"เอ่อคุณทรงสิทธิ์คุณมาลัย ความจริงแล้วเ้าพีไม่ได้พิการนะครับ เขาเดินได้แต่อยู่ใน่กายภาพบำบัดยืนหรือเดินนาน ๆ ไม่ได้ ก็เลยต้องนั่งรถเข็นมาร่วมพิธีแบบนี้หวังว่าทั้งสองคนจะไม่ถือสาเ้าพีนะครับ"เกียรติศักดิ์เอ่ยแก้ต่างให้กับลูกชายตัวเอง ได้แต่คิดในใจพิธีเสร็จเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่ไอ้ลูกชายตัวดี
"อุ้ยไม่เป็ไรเลยค่ะเราทั้งสองคนไม่ได้ถือสาอะไรเลย ยังไงพวกเราก็เป็ครอบครัวเดียวกันแล้วนี่ก็แค่เื่เล็กน้อยแค่นั้นเองค่ะ" มาลัยเอ่ยด้วยท่าทียิ้มแย้มส่วนทรงสิทธิ์ก็ยิ้มเบา ๆ เห็นด้วยกับที่มาลัยพูด
มาลัยคิดในใจถึงจะแก้ต่างยังไงสุดท้ายลูกชายของคุณก็เดินไม่ได้อยู่ดีและไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรทั้งนั้นที่งานแต่งงานจะออกมาในรูปแบบนี้เพราะได้คาดเดาเอาไว้ั้แ่สองปีที่แล้วและมันก็ไม่ผิดไปจากที่คิดเลยสักนิด
วดีดมยาดมประคองสติเธอหวังในใจว่าที่ลูกสะใภ้รองคงจะไม่ใที่เห็นว่าเ้าบ่าวตัวเองนั่งรถเข็นเป็ชายพิการแล้วจะพังงานแต่งหรอกนะหวังว่างานในวันนี้จะผ่านไปได้ด้วยดี
อารีสวมชุดเ้าสาวสีขาว้าเป็เกาะอกรัดรูปเข้าสัดส่วน เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียน และเอวเล็ก ๆของเธอช่างดูเข้ากัน ส่วนด้านล่างชายกระโปรงทรงเ้าหญิงยาวลากพื้นสวยสง่าชุดช่างสวยสะดุดตาจริง ๆ และยิ่งสวยดุจเ้าหญิงเมื่อมาอยู่บนตัวของอารี
".........."พีระเห็นอารีครั้งแรกก็ตกตะลึงไม่คิดว่าเ้าสาวของตัวเองจะสวยขนาดนี้
"สวยจริงๆ นะ เ้าสาวของพี่ สวยกว่ารินดาอีก" พิชญาชมว่าที่พี่สะใภ้ตัวเองต่อหน้าพีระ
"ก็งั้นๆ สวยสู้รินดาไม่ได้เลยต่างหาก สำหรับพี่แล้วรินดาสวยที่สุด"พีระกล่าวกับน้องสาว ทั้งที่ในใจตัวเองก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอารีสวยจริง ๆ
"เชอะ"อารีมองบนใส่พี่ชาย
"อะไรกัน"อารีอุทานเบา ๆ
อารีเห็นว่าเ้าบ่าวตรงหน้านั่งรถเข็นเป็ชายพิการไม่อยากจะเชื่อเลยทุกคนรู้แต่ไม่ยอมบอกเธอให้รู้คงจงใจปิดบังกลัวว่าเธอจะไม่ยอมแต่งงานแล้วจะไม่ได้เงินทุนสินะเธอได้แต่เก็บความคับข้องใจนี้เอาไว้คนเดียว
"ถึงพีระจะเดินไม่ได้แต่เขาเป็คนดีมาก พ่อหวังว่าลูกแต่งงานกับเขาไปแล้วจะมีความสุขมาก ๆถ้าแม่ของลูกได้เห็นว่าลูกได้แต่งงานกับคนดี ๆ เธอคงจะมีความสุขมากในแน่ ๆเลย" ทรงสิทธิ์กล่าวกับลูกสาวที่ตอนนี้เขากำลังเดินควงคู่กลับลูกสาวไปที่กลางเวที
"ค่ะ"อารีตอบรับสั้น ๆ แล้วส่งยิ้มให้พ่อเบา ๆ เธอยอมรับได้แม้ว่าเ้าบ่าวของเธอจะเดินไม่ได้ก็ตามเพราะถึงยังไงเธอก็หนีไม่พ้นจากการจัดฉากนี้ทุกคนคงจะเตรียมเอาไว้ให้เธอเป็อย่างดี
"คุณชายรองครับผมฝากดูแลลูกสาวของผมด้วยนะครับ"ทรงสิทธิ์เอ่ยกับว่าที่ลูกเขย
"ครับ"พีระตอบรับสั้น ๆ เพื่อให้พ่อตาสบายใจ ขณะทำพิธีพีระที่มีความคับแค้นใจต่ออารีเขาไม่อยากจะมองหน้าอารีเลยด้วยซ้ำแต่ยังแอบชำเลืองมองใบหน้าเล็กเรียวที่อยู่ใกล้ ๆ
ส่วนอารีรู้สึกอึดอัดต่อท่าทีของพีระที่มีต่อเธอเข้าพิธีแต่งงานกับเธอไม่ยิ้มเลยสักนิด แม้แต่มองหน้าสบตากันก็ไม่ทำ
พีระไม่ให้เกียรติเธอเลยแถมยังทำท่าทีรังเกียจเธอด้วยไม่อยากแต่งทำไมเขาไม่ปฏิเสธทั้งที่เขามีอำนาจตัดสินใจต่างจากเธอที่ต้องจำยอมไม่มีทางเลือกอื่น
