ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ในสนามประลองหมายเลข 2 เฟิงเฉาขยับมือขวาชักดาบจากฝักออกเล็กน้อย แล้วเก็บเข้าฝักทันที จากนั้นเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่นานนัก ดาบก็ถูกชักออกและสอดกลับเข้าฝักไปใหม่อีกรอบ... ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ดาบยาวในมือของเฟิงเฉาได้ถูกชักออกมาแล้วใส่กลับเข้าฝักถึงสามครั้งสามครา จากนั้นเขาก็เดินและถอยหลังไปสามก้าว ทุกย่างก้าวของเขาที่ท่าทางสง่างามหาใครเทียบได้ ทว่าสังเกตุจากสายตาของเขาดูจะอ่อนแรงลงอย่างมาก หลังจากถอยหลังไปสามก้าวท่าทางผ่าเผยของเขาก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเขากลายเป็นคนธรรมดาทั่วไปแล้ว เมื่อเห็นฉากดังกล่าวทุกคนถึงกับงุนงงเฟิงเฉากำลังทำอะไรอยู่? อย่างไรก็ตามก่อนที่ใครจะเข้าใจว่าเฟิงเฉากำลังวางแผนอะไร เฟิงเฉาในสนามประลองเองก็ถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นมองไปที่ถังฮวนแล้วพูดว่า "ข้าแพ้แล้ว!"
สามคำนี้ไม่ดังมากนัก แต่สำหรับคนรอบข้างพวกเขาคล้ายได้ยินเสียงฟ้าผ่าท่ามกลางท้องฟ้าแจ่มใส แพ้?เฟิงเฉายอมรับความพ่ายแพ้โดยไม่ต้องต่อสู้ได้ยังไง?เขารอจังหวะมานานมาก นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดได้ ... หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งฝูงชนที่อยู่รอบข้างก็พากันลุกฮือทันที "เกิดอะไรขึ้น เฟิงเฉายอมรับความพ่ายแพ้จริงๆ หรือ?"“เขาไม่ได้ใช้ดาบโจมตีแม้แต่ครั้งเดียวแต่บอกว่าเขาแพ้แล้ว มั่วฉิบ เขาแกล้งเราเหรอ?”"ข้าคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะน่าตื่นเต้นมาก ไม่คิดเลยว่ามันจะจบลงแบบนี้ เสียเวลาจริง ๆ""เป็นไปได้ไหมที่เฟิงเฉาและถังฮวนคุ้นเคยกันดี ดังนั้นจึงเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้โดยเจตนา?" "..." ในเสี้ยววินาทีนั้นเสียงร้องด้วยความสงสัย ความตกใจและก่นด่าดังก้องอยู่ทั่วนอกหุบเขาเฟิงหลิง "ขอบคุณ!" ในสนามแข่งขันถังฮวนจับมือของเขาพร้อมกับหัวเราะ ดาบในมือขยับไปพาดไหล่ แสงสีแดงสดบนตัวดาบและความร้อนพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว “ไว้เจอกันครั้งหน้า เราจะได้สู้กันใหม่” เฟิงเฉากล่าวช้าๆ "แน่นอน" ถังฮวนพยักหน้ารับเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม เมื่อเฟิงเฉาได้ยินดังนั้นเขาพยักหน้าและเดินออกจากสนามประลองไป เขาไม่ได้เข้าไปในบริเวณที่พัก แต่กลับก้าวไปทางป่าที่ห่างออกไป
ถังฮวนมองตามหลังเฟิงเฉา ดวงตาของเขาเป็นประกายฉายแววชื่นชมอย่างมากเฟิงเฉาคนนี้เป็นคนที่บริสุทธิ์จริงๆ จุดประสงค์ของเขาในการมาร่วม ‘การประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์’ คือการต่อสู้กับผู้อื่น หากเทียบเฟิงเฉากับกงซุ่ย พวกเขาทั้งสองคนต่างชมชอบการต่อสู้ แต่บุคลิกนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง กงซุ่ยนั้นเรียบง่ายและซื่อสัตย์ ไม่ค่อยอดทน ในทางกลับกันเฟิงเฉาสงบนิ่ง จิตใจแน่วแน่ ที่ทั้งสองคล้ายกันคือต่างมีพลังมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นกงซุ่ยหรือเฟิงเฉา ดีที่สุดถ้าพวกเขากลายเป็นเพื่อนแทนที่จะเป็นศัตรูกัน ไม่อย่างนั้นจะต้องปวดหัวกับคนทั้งสองแน่คิดขึ้นมาได้แล้วถังฮวนก็คลี่ยิ้มแล้วเดินออกจากสนามประลองไป “ถังฮวนเป็นผู้ชนะ!”
