เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

*อ..อย่าพึงนำท่อนทวนของเจ้าอ..อกนะ ..อ.เอ.า มัน ซึด..คาไว้แบบนั้นก่อน..*

เหม่ยหลานกระซิบกล่าวด้วยความเขินอายและแก้มสีขาวของนางในตอนนี้ก็สีสันมากยิ่งขึ้น เพราะมี สีชมพูจางๆปรากฏขึ้นที่ปรางแก้มขาวๆของนางทั้ง สอง ข้าง ซึ่งตอนนี้นางนั้นช่างดูสวยสดงดงามเป็นอย่างมากจนกันจิ (มันอยากจะจัดต่ออีกสัก รอบสองรอบ) ซึ่งที่นางต้องกระซิบบอกกล่าวต่อมันนั้นเพราะมันกำลังจะดึงท่อนเอ็นทวนมังกรของมันออกจาก ร่องสวาทของนาง แต่ด้วยความที่เป็นครั้งแรก นางจึงรู้สึกติดใจ อยากเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ในความทรงจำของนางให้นานที่สุด แต่นางนั้นไม่มีแรงจะกระทำต่อ และ มิอยากกระทำใหม่ เหตุผลก็คงหนีไม่พ้น ความง่วง ความเมามายในฤทธิ์สุรา และ 2 พิษยาปลุกสวาทที่ตอนนี้พิษส่วนใหญ่นั้นมันถูกขจัดออกมา เกือบ 70% จากการสุขสมอารมณ์ และ สำเร็จความใคร่ และ มันก็ถูกขับออกมาจากทางเหงื่อและน้ำพิสุทธิ์ของนางเอง

*หุหุ....ท่านเป็นคนจุดกองไฟนี้ให้ลุกโหมกระหน่ำเองนะขอรับ*

มันแสยะยิ้มขึ้นมา ขณะที่มันกำลังนึกคิด

“ได้สิขอรับ ข้าน้อยเป็นภาพลวงตาของแม่นางนี้ขอรับดังนั้นข้าน้อยจะทำตามความต้องการที่แม่นางต้องการเอง”

มันยิ้มหวานออกมาและตอบรับแต่สิ่งที่นางไม่คาดคิดเพราะนางนั้นได้ปลุกปีศาจจอมราคะในตัวมันให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ดังนั้นพอมันตกปากรับคำของนางเสร็จ มันจึงก้มหน้าของมันลงซุกไซร้ที่ซอกคอขาวๆหอมๆของนาง และ ไหล่ที่เซ็กซี่ของนาง ด้วยการชิมเลียไปทั่ว

 

*แพล็บ...แพล็บ*

“ฮิฮิ...เจ้าขอทานน้อยย..เจ้าเป็นสุนัขหรืออย่างไร..กัน..อ้า...”

“โบ่ววว บ็อก บ็อก”

“คริคริ...ฮ่าฮาฮา..อูวยยยย..เจ้าลามกกกน้อยยย..”

“.ออ..อ้า...อืมม...ตรงนั้น..ซีด...มิได้นะ...”

กันจิ (KANJi) หรือจะขาดลูกล่อลูกหยอด แกล้งเลียนแบบเสียงสุนัข เห่าออกไป เพื่อเอาอกเอาใจแม่นางเสือดุคนสวย และ มันก็ได้ผลเป็นอย่างดีด้วย เพราะนางนั้นทั้งอมยิ้มทั้ง หัวเราะ ปนเสียงครวญครางกระสันต์เสียวจากการกระทำของมันเอง

คืนนั้นทั้งเหม่ยหลานและกันจิ ก็บรรเลงบทเพลงรบประฝีมือกันบนเตียง ทั้งค่ำคืน ทั้งบนเตียง ที่ระเบียงหน้าต่าง บนโต๊ะกินข้าว

*อาเหอไปไหนแล้วนะ ....*

มันซึ่งเข้ามาจัดกันในห้องน้ำ แต่ไม่เห็นอาเหอเพื่อนรักของมัน ก็สงสัยแต่ สมองมันตอนนี้มิอาจเอาชนะความเงี่ยนได้ จึงอุ้มเหม่ยหลานไปทำสงครามแห่งกามารมย์ต่อบนส้วม และกับออกมาจัดกันต่อที่พื้นห้อง จนในที่สุดทั้งสองก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย

.

กาลเวลามักเล่นตลกเผลอหลับตาเพียงครั้งเดียวก็จะเช้าแล้ว

.

เหม่ยหลานตื่นขึ้นมาในตอนย้ำรุ่ง ก่อนจะแต่งเนื้อแต่งตัว พอนางแต่งตัวเสร็จ ก็เดินไปข้างเตียงทางฝั่งที่ กันจิ (KANJi) นอนหลับอยู่ ก่อนที่นางจะก้มหน้าลงมามองมองมันชัดๆอีกครั้ง เพราะตอนนี้นางส่างเมา และพิษส่วนใหญ่ ก็ถูกกระจัดออกไปมากแล้วจากสงครามกามเมื่อคืน

“พอนางคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็ถึงกับ หน้าขึ้นสี”

*พรึบ พับ พรึบ พับ*

“ก่อนที่นางจะรีบเอามือพัดไปที่หน้าของนางที่กำลังเห่อร้อนจากความเขินอาย..”

