ปลาวาฬซ่อนรัก

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาในห้องทีหลังต้องหยุดยืนนิ่ง หวางโจวมองคนรักทั้งสองที่โอบกอดกันและกันด้วยใจที่เศร้าสร้อย เขาสนใจผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ยิ่งพอได้เจอและได้พูดคุยครั้งที่สองที่มหาวิทยาลัยเขาก็ยิ่งแนใจว่าชอบเธอคนนี้มาก

ชีวิตของเขาที่ผ่านมาไม่เคยต้องพบกับความผิดหวังในเรื่องความรักเลยสักครั้ง ขอเพียงตัวเค้าสนใจและเอ่ยปากผู้หญิงทั่วมาเก๊าก็แทบจะปรี่เข้าหาโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงเสาะหาเลย นี่เองหรือ...ที่เค้าเรียกความผิดหวัง มันเจ็บปวดใจเช่นนี้นี่เอง

ลูกชายเจ้าพ่อใหญ่หันหลังและก้าวเท้าออกจากห้องปล่อยให้คู่รักทั้งสองได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง เขาพาตัวเองเดินออกมาด้านหน้าโรงพยาบาลที่มีบอดี้การ์ดทั้งของตัวเองและของอีกฝ่ายยืนอยู่ ขายาวค่อยๆเดินอย่างเชื่องช้าไปนั่งที่เก้าอี้ที่มีไว้สำหรับคนป่วยและแขกที่มาติดต่อ ในใจย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้า ....

หากเมื่อเช้าเขาไม่ได้เจอจิ้นหมิงซะก่อน ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ตัวเองอุ้มมาที่โรงพยาบาลจะเป็นเช่นไร

เหตุการณ์ก่อนหน้า

หวางเฉินในชุดลำลองอยู่บ้านเดินลงจากบันได วันนี้เขาตื่นค่อนข้างสายเพราะเมื่อคืนไปดื่มเหล้าที่ผับและกลับดึก ตลอดทั้งสัปดาห์มีข่าวของลูกชายบริษัทใหญ่กับคนรักไม่ว่างเว้น นักข่าวทุกสำนักประโคมข่าวนี้จนดังและกลบข่าวอื่นเสียหมด ความผิดหวังทำให้ตัวเขาไม่อยากทำอะไร วันๆชายหนุ่มขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านและออกไปดื่มในช่วงกลางคืน

" วันนี้ไปไหนกันหมด " เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆด้วยความแปลกใจ ปกติหน้าบ้านของเขาจะมีบอดี้การ์ดยืนอยู่ไม่ต่ำกว่า 10 คน แต่วันนี้...เหลือเพียงแค่ 5 คนเท่านั้น หายไปไหนกันหมด ?

" คุณพ่อไปไหน " ชายหนุ่มเอ่ยถามแม่บ้านที่ยกกาแฟเข้ามาให้

" ไม่ทราบค่ะ ...ท่านออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ " หญิงวัยกลางคนเอ่ย

" อึ้ม "

ชายหนุ่มนั่งดื่มกาแฟที่มุมห้องรับแขกอยู่สักพักเขาก็สังเกตเห็นบอดี้การ์ดประจำตัวของคนเป็นพ่อลงจากรถและกำลังเดินไปด้านหลังบ้าน จิ้นหมิงไม่ได้อยู่กับพ่อของเขาหรอกหรือ ?... ไม่รอให้ตัวเองสงสัยชายหนุ่มเดินตามบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ไปทันที

" จิ้นหมิง "

" ครับ...นายน้อย " ชายร่างใหญ่เอ่ยพร้อมกับโค้งคำนับผู้เป็นนาย

" คุณพ่อไปไหน ? "

" วันนี้ท่านไปพบนักธุรกิจคนหนึ่งแถบชานเมืองครับ " เขาเอ่ย

" แล้วทำไมนายไม่ไปกับท่าน "

