ณ บริเวณหุบเขาห่างออกไปจากเมืองเต่าเวหาหลายสิบกิโลเมตร มีน้ำตกขนาดยักษ์สายหนึ่งหล่นจากหน้าผาที่สูงชันเกือบร้อยเมตร ตกลงมายังแอ่งน้ำเบื้องล่างเป็นลำธารสายหนึ่งไหลไปที่ไหนสักที่
ข้างแอ่งน้ำชิงหลงและฮุ่ยหนิงกำลังนั่งกินปลาที่จับได้จากลำธารนั้น ชายหนุ่มก็ไฟไว้ตรงหน้าและย่างปลาเอาไว้สิบ ตัว ถามว่าฮุ่ยหนิงกินเยอะขนาดนั้นไม่ แน่นอนว่าไม่นางกินแค่ตัวเดียวก็อิ่มแล้ว แต่กระเพาะของเขามันใหญ่กว่านั้นมาก
" เด็กน้อย...เจ้าโตขึ้นมากจริง ๆ มากซะจนข้าจำไม่ได้ "
ระหว่างที่รอให้ปลาสุกฮุ่ยหนิงก็สังเกตชายหนุ่มไปพราง ๆ นางนั้นตกใจมากกับตัวของชิงหลงในเวลานี้มาก เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเขายังตัวผอมแห้งแถมเตี้ยอีกต่างหาก แต่ตอนนี้นอกจากเขาจะบ่มเพาะพลังได้แล้ว ยังกลายเป็นหนุ่มรูปงามไปเสียอีก นางตกใจมากจริง ๆ
" กินเถอะปลาสุกแล้วนะ "
ชิงหลงพูดขึ้นก่อนจะยื่นปลาย่างที่สุกจนได้ที่แล้วให้กับนาง เขารู้ว่าตอนนี้นางต้องหิวมากแน่ ๆ เพราะไม่มีทาสคนไหนได้นอนทั้ง ๆ ที่ท้องอิ่มหรอกตัวเขารู้เรื่องนี้ดี ฮุ่ยหนิงรับมันเอาไว้ก่อนจะใช้ปากเล็ก ๆ นั่นกัดลงไปที่ตัวปลา
" พวกเราจะไปที่ไหนกันงั้นรึ ชิงหลง "
นางเคี้ยวไปพรางถามชายหนุ่มไปด้วย ชิงหลงทำท่าคิดเล็กน้อย ตัวเขาในตอนนี้ต้องไปในสถานที่อันตรายอย่างยิ่งและจะไม่พานางไปด้วยแน่นอน มีสิ่งเดียวที่เขาคิดออก ดูเหมือนต้องไปให้เจ้าอ้วนช่วยอีกแล้ว เขาอยากจะไปฝากนางให้เจ้าอ้วนช่วยดูแล เขามั่นใจว่าหากนางอยู่ที่นั่นนางต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิมแน่นอน
" เราจะไปที่อาณาจักรชางหลานกัน "
" อาณาจักรชางหลาน ? "
" ข้ามีสหายอยู่ที่นั่น ข้าจะฝากให้มันดูแลท่านระหว่างที่ข้าไม่อยู่ "
" แล้วเจ้าจะไปไหน ? "
" ที่ ๆ ข้าจะไปออกจะอันตรายสักเล็กน้อย "
ได้ยินที่ชิงหลงพูดนางก็เงียบไปสักพัก นางนั้นเข้าใจดีว่าการที่เขาพัฒนา ชายหนุ่มต้องฝึกฝนและพบกับความยากลำบากขนาดไหน แต่อย่างน้อยสำหรับนางการที่ชิงหลงอยู่ที่ไหนมันก็คงไม่แย่เท่าอยู่ในตระกูลฟู่อีกแล้ว
" ข้าในตอนนี้ไม่ต้องดูแลเจ้าแล้วสินะ ดูเหมือนต้องให้เจ้าดูแลข้าแทนซะแล้วสิ~ "