 

"ลาก่อนนะเจ้าขอทานน้อย..คริคริ..เจ้าแกจุนจอมลามก"

นางมั่นใจแล้วว่าเจ้าภาพลวงตาที่นอนหลับอุตุเป็นหมูอยู่ตรงหน้าของนางนั้น คือจอมลามกอันดับ 1 (ในใจของนาง) ที่ครานั้น ได้พานางเข้าไปในขุมทรัพย์บรรพกาล และหายตัวไปอย่างลึกลับ และ ขณะที่นางและเหอเป่ยเฟ่ย นั้นกำลังจะถูกจับและกระทำล่วงละเมิดนั้น ก็มีสาวรับใช้ผู้ลึกลับของจอมลามกอย่างมันนี้และที่เป็น คนไปช่วยพวกนาง และ เหอเป่ยเฟ่ย (คู่แข่งของเหม่ยหลาน) ไว้

 

สุดท้ายนางก็ก้มหน้าบรรจงจูบไปที่แก้มของกันจิ (KANJi) ที่กำลังนอนหลับอย่างสบายตัว (ใช่สิ !!! มรึงเล่นกันยันเช้าเลยนิ) ก่อนที่นางจะจากไปได้ทิ้งคัมภีร์สานไม้ไผ่ บางอย่างไว้ที่บนหัวนอนของมัน ซึ่งนางก็ไม่ทราบข้อมูลของคัมภีร์สานไม้ไผ่นี้เหมือนกัน

ว่ามันคือคัมภีร์อะไร มีข้อความอะไรบันทึกอยู่ในนี้ หรือมันมีไว้ใช้ทำอะไร และ ความเป็นมาของมันยังหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก นางนั้นได้มันมาจาก โครงกระดูกของคนที่แต่งตัวประหลาดมากๆ มิคล้ายคนในยุทธภพแห่งนี้ ส่วน คัมภีร์สานไม้ไผ่ที่นางนั้นได้มา มันทั้งเก่า แถมมีล็อคของอักขระทั้งสองฝั่งของคัมภีร์อีก มันเหมือนจะเป็นช่องอักขระไว้ใส่กุญแจโบราณ รูปร่างคล้ายๆกับสร้อยคอ ที่นางได้มาแต่นางนั้นก็ลองนำมันมาใส่ดูแล้ว แต่มันมิมีสิ่งใดเกิดขึ้น ดังนั้นนางจึงคิดว่ามันคงจะมิบังเอิญขนาดนั้นกระมั้ง  

 

“เฮ้อ...เจ้าสามารถมีชีวิตรอดออกมาจากขุมทรัพย์นั้นได้ แถมยังได้ธาตุในตำนานนั้นออกมาอีก ถึงแม้เจ้าจะกลายเป็นคนไร้ตระกูลในตอนนี้ ข้าก็ยังคงชอบเจ้า เพียงแต่พลังของเจ้าในตอนนี้นั้นยังมิอาจช่วยอะไรข้าได้ ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการถล่ำลึกไปกว่านี้....”

กว่านี้...ชั่งโชคชะตามันและกัน โชคชะตาของแต่ละคนไม่อาจลิขิตได้ บางที่เจ้าอาจจะผงาดล้ำขึ้นมาใหม่เหมือน..จ..เจ้าท่อนเอ็นของเจ้าก็เป็นได้ นั้นข้าจะทิ้งคัมภีร์สานไม้ไผ่ กับ สร้อยคอที่ข้าได้รับมันมาจาก ขุมทรัพย์ที่แสนน่ากลัวน่าสยองนั้นไว้ให้กับเจ้าแล้วกัน..เจ้าลามกน้อย*

นางคิดว่ามันอาจจะเป็นประโยชน์กับ จอมลามกอย่างมัน และ นางมิลืมที่จะทิ้งของทั้ง 2 สิ่งไว้ให้มัน ก่อนที่จะบอกลากัน เพราะนางนั้นคิดว่า คนที่สูญเสียวิทยายุทธและลมปราณ จนตอนนี้มีพลังลมปราณเพียงระดับพื้นฐานอย่างมัน คงมิอาจช่วยอะไรนางได้มากนัก หลังจากบอกลาเสร็จ นางก็ค่อยๆเดินออกมาที่นอกห้อง และ ยกมือคารวะไปทางห้องของ เซี่ยงอี้ เพราะนางรู้ว่า คนในห้องนั้นเป็นผู้มีพระคุณของนาง ก่อนที่จะชำเรืองมองไปที่อาเหอด้วยหางตา

 

“อาเหออย่างนั้นรึ เจ้าจิ้งจอกสาว ...หึหึ”

“ข้าขอฝากมันไว้กับเจ้าก่อนแล้วกัน ถ้าข้านั้นหลุดพ้นจากปัญหาได้ข้าจะมาทวงเจ้าขอทานน้อยนั้นคืน...ชิชิ”

เหม่ยหลานกล่าวออกมาเพราะรู้ว่าอาเหอนั้นแกล้งหลับอยู่ และอย่างน้อยมันคงมิเหงามากถ้ามีนางจิ้งจอกนี้คอยอยู่เคียงข้างในตอนที่นางไม่อยู่กระมั้ง

เหม่ยหลาน

“เฮ้อ...จากกันครานี้มิรู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไรนะ”

“กันจิ เจ้าจอมลามก...”