" เอ่อ..ก็วันนี้ผมจัดการธุระสำคัญให้นายน้อยนี่ครับ นายท่านเลยไปกับจิ้นตงแทน " บอดี้การ์ดร่างใหญ่ขยายความ

" ธุระสำคัญ ... ธุระอะไร? " หวางโจวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

" เอ่อ..ก็ไปเอาตัวผู้หญิงที่นายน้อยให้ผมสืบข้อมูลของเธอไงครับ "

" นายว่าอะไรนะ ? " หวางโจวเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อบอดี้การ์ดคนสนิทของพ่อ

" วันนั้นผมถามนายน้อยแล้วนี่ครับ " เมื่อเห็นท่าทางของคนเป็นเจ้านาย บอดี้การ์ดร่างใหญ่ก็รีบอธิบายทันที

" หึ้ยยย... ถามอะไร ? ...แล้วชั้นไปสั่งให้ทำตอนไหน ? " ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากคอเสื้อคนตรงหน้า

" คุณหนูหลิงหลิงเป็นคนเอารูปถ่ายให้ผมและบอกให้ผมพาตัวเธอไปไว้ที่เรือสินค้าของเรา วันที่ผมได้รูปมาผมก็ถามนายน้อยแล้วนี่ครับ นายยังบอกว่า เป็นเธอ...ใช่เธอจริงๆ "

" อ๊าาาา " หวางโจวยกมือขึ้นกุมขมับ เขานึกย้อนไปวันนั้น..ที่ผับ ขณะที่กำลังดื่มอยู่จิ้นหมิงก็เอารูปของใครสักคนให้เขาดูจริงๆ แต่ก็จำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรกับจิ้นหมิงไปบ้าง

" แล้วนี่...ยังไม่ลงมือใช่มั้ย ? " หวางโจวเอ่ยถามเพราะเห็นว่าจิ้นหมิงยังอยู่ที่นี่ นั่นก็แสดงว่า เขายังไม่ได้ลงมือทำการใดๆ

" ตอนนี้เธอขับรถออกจากมหาวิทยาลัยแล้วครับ คนของเรากำลังเริ่มแผนอีกไม่นานคงสำเร็จ นายจะไปรอที่เรือพร้อมผมเลยมั้ยครับ "

" ว่าอะไรนะ " ชายหนุ่มพูดอย่างเสียงดังทำให้จิ้นหมิงที่ยืนอยู่ก็พลอยตกใจไปด้วย

" เอ่อ.. ผมบอกว่าตอนนี้คนของเรากำลังเริ่มทำตามแผนแล้วครับ "

" โถ่เว้ยย !!! " หวางเฉินสบถออกมาเสียงดัง

" ติดต่อคนของเราให้หยุดเดี๋ยวนี้ ด่วน !!! .... เอ้อ เสร็จแล้วนายติดต่อคุณพ่อให้ชั้นหน่อย และเตรียมออกไปพร้อมชั้นเลย " ร่างสูงวิ่งกลับเข้ามาในบ้านและขึ้นไปยังห้องพักของตนเอง เขาหยิบกางเกงขายาวที่พาดอยู่บนโซฟาและเปลี่ยนกางเกงขาสั้นออก มือหนาหยิบกุญแจรถและรีบวิ่งลงข้างล่างทันที

" คุณพ่อครับ... เกิดเรื่องแล้วครับ ผมอยากให้คุณพ่อมาเจอกันที่ถนน A ครับ " ขณะที่กำลังขับรถออกจากบ้านหวางโจวก็ให้จิ้นหมิงติดต่อหวางเฉิน พ่อของเขาจะต้องรู้เรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

" ได้รึยัง ? ติดต่อคนของเราได้รึยัง ? " ขณะที่ขับรถอยู่หวางโจวก็เอ่ยถามบอดี้การ์ดร่างใหญ่ไม่หยุด นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาขับรถให้บอดี้การ์ดนั่ง จิ้นหมิงที่นั่งตรงเบาะด้านข้างคนขับก็แทบจะนั่งไม่ติดเพราะความกลัว เวลานี้นายน้อยของเขาน่ากลัวเป็นอย่างมาก

