้างลมปราณโผล่มาได้เล่าไหนท่านบอกว่าถ้าเข้ามาในเกาะนี้แล้วขั้นบำเพ็ญเพียรจักถูกสยบอยู่ในขั้นเคลื่อนย้ายลมปราณมิใช่หรือ?” จูชิงถาม
“มีเพียงคนนอกเท่านั้นที่ถูกสยบไว้ที่ขั้นบำเพ็ญเพียรส่วนสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในเกาะมิได้อยู่ภายใต้ข้อจำกัด อ้อ เ้าพวกนั้นคิดจะจัดการกับอสูรดึกดำบรรพ์ขั้นสร้างลมปราณคงมิง่ายนักหรอก หาจังหวะดูให้ดี เ้าอาจใช้โอกาสนี้หลบหนีได้” เฒ่าปีศาจตอบ
เมื่อได้ยินเฒ่าปีศาจพูดดังนั้นจูชิงก็ตระหนักได้ว่ามันเป็โอกาสเพียงหนึ่งเดียวจักรอดพ้นจากนางมารร้ายอย่างซั่งกวานจือหนิงได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับว่าเขาจักคว้าโอกาสนี้ได้หรือไม่
อุณหภูมิบริเวณเทือกเขาพุ่งทะยานขึ้นสูงอย่างรวดเร็วเปลวเพลิงลุกโชนล้อมรอบูเาเป็ชั้นๆนอกจากพืชชนิดพิเศษที่มีคุณสมบัติในการต้านทานไฟแล้ว อย่างอื่นนั้นแทบไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่เลย
“คุณหนูดูนั่น นั่นหญ้าเพลิง!” ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งชี้นิ้วไปยังหญ้าสีแดงฉานที่แม้อยู่ในอุณหภูมิสูงเช่นนี้หากแต่ก็ยังเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
“หญ้าเพลิงสูญพันธุ์ไปตั้งนานแล้วว่ากันว่าหากกลืนมันลงไป คุณสมบัติของร่างกายจักแปรเปลี่ยนทำให้สามารถฝึกปรือคัมภีร์ประเภทอัคคีได้!”ชายอีกคนอุทานเสียงดังอย่างอดมิได้
กายอัคคีเป็หนึ่งในกายที่เหมาะสมกับการบำเพ็ญเพียรอย่างยิ่งยวดมันสามารถช่วยให้การฝึกยุทธ์ก้าวหน้ารวดเร็วยิ่งกว่ากายสามัญทั่วไปหลายต่อหลายเท่า
ในโลกภายนอกนั้น หญ้าเพลิงเป็พืชที่สูญพันธุ์ไปนานมากแล้วมันเป็สิ่งล้ำค่าหายากที่เล่าขานกันราวกับเป็ตำนาน เพราะแม้ยังมีอยู่ แต่ทว่ามันล้วนอยู่ในการของนิกายชั้นสูงทั้งสิ้นปุถุชนคนธรรมดาคิดมัน ไม่ต่างอันใดกับความปรารถนาของคนโง่เขลา
มีสิ่งล้ำค่ามากมายในฟ้าดินที่กำเนิดบนเกาะหลัวโหวสำหรับจอมยุทธ์แล้ว ความเย้ายวนของหญ้าเพลิงนี่มิได้ด้อยไปกว่าผลไม้อายุวัฒนะเลย
แต่จูชิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาถึงได้ตื่นเต้นปานนั้นราวกับสุนัขหิวโซที่เห็นกระดูกดวงตาทอประกายแสงพริบพราวเยี่ยงดวงดารา
นั่นเพราะจูชิงยังมิได้ก้าวสู้เส้นทางบำเพ็ญเพียรอย่างแท้จริงดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่ากายอัคคีคืออะไรเหตุใดเหล่าจอมยุทธ์ได้ถึงบ้าคลั่งเฉกเช่นนั้น!
2K
