กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้าสิบเอ็ด ไม่ใช่เรื่องของเรา

บางครั้งเราก็คิดว่าเราตัดสินใจบางอย่างพลาดไปหรือเปล่า?

ย้อนกลับไปได้เราจะทำได้ดีกว่าเดิมไหม?

สารภาพตามตรง แม้ผมจะพอรู้อนาคตคร่าวๆแต่ผมไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อยว่าผมจะทำทุกอย่างได้แบบไม่ผิดพลาด ด้วยความที่โลกนั้นสับสนและยุ่งเหยิง

โดยเฉพาะตรรกะของนักเขียนที่ท่าทางจะไม่เคยรู้จักเซเลอร์มูนเจ้าหญิงล้างจักรวาล

ที่เข้าใจว่าคนจะคิดว่าสาวผมบลอนด์นั้นอ่อนแอช่วยตนเองไม่ได้

แทนที่จะคิดว่าพวกเธอมีพลังจากเอลดริธบีอิ้งดวงดาวที่สามารถล้างจักรวาลได้

ลินดาในอนาคตเธอเป็นตำรวจและคอยตามล่าและเข้าใจผิดกับแอนนาพอสมควรในอนาคต

ส่วนบอนนี่ออกแนวสาวเซเลปสังคมไฮโซนั่นเอง

แต่เลโอนาร์ดนั้นหายสาบสูญมีอีสเตอร์เอ้กว่าค้นพบรางวัลโนเบลสักอย่างแต่ไม่กล่าวถึงมากนัก

ซึ่งเป็นการทำให้แอนนาต้องกลายเป็นสาวเสิร์ฟไม่สามารถเรียนให้จบได้แบบสไปเดอร์แมนเพราะต้องมาปราบปีศาจในเวลาเดียวกันกับที่ต้องทำงานหารายได้ไปด้วยเรียนมหาวิทยาลัยไปด้วยนั่นเอง

เป็นการวิจารณ์ทุนนิยมของคนเขียนได้ในอีกทางหนึ่ง

และตอนนี้ก็น่าจะเป็นฉากที่พวกเธอจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันไปจนโตเป็นผู้ใหญ่นั่นล่ะ

ผมรู้สึกเสมอว่าแนวโชวเน็นของแดนอาทิตย์อุทัยชอบการเคลียร์ใจแก้ปัญหากันและทำให้คนอย่างโอโรจิมารุสามารถอยู่อย่างสงบสุขได้ในหมู่บ้าน

แต่กับแนวอเมริกันนั้น

ต่อให้คนหนึ่งจะตายเพราะโรคมะเร็งก็แทบจะไม่มีการอภัยให้

นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่เอานักเขียนที่เป็นเอทิสม์มาเขียนเรื่องเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติ

ค่อนข้างจะแตกต่างจากแนวของนักเขียนที่เชื่อมั่นในแนวคริสเตียนแบบโทลคีน

ที่ยังพอเชื่อเรื่องการให้อภัยและการไถ่บาป

สิ่งนี้จะแสดงให้เห็นได้ชัดว่านักเขียนเชื่อมั่นในแนวคิดแบบไหน

ซึ่งท่าทางนักเขียนที่เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับแอนนานั้นจะไม่ชอบศาสนานั่นเอง

ทั้งที่เรามีผี ปีศาจเวทย์ต่างๆรวมทั้งเทพเจ้าเดินไปเดินมาให้เราเห็นในเรื่อง

แบบเดียวกับที่รี๊ด ริชาร์ดจะไม่เชื่อในพระเจ้าทั้งที่เดินแทบจะชนทอร์ที่อยู่ในนิวยอร์กกันอยู่แล้ว

หรือเชื่อเรื่องการทำแท้งทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามนุษย์มีวิญญาณ

แน่นอน แม้แต่เอทิสม์เองก็มีคนที่ไม่หนุนการทำแท้งว่ามันเป็นแค่เซลล์ที่รวมตัวกันแต่จะทำไมล่ะ?

คนธรรมดาก็เป็นเพียงแค่เซลล์ที่รวมตัวกันเหมือนกันแม้จะในมุมมองของการมองมนุษย์แบบเครื่องจักรชีวะที่ไม่มีวิญญาณก็ตาม

แน่นอนการมองแบบมีวิญญาณก็อาจจะเป็นการมองว่าเอาเด็กมาบูชายัญเพื่อพลังนั้นก็เป็นหนทางหนึ่งสู่อำนาจได้เช่นกัน

ถ้าหากเราได้ความสาวความเยาว์วัยหรือเวทย์จริง...เราจะยอมหรือไม่?

บางทีการมีเซ็กส์หมู่ต่อหน้ารูปปั้นพี่แพะบาโฟเมทอาจจะเป็นวิธีที่มีคุณธรรมกว่าก็ได้

หากเทียบกับการบูชาเด็กทารกแล้วล่ะก็

การมาอยู่ในโลกนี้และเจอพฤติกรรมของคนในโลกนี้ทำให้ผมต้องลดแนวคิดบางอย่างของตนเองลงไปพอสมควร

และที่สำคัญผมว่า

เลโอนาร์ดมันได้โนเบลนี่มันน่าประทับใจน้อยกว่าคนที่เจาะทะลุมิติได้หรือนักวิทย์ที่สามารถสร้างหุ่นยนต์ที่เหมือนคนได้นะ

ขณะที่พวกเธอกำลังจ้องตากันอยู่แบบจะกินเลือดกินเนื้อ

ผมหาเรื่องคุยกับบิฟและอีกสองคนที่ผมนั่งทับอยู่

“ว่าแต่นายบิฟมีแผนหลังเรียนจบอย่างไรบ้างหรือ?”

“ชั้นวางแผนจะไปทำงานต่อในบริษัทของพ่อน่ะ”

บิฟตอบอย่างแทบจะไม่สนใจการทะเลาะกันของลินดากับบอนนี่

แต่ทั้งสองคนก็ตวาดมาทางผม

“สนใจทางนี้หน่อยนี่มันเรื่องของนายนะ”

อ้าวก็เมื่อกี้บอกว่าไม่ใช่เรื่องของผม

ดังนั้นผมเลยกระแอม

“ถ้าอย่างนั้นเลิกทะเลาะกันได้แล้วผมใช้ปิตาธิปไตยล้าหลัง”

ผมหันไปทางลินดา

“ลินดาเธอไม่ใช่แฟนของชั้นตามสัญญาคบกับเจ้าบิฟไปได้ตามสบาย”

ผมหันไปทาทางบอนนี่

“บอนนี่ เธอเป็นแฟนชั้นพวกเราคือทีมและกลุ่มเดียวกัน ทำได้ดีมากในการตำหนิลินดาที่เป็นคนภายนอกแต่พอได้แล้ว เถียงกันไปไม่เกิดประโยชน์ในตอนนี้”

ป้าบ

ผมตบเข้าที่ก้นของบอนนี่จนเธอสะดุ้งโหยงขึ้น