" เอ่อ... ยะ ยังครับ "

" โทรอีก !!! ติดต่อให้ได้ !!! " คนเป็นนายตวาดเสียงดัง

" คะ ครับ "

รถหรูวิ่งมาตามทางที่บอดี้การ์ดร่างใหญ่บอกไว้ตั้งแต่แรก ตอนนี้คนขับที่เป็นเจ้าของรถใจแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเป็นห่วงเธอ...หวางโจวรู้ดีว่าคนของตัวเองที่ถูกส่งไปทำงานมีความชำนาญมากแค่ไหน แม้อีกฝ่ายจะมีบอดี้การ์ดติดตามมาด้วยแต่การมาคนเดียวของหญิงสาวอาจมีช่องโหว่ให้คนของเขาทำงานสำเร็จก็เป็นได้

จะว่าไป..นี่คงเป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่เขาภาวนาให้คนของตัวเองทำงานล้มเหลว

" นายน้อยครับ ... อยู่นั่นครับ " บอดี้การ์ดร่างใหญ่ชี้ให้เขาดูข้างหน้าที่มีรถสามคันจอดอยู่ หวางโจวมองไปก็เห็นคนของตัวเองกำลังเอื้อมมือเพื่อเปิดประตูรถที่ชนกับขอบถนนอยู่

" หยุด อย่าแตะต้องตัวเธอ " เขารีบเปิดประตูรถออกไปและตะโกนสั่งคนของตัวเองทันที

เมื่อวิ่งมาถึงตัวรถที่มีร่างบางของหญิงสาวอยู่ เขาก็แทบอยากจะจัดการกับคนของตัวเองซะตอนนี้เลย หญิงสาวที่ฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ หวางโจวพุ่งตัวไปโอบแผ่นหลังของเธอมือหนาจัดการปลดเข็มขัดนิรภัย

" ช่วยด้วย " หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

" เธอ เธอ.. ได้ยินมั้ย " เขาเอ่ยเรียกเพื่อเช็คอาการเบื้องต้นของเธอ

" วาฬฬ....ช่วยด้วย " คำพูดที่เปล่งออกมาทำให้คนที่กำลังจะอุ้มตัวเธอขึ้นต้องหยุดชะงัก หวางโจวสะบัดหน้าไล่ความคิดของตัวเองออกไป เขาอุ้มเธอออกจากรถและก้าวตรงไปที่รถของตัวเองทันที ประจวบกับที่รถของหวางเฉินก็มาถึงที่เกิดเหตุพอดี

" ไปที่โรงพยาบาลก่อนนะครับพ่อ เดี๋ยวผมจะไปอธิบายที่นั่น " เขาสบตากับคนเป็นพ่อ

" จิ้นตง...เคลียร์ทางที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด " หวางเฉินสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านข้าง

" ครับนาย "

...................................................................

หลังจากจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่สักพักหวางโจวก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปยังทางเดิมที่ตัวเองเดินหนีมา หน้าห้องฉุกเฉินเขาเห็นลูกชายนักธุรกิจใหญ่ยืนอยู่กับแม่ของเขาและมีหวางเฉินพ่อของเขายืนอยู่ด้วย

" ผมต้องขอบคุณ คุณนวลปรางอีกครั้งที่เข้าใจพวกเรา และขอบคุณเรื่องสปอนเซอร์ที่ยกเลิกการถอนตัวออกจากรายการโฆษณา ผมสัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้นอีกอย่างแน่นอน " หวางเฉินเอ่ยกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ

" ไม่เป็นไรค่ะ...ดิชั้นก็หวังอย่างนั้นเช่นกัน หวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก "

" แน่นอนครับ "