เมื่อถังฮวนก้าวข้ามเส้นสีแดงผู้ตัดสินที่ได้สติจึงรีบประกาศผลการต่อสู้ กระนั้นความสงสัยมากมายยังคงอยู่ในดวงตาของพวกเขาเห็นได้ชัดว่าหลายคนไม่เข้าใจผลของการต่อสู้ระหว่างถังฮวนและเฟิงเฉา “ถังฮวน ... ชนะจริงหรือ?”
ภายใต้กระท่อมไม้เหลยหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ฟื้นสติและพบว่ามันยากที่จะเชื่อสายตาของตนเอง ในการต่อสู้ครั้งนี้เขาไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับโอกาสในการชนะของถังฮวนเลย หอกของถังฮวนหักแต่เขาเปลี่ยนเป็นใช้ดาบแทน ข้อเสียนั้นชัดเจน เมื่อเทียบกับผู้เชี่ยวชาญอย่างเฟิงเฉาแล้วโอกาสในการได้รับชัยชนะนั้นน้อยมาก แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าถังฮวนจะเอาชนะเฟิงเฉาได้อย่างไม่น่าเชื่อ และทำให้ทุกคนประหลาดใจอย่างมาก "ถังฮวน ... เฟิงเฉา ... สองคนนี้เป็นอัจฉริยะด้านการต่อสู้ที่หาได้ยาก โดยเฉพาะถังฮวนที่สามารถบังคับเฟิงเฉาให้ยอมแพ้โดยไม่ต้องสู้ได้" หญิงสาวในชุดสีม่วงพูดด้วยเสียงแผ่วเบาและดวงตาของนางมีร่องรอยของน้ำเสียงที่ไม่อาจคาดเดาได้
“เรื่องถังฮวนเป็นตู๋ฉีรับหน้าที่ในการสืบเสาะ เหลยหมิงแล้วทางเจ้าล่ะ เจ้ารู้ที่มาของเฟิงเฉาหรือไม่?” "ในตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้" "หลังจากการประลองจบลง ไปตรวจสอบทักษะดาบของเขา" "ขอรับ นายหญิง!" "..."……. "พวกเขาทำบ้าอะไร?"
ชายหนุ่มมองตามถังฮวนที่กำลังเดินไปทางที่พัก จากนั้นก็เหลือบมองไปที่เฟิงเฉาที่อยู่ห่างออกไปมากกว่าสิบเมตรแล้วตะโกนด้วยความสงสัยอย่างไม่ปิดบัง
“เจ้าสองคนไม่ได้ใช้สักกระบวนท่าเลยก็ตัดสินผู้ชนะแล้ว คิดว่าพวกเราทุกคนงี่เง่ารึ?” เมิ่งซีชวนไม่อาจช่วยอะไร ได้แต่กลอกตาใส่เขาเท่านั้น “เจ้าคิดว่าถังฮวนและเฟิงเฉาผ่อนคลายอย่างนั้นหรือ ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นแม้ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่มันเหนื่อยยิ่งกว่าลงมือทำอะไรมากมายซะอีก” “เป็นไปไม่ได้หรอก?”“ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมพวกเขาถึงไม่ขยับตัวเลยล่ะ?” “ไม่ใช่ไม่อยาก แต่ทำไม่ได้!” ริมฝีปากของเมิ่งซีชวนเม้มเป็นรอยยิ้มจางๆ ขณะที่นางอธิบาย
"เจ้าไม่เห็นหรือว่าเฟิงเฉาชักดาบออกมาสามครั้งก่อนที่เขาจะยอมแพ้กลางคันในที่สุด?" "วิชาดาบของเฟิงเฉานั้นพิเศษมาก ลงมือแค่ดาบเดียวเท่านั้นเองก็จะเอาชัยได้" "โดยทั่วไปวิธีดังกล่าวต้องเกี่ยวข้องกับการโจมตีที่หนักหน่วงเท่านั้น ไม่ใช่การป้องกันที่หนักหน่วง เมื่อเจ้าจะโจมตีเจ้าต้องรุกด้วยกำลังทั้งหมด หากเจ้าไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวเจ้าจะตกอยู่ในอันตราย เขาพยายามถึงสามครั้งในการประลอง แต่เขารู้สึกไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะถังฮวนได้ด้วยดาบเดียวจริงๆ นั่นคือเหตุผลที่เขาเก็บดาบเข้าฝัก"