แม้ว่าเธอจะรู้สึกแย่แค่ไหนแต่เธอก็ต้องจำใจฝืนยิ้มตลอดงานเธอได้แต่บ่นในใจผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดีแต่นิสัยแย่ที่สุดยังจะต้องอดทนใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอีก มันต้องมี่เวลาที่เหมาะ ๆที่จะต้องได้หย่าแน่ ขอให้วันนั้นมาถึงเร็ว ๆ ทีเถอะ
เมื่อเสร็จพิธีแขกต่างก็แยกย้ายกลับบ้านงานแต่งเป็ไปได้ด้วยดี ทรงสิทธิ์กับมาลัยก็กลับบ้านไปอย่างหน้าชื่นตาบานส่วนพีระโดนครอบครัวเรียกอบรมด่วน
...ณห้องพักส่วนตัว
"นี่มันอะไรเ้าพีทำไมไม่ทำตามที่รับปากเอาไว้" วดีเอ่ยด้วยความโมโหมีนุดีช่วยพยุงพาไปนั่งที่โซฟา
"นั่นสิแกอยากจะให้พ่ออกแตกตายหรือไงห๊ะ" เกียรติศักดิ์เอ่ยด้วยท่าทีโมโห
"แต่งานแต่งมันก็เป็ไปได้ด้วยดีไม่ใช่หรอครับ"พีระเอ่ย
"เป็ไปด้วยดีบ้านแกน่ะสิพวกเราช่วยกันแก้ต่างให้แกวุ่นวายแทบตาย" ภควันเอ่ยเขาโมโหให้น้องชายที่สร้างเื่ใหญ่ให้เขาปวดหัวตามแก้ปัญหา
"ทุกคนทำเป็ตื่นเต้นไปได้ผมก็แค่ยังไม่อยากเปิดเผยตัวเองว่าผมเดินได้แล้วในตอนนี้ ผมผิดอะไรครับ"พีระเอ่ยด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน
"แล้วหนูอารีล่ะ!เธอจะคิดยังไง เธอไม่รู้ว่าลูกเดินไม่ได้ด้วยซ้ำไม่รู้ว่าสภาพจิตใจของเธอจะเป็ยังไงบ้างที่ต้องได้แต่งงานกับสามีเป็คนพิการแบบนี้"วดีเอ่ยด้วยท่าทีกังวล
"จะเป็ยังไงก็แล้วแต่เธอสิครับผมไม่ได้รักเธอสักหน่อย ไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอเลยคนที่ผมอยากแต่งงานด้วยมีเพียงรินดาเท่านั้น" พีระเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน
"แล้วยังไงผู้หญิงที่แกรักพอรู้ข่าวว่าแกเดินไม่ได้ก็หนีไปต่างประเทศแล้ว!!!”
“แถมยังปฏิเสธงานแต่งงานกับแกอีกจะให้ฉันทำยังไงล่ะให้เธอยอมมาแต่งงานกับแกเลิกคิดเลิกฝันได้แล้วตอนนี้แกมีภรรยาเป็ตัวเป็ตนแล้ว กับผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางเป็ไปได้อีก"เกียรติศักดิ์เอยด้วยท่าทีโมโห
"ใช่พอเห็นว่าแกเดินไม่ได้ก็รีบหนีไปอยู่ต่างประเทศ นี่ถ้ารู้ว่าแกหายดีแล้วก็คงจะรีบแจ้นกลับมาหาแกทันทีเลยสิท่าต้องขอบคุณอุบัติเหตุของแกเมื่อ 2 ปีก่อนนะที่ทำให้ฉันได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงที่แกรักนักหนา"
วดีเอ่ยด้วยท่าทีโมโหเธออยากจะเอาไม้เรียวมาตีลูกชายของตัวเองจริง ๆ ที่หลงผู้หญิงไม่ลืมหูลืมตา
"ไม่จริงแม่อย่าพูดให้เธอนะ เธอรักผมมาก แล้วเรารักกันมากด้วยไม่มีทางที่เธอจะรับไม่ได้ถ้าผมพิการ" พีระเอ่ยเขาอารมณ์เสียที่แม่พูดจาให้ร้ายคนที่เขารัก
"งั้นก็รอดูแกก็แกล้งพี่การต่อไปก็แล้วกัน ได้ข่าวว่าอีกไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็จะกลับมาเธอยังจะแสนดีอย่างที่แกเพ้อฝันหาอีกไหม" วดีเอ่ยด้วยท่าทีเ็าแล้วเธอก็เปิดประตูเดินออกไปทันที
ทุกเหตุการณ์ในการสนทนาอยู่ในสายตาของพิชญาทั้งหมดเธอเบื่อหน่ายกับพี่ชายที่หลงรินดาไม่ลืมหูลืม
พิชญานั่งมองดูทุกคนเงียบๆ สงสารพ่อกับแม่ที่ต้องคอยกอบกู้หน้าตาของตระกูลสงสารพี่สะใภ้ใหญ่ที่ต้องคอยวิ่งเต้นไปหายามาช่วยปฐมพยาบาลให้แม่สงสารพี่ใหญ่ที่ต้องคอยแก้ปัญหาให้ตลอดทั้งงานเธอตัดสินใจว่าเธอจะคอยช่วยจัดแจงเื่พี่รองให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทางอย่างเงียบๆ
2K
