月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทที่ 46 เย่หัว-เยว่หัว(5)

“คุณหนู เด็กๆ ทุกคนรีบหนีเข้าบ้านก่อนเร็วเข้า” ในขณะที่กำลังรับประทานมื้อเที่ยงกันอยู่อย่างสนุกสนาน จางวูก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับตะโกนด้วยเสียงดัง “ไม่มีเวลาแล้วทุกคนรีบหลบเข้าไปในบ้านก่อนเร็วเข้า”

“มีอะไรหรือท่านอา” จางต้าผังที่เป็นเด็กโตที่สุดเพียงคนเดียวในวันนี้ ก็ได้ถามขึ้นด้วยความตกใจ

“มีอะไรหรือเจ้าค่ะ ทำไมถึงได้ทำหน้าแตกตื่นขนาดนั้น” เย่หัวก็งุนงงสงสัยมิแตกต่างกัน เหมือนกับเด็กคนอื่นๆที่ตอนนี้ต่างมองหน้ากันเหลอหรา 

“ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายแล้วขอรับ...” จางลงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล เมื่อมองเด็กๆที่อยู่ไกลออกไปหลายคน ที่ได้แยกตัวออกจากวงอาหาร เนื่องจากพวกเขาอิ่มก่อนแล้ว กำลังมองมาทางตนด้วยใบหน้าที่งุนงงสงสัย เขาก็เลยถือวิสาสะทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำเมื่ออยู่ใกล้ๆกับเด็กๆ

“ทุกคน....รีบมาหลบที่บ้านก่อนเร็วเข้า รีบวิ่งกลับมาเดี๋ยวนี้!!”

น้ำเสียงห้าวหาญที่ตะโกนออกด้วยการประสานลมปราณ จนกลายเป็นเคล็ดวิชาเสียงราชสีห์คำราม ที่มีจุดหมายอยู่ที่ร่างสีดำทะมึนทั้ง 4 ที่กำลังวิ่งมาอย่างรวดเร็ว จนทำให้พวกมันหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก็ได้เรียกสติของเด็กๆให้วิ่งกรูกลับมาที่บ้านในเวลาเดียวกัน

“คุณหนู ต้าพัง ทั้งสองคนฟังข้าให้ดีนะ...” 

โดยไม่รอที่จะให้ทั้งสองคนเข้าใจสถานการณ์ก่อนแต่อย่างใด เพราะแม้แต่ในตอนที่พวกมันทั้ง 4 ตนโดนราชสีห์คำรามเข้าไปจังแล้ว ถึงระยะห่างจากมากกว่า 10 จั้ง แต่อย่างน้อยที่สุดมันทั้ง 4 ก็ควรจะต้องหยุดชะงักนานกว่านี้ 

แต่กลับกลายเป็นว่าในตอนนี้พวกมันเริ่มมีอาการสั่นเทิ้มบ้างแล้ว ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่าเขามีเวลาเหลืออีกแค่ไม่กี่ 10 อึดใจเท่านั้น ก่อนที่พวกมันจะหลุดออกจากความหวาดกลัวในเคล็ดวิชาราชสีห์คำราม

“เดี๋ยวข้าจะออกไปหลอกล่อพวกมัน แล้วพาพวกมันออกไปต่อสู้ให้ไกลที่สุดจากที่นี่ ซึ่งหากว่าถ้าสามารถทำได้แล้ว ข้างก็อยากให้ทั้ง 2 คนช่วยกันนำพาเด็กๆหนีกลับไปที่หมู่บ้าน เพื่อแจ้งแก่คนอื่นๆให้รีบเข้าไปหาที่หลบภัยให้เร็วที่สุด”

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ขอรับท่านอา...”

“ข้าไม่เข้าใจ...”

“แม้จะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว แต่ทั้งสองคนลองมองไปทางนั้น...” พูดจบก็วาดมือชี้ไปทางที่ทั้ง 4 ตน ซึ่งกำลังวิ่งขึ้นมาจากลำธาร ที่มีระยะไกลออกไปเพียงแค่ประมาณสิบจั้ง 

“!!”

“!!”

“แม้แต่ตัวข้าในตอนนี้ก็ยังมิมั่นใจว่า จะสามารถต่อกรกับพวกมันทั้ง 4 ได้โดยพร้อมกัน ซึ่งถ้าหากข้าต้องปกป้องเด็กๆทุกคนไปด้วย พวกเราทั้งหมดไม่มีทางรอดได้เลย เนื่องจากขนาดเคล็ดวิชาราชสีห์คำรามที่ใช้พลังเต็ม 10 ส่วนของข้า พวกมันก็แทบจะหลุดการควบคุมแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลาแล้วจริงๆขอรับ”

“แล้วข้าจะต้องทำอย่างไรบ้าง ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งเย่หัวทั้งจางต้าพังต่างก็พยายามควบคุมสติของตนเองให้มากที่สุด 

โดยเฉพาะจ้างตาพังผู้เป็นพี่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ เนื่องจากเด็กที่โตกว่าเขาคนอื่นๆ ล้วนแล้วแต่แบ่งหน้าที่กันไปดูแลแปลงมันที่อยู่ติดกับหมู่บ้าน ซึ่งวันนี้มีรอบที่จะต้องแบ่งกอพอดี ทำให้ไม่มีเด็กที่โตกว่านี้คนไหนอยู่แถวนี้เลยแม้แต่คนเดียว ความกดดันทั้งหมดถึงจึงได้ตกลงอยู่บนบ่าของเด็กชายตัวอ้วนอย่างจางต้าพัง

“แล้วท่านลุงท่านป้าท่านน้าคนอื่นๆไปไหนหมดเจ้าค่ะ...”