"ทุกครั้งที่เขาชักดาบเขาจะถอยหนี ที่ทำเช่นนั้นก็เพื่อเพิ่มระยะห่างและเพื่อป้องกันไม่ให้ถังฮวนไล่ตามได้" "หลังจากถอยกลับไปสามก้าวติดต่อกัน การป้องกันของเขาก็อ่อนลงอย่างสมบูรณ์ แต่รัศมีของถังฮวนยังเหมือนสายรุ้งบนท้องฟ้า ในสถานการณ์แบบนี้เขามีแต่ต้องยอมรับความพ่ายแพ้เท่านั้น หากปล่อยให้ถังฮวนโถมเข้าไปแล้วเขาบังคับตัวเองให้ใช้ดาบตอบโต้ ผลสุดท้ายจะแย่กว่าฝ่ายตรงข้ามที่เขาจะเอาชนะมาได้ก่อนหน้านี้ซะอีก"
"ข้าก็เห็นด้วย" "ถ้าเป็นถังฮวนคนก่อนเขาคงจะสามารถบังคับเฟิงเฉาให้ยอมรับความพ่ายแพ้ได้ แต่ตอนนี้อาวุธของถังฮวนหัก เขาละทิ้งหอกไปมาใช้ดาบก็ยังทรงพลังขนาดนั้นหรือ? แม้แต่เฟิงเฉาก็ยังไม่รู้สึกมั่นใจพอว่าจะเอาชนะเขาได้?" “ใครบอกเจ้าว่าถ้าเจ้าเปลี่ยนอาวุธพลังของเจ้าจะอ่อนลง?” เมิ่งซีชวนถามกลับอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเหรอ?” “ถ้าเขาใช้ดาบได้ดีกว่าหอกทำไมเขาถึงใช้อาวุธของหงเทาได้นานขนาดนั้น ตอนแรกเห็นได้ชัดว่าเขาไม่คุ้นเคยกับมันมากนัก แต่ค่อยๆ เริ่มมีความเชี่ยวชาญมากขึ้นในภายหลัง” "... "
ท่าทางของเมิ่งซีชวนดูจริงจัง แต่ก็มีความสับสนวูบไหวอยู่ลึกเข้าไปในดวงตางดงามของนาง “ถังฮวนคนนี้ ข้ามองเขาไม่ออกจริง ๆ แม้แต่เฟิงเฉายังไม่กล้าโจมตี หากข้าผ่านเข้ารอบไปแล้วเจอกับเขาผลลัพธ์คงไม่ดีเท่าไหร่ ดีนะที่แพ้ซะก่อน” เกาหลิงซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรเขาพึมพำกับตัวเองอยู่ ยอมรับว่าตนเองหมดปัญญา "ถังฮวน เด็กคนนี้จะโลดแล่นได้จนจบการประลองแล้วกลายเป็นอันดับหนึ่งของ ‘การประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์’ ในครั้งนี้ได้มั้ยนะ” ถังซีที่เพิ่งชนะก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความชื่นชม "นี่ก็มีโอกาสเป็นไปได้"
กู้เฟยกล่าวในขณะที่ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ถังซีได้แต่ขมวดคิ้ว ผู้ชนะเลิศของ ‘การแข่งขันนักหลอม’ ควบคู่กับตำแหน่งอันดับหนึ่งของ ‘การประลองจิตวิญญาณฟีนิกซ์’... ถ้าถังฮวนทำได้จริง ๆ แล้วล่ะก็ ชื่อเสียงของเขาจะกระจายไปทั่วหล้าอีกครั้งอย่างแน่นอน ซึ่งสำหรับตัวของถังฮวนแล้วเขาบอกได้เลยว่านี่อาจไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 145 ชนะโดยไม่ต้องสู้

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 145 ชนะโดยไม่ต้องสู้

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้