นางยิ้มขึ้นพร้อมกับพูดหยอกล้อกับชายหนุ่ม ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นอย่างที่ฮุ่ยหนิงพูดจริง ๆ ชิงหลงในตอนนี้ไม่ต้องให้นางดูแลแล้ว กลับกันนางต้องถูกดูแลซะเอง
" ฮี่ ๆ แน่นอนตั้งแต่นี้ไปข้าจะดูแลท่านเอง "
" ฮ่าฮ่า "
ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา ทั้งคู่หยอกล้อกันสักพักก่อนจะค่อย ๆ กินปลาย่างที่ส่งกลิ่นหอมฉุย เป็นอย่างที่คิดฮุ่ยหนิงกินปลาไปเพียงตัวเดียวท้องนางก็ตึงแล้ว แต่ชิงหลงนี่สิเขากินปลาไปจนหมดทั้งสิบ ตัวซึ่งเป็นจำนวนที่เยอะมาก ๆ
" กระเพาะเจ้าท่าทางจะโตขึ้นด้วยนะ "
ได้ยินอย่างงั้นชิงหลงก็ยิ้มก่อนตอบกลับไป
" ตั้งแต่ข้าเด็ก ไม่เคยมีวันไหนที่ข้ากินอิ่มเลยสักครั้ง ตอนนี้ข้ามีอาหารมากมาย แน่นอนว่าข้าต้องกินมันให้หมด "
หลังจากนั่งพักอีกสักเล็กน้อย ทั้งคู่ก็ออกเดินทางกันต่อ แต่เพราะว่าพวกเขาไม่มีม้าฮุ่ยหนิงจึงต้องถูกชิงหลงแบกเอาไว้บนหลังและวิ่งไป แต่แน่นอนว่าความเร็วของชายหนุ่มมันเร็วกว่าม้ามาก ร่างกายของฮุ่ยหนิงก็เป็นเพียงคนธรรมดา
ตลอดการเดินทางชิงหลงคอยปล่อยพลังของเขาเข้าไปในตัวของนางเพื่อไม่ให้อวัยวะภายในของนางปั่นป่วนจากความเร็วของเขา ระหว่างที่อยู่บนหลังของชายหนุ่มนางเห็นภาพทั้ง 2 ข้างทางพร่าเลือนเพราะความเร็วของชิงหลง และนางต้องหลับตาตลอดเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองคลื่นใส้ถ้ามองมันนาน ๆ
................
ผ่านไปอีกไม่กี่วันทั้งคู่ก็มาถึงอาณาจักรชางหลาน ชิงหลงผ่านเข้าประตูเมืองมาได้อย่างง่ายดายเพราะตราราชวงค์เซี่ยวที่เขาได้มาจากเซี่ยวหลี่เว่ยทำให้ไม่มีใครกล้าถามอะไรเขาทั้งสิ้น ทหารทุกคนต่างก้มหัวให้กับเขาด้วยความเคราพ
" อ๊ะ ! ท่านคือคุณชายที่มากับนายน้อย "
" บอกเจ้าอ้วนว่าชิงหลงมาหา "
" ได้ขอรับนายท่าน "
เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลัวคนที่เฝ้าหน้าประตูก็ร้องขึ้น แน่นอนว่ามันจำชายหนุ่มได้เพราะว่าตัวมันก็ไปชมงานประลองยุทธ์รุ่นเยาว์มาเช่นกัน ชายคนที่แข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะรู้จักกับนายน้อยของมัน แม้จะรู้สึกแปลก ๆ กับรูปลักษณ์ของหญิงสาวด้านข้างแต่มันก็ไม่ได้มีความกล้าที่จะถาม หลังจากนั้นมันก็ไม่รอช้ามันรีบตรงดิ่งขึ้นไปหาหลัวลี่มู่ทันที
ตุบ ! ตุบ ! ตุบ !