ครืดดดด....ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ คุณหมอก็เดินออกมาพร้อมกับใบหน้ามนที่อยู่ในชุดนักศึกษา

" เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ผมได้ตรวจร่างกายส่วนอื่นๆของคุณลัณล์ลดาแล้วทุกอย่างปกติดีไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วครับ "

" ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ "

" ไหวมั้ย.. ให้วาฬอุ้มมั้ย " ชายหนุ่มหน้าคมเดินเข้าไปพยุงคนรักของตัวเอง

" ไหว สบายมากวิ่งยังได้เลย " เสียงหวานเอ่ย

" รู้ว่าเก่ง แต่วาฬก็ยังห่วงอยู่ดี "

" เอ่อ....คุณแม่...ดาไม่อยากให้คุณพ่อรู้หน่ะค่ะ ดากลัวว่าเอ่อ.... " หญิงสาวหันไปหาแม่ของคนรักและเอ่ยขอร้อง

" แม่เข้าใจ เดี๋ยวก่อนเข้าบ้านแม่จะแวะไปที่บ้านของหนูก่อน หนูกับปลาวาฬไปรอแม่ที่บ้านก่อนเลย "

" ขอบคุณคุณแม่มา่กค่ะ " ลดาเอ่ยพร้อมกับพนมมือไหว้แม่ของคนรัก

" ป่ะ... เราไปกันเลยดีกว่า " ปลาวาฬว่า

" อึ้ม ... หนูลานะคะ " หญิงสาวหันไปทางหวางเฉินพร้อมกับยกมือไหว้

" .... " หวางเฉินไม่ได้พูดสิ่งใดกับเธออีกเพราะก่อนหน้าที่หมอจะมาตรวจอีกครั้งเขาได้กล่าวขอโทษหญิงสาวกับเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ชายวัยกลางคนทำเพียงพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้

ปลาวาฬยกมือขึ้นโอบเอวคนรักเตรียมจะพาเธอเดินออกไปด้านหน้าเพื่อขึ้นรถที่จอดรออยู่ แต่ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวเดิน สายตาของเธอก็เจอเข้ากับร่างสูงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหวางเฉิน

" ขอบคุณค่ะ ...ขอบคุณที่พามาส่งโรงพยาบาล " ลดาว่าพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา

" เต็มใจ...อนาคตข้างหน้าอยากให้ช่วยอะไรก็บอก ไม่ต้องผ่านเลขาโทรเบอร์ตรงเบอร์นี้ได้เลย และขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น " หวางโจวเอ่ยพร้อมกับยื่นนามบัตรส่งให้หญิงสาวตรงหน้า

" ไอ้..... " ก่อนที่คนรักหนุ่มจะปรี่เข้าหาชายหนุ่มอีกคน ลดาก็คล้องแขนของเขาไว้ได้เสียก่อน เธอหยิบนามบัตรที่ชายหนุ่มยื่นให้ด้วยไมตรี

" ขอบคุณค่ะ ไปนะคะ " ลดาเอ่ยลาชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับออกแรงดึงคนรักของตนให้ก้าวเดินไป เธอรู้ดีว่าคนรักของตนขึ้นชื่อเรื่องความขี้หวงมาก หากเป็นเรื่องนี้เขาจะอารมณ์ร้อนสุดๆ หากใครที่พบเจอเขาในเวลานี้คงต้องแปลกใจเพราะปลาวาฬคนหน้านิ่งและใจเย็นได้แปรเปลี่ยนไป

เรื่องใกล้จะจบแล้ว....น่าจะต่ออีกประมาณ 2-3 ตอน

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เป็นกำลังใจให้กันนะคะ ฝากอีบุ๊คนิยายปลาวาฬซ่อนรักด้วยนะคะ

มีโปรโมชั่นลดราคาเหลือเล่มละ 29 บาท ที่เว็ปธัญวลัยในวันที่ 14 ก.พ 2565 นี้นะคะ วันเดียวเลยจ้าวันแห่งความรัก