“จริงด้วย ก่อนหน้านี้ยังมีคนช่วยกันทำครัวช่วยกันดูแลเด็กๆอยู่ใกล้ๆอยู่ด้วยนี่...” จ้างทหารพังกล่าวเสริมขึ้นมา หวังว่าอย่างน้อยที่สุด ตนเองก็จะมิต้องกดดันมากนัก เนื่องจากครั้งนี้เป็นครั้งแรก ที่มีเหตุการณ์ แบบนี้เกิดขึ้น เขาเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกันว่าควรจะทำยังไงต่อไป แต่มิว่าเขาจะมองไปทางใดก็ไม่มีใครอีกเลย นอกจากเด็กๆและจางหู่เท่านั้นที่อยู่ในบริเวณนี้...

“ตอนนี้พวกเราไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนั้นแล้วขอรับ เดี๋ยวข้าจะรีบไปต้านพวกมันและหลอกล่อพวกมันออกไปจากที่นี่ คุณหนูกับต้าพังทั้งสองคนได้โปรดช่วยกัน ตักเตือนไม่ให้เด็กๆส่งเสียงไปจนกว่าการต่อสู้ของข้าจะไกลออกไปนะขอรับ... 

แล้วหลังจากที่เสียงของการต่อสู้ของพวกข้าห่างออกไปแล้ว ทั้งคุณหนูกับต้าพังโปรดช่วยกันนำพาเด็กๆกลับไปที่หมู่บ้านโดยเร็ว เพราะพวกเรามิรู้เลยว่านอกจากเจ้า4ตัวนั้นแล้วจะมีใครอยู่แถวนี้อีกมั้ย”

“ขอรับ // เจ้าค่ะ”

ทั้งสองรับคำด้วยเสียงดังฟังชัด และในชั่วพริบตาต่อมาจางหู่ก็รีบ พุ่งตัวออกไปจากตรงนี้ เข้าประจันหน้ากับทั้ง 4 ที่กำลังหลุดออกมาจากความหวาดโวยได้พอดิบพอดี กลายเป็นเสียงปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว

“เหมือนเสียงจะดังไกลออกไปแล้วนะขอรับ ตอนนี้แทบจะไม่ได้ยินเสียงของการต่อสู้แล้ว” ครู่ใหญ่ต่อมาเมื่อจางต้าพังที่พยายามสังเกตเสียงยงของการต่อสู้มาได้พักใหญ่ แล้วสังเกตว่าเสียงของการต่อสู้ได้ไกลออกไปเรื่อยๆ ก็ได้รีบวิ่งเข้ามาบอกเย่หัวกับคนอื่น ที่ยืนเบียดเสียดอัดแน่นกันอยู่ในบ้านจนเต็ม 

“จริงหรือ”

“ขอรับ ไม่ตอนนี้พวกเรารีบหนีกลับไปที่หมู่บ้านกันเถิดขอรับ!”

“พวกเจ้าจะรีบไปไหนกัน...” เสียงที่เย็นเยือกและดูไม่เป็นมิตรกับใครทั้งสิ้น เอ่ยออกมาด้านหลังของเด็กชายตัวโต ซึ่งเมื่อเขากลับไปก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นสุดขีด

“ท่านพ่อ!!”

……………………

ไรท์ปั่นบทนี้ไปสองรอบ…แต่ไม่ใช่ว่าอะไรนะ ไรท์พลาดเองจนเนื้อหายไปทั้งบท ก็เลยช้านิดนึง แฮ่ะๆ

แล้วก็บทถัดไปไปจะเป็นบทสุดท้ายของเล่ม1แล้วนะครับ ซึ่งแน่นอนว่าไรท์จะปล่อยให้ทุกคน “ค้าง!!” โทษฐานที่ไม่ค่อยเม้นกันดีนัก!! ค่อยไปหายค้างกันวันมะรืน หลังจากที่ปั่นบทพิเศษกับเอาเล่ม1ขึ้นเมพในวันพรุ่งนี้จ้า

แต่ก็แน่นอนว่าคนที่อุดหนุนตอนพิเศษก็จะหายค้างและเข้าใจหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่างได้ล่วงหน้าคนอื่นนิดนึง อิอิ

ว๊ะ ฮ่าฮ่าฮ่า (หัวเราะอย่างชั่วร้าย)