หลังจากผ่านไปสักพักเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็วิ่งออกมาจากในคฤหาสน์ ร่างท้วมของเจ้าอ้วนปรากฏออกสู่สายตาของชายหนุ่มไม่ไกลนัก มันรีบวิ่งมาพร้อมรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจ แต่เมื่อมันเห็นฮุ่ยหนิงที่อยู่ข้างชิงหลงมันก็มองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ
" เจ้าจากไปโดยไม่บอกลาข้าสักคำ นึกว่าจะลืมข้าไปแล้วซะอีก "
เมื่ออยู่ตรงหน้าเจ้าอ้วนก็พูดพร่ามออกมาตามสไตล์ของมัน ชิงหลงยิ้มขึ้นก่อนจะตอบกลับไป
" ข้ามีเรื่องด่วนต้องไปทำ เลยไม่ได้พูดอะไรกับเจ้ามาก "
" มีเรื่องให้เจ้าข่วยหน่อย "
ชิงหลงเป็นคนไม่ชอบพูดสาวแม่น้ำทั้งห้า ให้มากความชายหนุ่มพูดธุระของตนเองออกมาทันที
" ว่ามาสิ "
" นี่คือพี่สาวของข้า ข้าอยากให้เจ้าช่วยดูแลนางหน่อยระหว่างที่ข้าไม่อยู่ "
" พี่...สาว ?? "
เมื่อได้ยินคำขอของชายหนุ่มเจ้าอ้วนมองไปที่ฮุ่ยหนิงด้วยสายตาที่ยากจะเชื่อได้ มันไม่ใช่คนที่จะดูถูกใครเพราะรูปลักษณ์ภายนอกเพราะตัวมันก็หน้าเกลียดเหมือนกัน เพียงแต่ชิงหลงที่รูปงามจะมีพี่สาวแบบนี้รึ แต่เมื่อมองดูแล้วใบหน้าด้านหนึ่งของนางดูเป็นสาวงามน่ารักอย่างยิ่ง นางคงเกิดอุบัติเหตุ
" แม้จะไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ แต่นางสำคัญกับข้ามากหวังว่าเจ้าจะช่วย "
" แน่นอน !! "
" คำขอของเจ้ามีหรือที่ข้าจะปฎิเสธ ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด สาบานด้วยเกียรติของตระกูลหลัวของข้าเลย "
เจ้าอ้วนพูดเสียงดังพร้อมชูมือขึ้นบนฟ้าใบหน้าของมันดูจริงใจอย่างมาก เพราะว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ด้านนอก คำพูดของเจ้าอ้วนก็เสียงดังจึงมีหลายคนเริ่มหันมามองพวกเขาบ้างแล้ว ชิงหลงได้ยินที่เจ้าอ้วนพูดก็พยักหน้าก่อนจะตบไหล่มัน
ตุบ !
" โอ้ย !! เจ็บนะ "
" ข้าแค่ตบเบา ๆ "
" แรงสัตว์ประหลาดของเจ้าน่ะข้ารับไม่ไหวหรอกนะ ! "
" เจ้านี่มันขี้โวยวายซะจริง...ช่างเถอะ ขอบใจเจ้ามากนะ "
ชิงหลงส่ายหัวให้กับความขี้โวยวายของมันแม้จะเป็นอย่างนั้นแต่มันก็ถือ ว่าเป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียว ชายหนุ่มหันกลับไปหาฮุ่ยหนิงก่อนจะจับมือนาง
" ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ท่านต้องทำตัวดี ๆ เข้าใจมั้ย ? "
" เดี๋ยวนะ ? นั่นมันคำพูดของข้าไม่ใช่รึ "
เมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มพูดฮุ่ยหนิงก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะคำพูดนั้นมันควรจะเป็นคำพูดของนาง เพราะเมื่อก่อนนั้นก่อนนางจะจากไปนางมักจะพูดคำ ๆ นี้กับเขาตลอด
" เพราะว่าตอนนี้ข้าเป็นคนดูแลท่าน คำพูดนี้มันจึงต้องเป็นของข้า "
" ชิ ! เอาเถอะเจ้าเด็กน้อย อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายมากเข้าใจมั้ย "
" ข้าขอขัดจังหวะแปปหนึ่งนะ ท่านควรจะบอกว่าอย่าให้มันไปทำอันตรายใครมากกว่า "
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังกล่าวลากันเจ้าอ้วนก็พูดขึ้น ใบหน้าของมันจริงจังอย่างยิ่ง คนรอบข้างที่อยู่ใกล้ ๆ ก็เห็นด้วยกับเจ้าอ้วนด้วยพลังของชายหนุ่มแล้วอย่าให้เขาไปทำอันตรายใครจะดีกว่า
" เอาเถอะ...ฝากบอกลุงคง ท่านป้า แล้วก็หลินหลิน ด้วยล่ะว่าข้าคิดถึงพวกเขานะ "
" อ๊ะใช่ เทียนจินกับหม่าเทียนด้วย !! "
พูดจบชิงหลงก็วิ่งออกไปทิ้งให้ทั้งคู่ยืนมองร่างของเขาที่ค่อย ๆ ลับหายไปสายตา ตอนนี้สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของชายหนุ่มก็หมดแล้ว สถานที่ ๆ เขาจะไปมันจะถูกอาจารย์ย้ำตลอดว่าอย่าเข้าไป คือส่วนลึกที่สุดของป่าอสูรรัตติกาล เพราะว่านั่นคือที่อยู่ของอสูรตนหนึ่งที่ได้ชื่ิอว่า ราชันย์แห่งป่าอสูรรัตติกาล
โปรดติดตามตอนต่อไป
3.13M
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