“บรึยยย...ทำไมข้าถึงรู้สึกเสียวสันหลัง..และหนาวแบบนี้นะ”

นางหันไปมองทางห้องพระเอกด้วยความอาลัยอาวรณ์ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินหายออกไปจากลานบ้าน ด้วยความรวดเร็ว และเร่งรีบ เพราะนางสัมผัสได้ที่ถึงไอสังหารและรังสีแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากข้างๆห้องของเจ้าขอทานน้อย ซึ่งมันคือห้องของผู้มีพระคุณของนางนั้นเอง ซึ่งนางรู้สึกถึงรังสีสังหารก็ในตอนที่นางบอกว่าจะมาทวงเจ้าขอทานน้อยนั้นคืน

กันจิ (KANJi) หนุ่มน้อยตกอับแห่งตระกูลแกจุน

ตัดภาพกับมาที่บักกันจิ (KANJi) ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องของมัน แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันฝันถึงเรื่องอะไรแต่คงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมานเอามากๆ เพราะ ทั่วทั้งใบหน้ามีอาการกระตุก รวมไปถึงแผ่นอกและแผ่นหลังของมันนั้นเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ ซึ่งก็มีเสียงร้องครวญครางออกมาจากปากของมันเป็นระยะๆ

“โอ้ยยย..อ๊าคคๆๆ....ข้ามิใช้กระสอบทรายนะ...”

“อรึกกกก...อูวยยย...เจ้าอย่าตีที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของข้านะ...”

*อ้าคคคคค...!!!*

ขณะนี้มันกำลังส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทรมาณเป็นอย่างมาก แต่กลับแปลกที่ถึงแม้ใบหน้าของมันจะกระตุกและดูพิกลนัก มันกลับเหมือนมีความสุขเป็นอย่างมาก ไม่ได้ดูเจ็บปวดหรือทุกข์ระทมอะไรเลย

 

*ฮ่าฮ่า พวกเจ้าวิ่งไม่ทันข้าหรอก*

*ซาลาเปาเข่งนี้ข้าขอและนะ ข้าต้องเอาไปแบ่งอาเหอ และ เซี่ยงอี้ด้วย...ข้าไปก่อนและนะ*

มันพึมพำๆถึงถาดซาลาเปา ครั้งนี้มันคงฝันถึงอีกเรื่องนึงเป็นแน่เพราะขณะที่ในความฝันมันคว้าซาลาเปา ในโลกแห่งความเป็นจริงมันก็คว้าซาลาเปาเหมือนกัน และ ซาลาเปานี้ชั่งใหญ่โตเป็นอย่างมาก และมีด้วยกันถึง 4 ลูกขาวนุ่มนิ่ม

 

“ว้าย เจ้าขอทานสกปรกลามก...เปรี้ย !!!...”“ว้าย นายท่านคนลามก...เปรี้ย !!!...”

 

เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาอย่างพร้อมเพียงกัน และเสียงเหมือนมีคนเอามือไปฝากไว้ที่หน้าบักพระเอกกันจิ พวกท่านมิต้องคิดให้มากความว่าใครนั้นถูกตบ

เจ้าของเสียงร้องและเจ้าของมือนั้น มิใช่ของใครอื่น แต่เป็น อาเหอเพื่อนรักของมัน และ เซี่ยงอี้สาวรับใช้ของมันที่รีบพุ่งเข้ามาดูมัน ด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากได้ยินเสียงร้องของมันที่ดูแล้วคงเจ็บปวดทรมานเอามากๆ แถม พอเข้ามาพวกนางก็เห็นท่อนเอ็นทวนมังกรของมันที่ชี้หน้าพวกนางอีก แต่ยังดีที่มันอยู่ใต้ผ้าห่มเก่าๆขาดๆที่มันมักใช้ห่มในทุกๆวัน ทำให้พวกนางไม่ถูกเจ้าท่อนนี้ล่อลวงและก็เป็นเสียงร้องของกันจินี้และที่ปลุกพวกนางออกมา ทำให้พวกนางทั้งสองคน อาเหอไปนั่งบนเตียงทางขวามือ เซี่ยงอี้ไปนั้งบนเตียงแต่อยู่ทางซ้ายมือของมัน จนทั้ง 2 นั้นเห็นความผิดปกติที่บริเวณใบหน้าของมัน เพราะทั่วทั้งใบหน้าของกันจิในตอนนี้มีอาการกระตุก เหงื่อท่วมตัว และยังมีเสียงร้องครวญครางออกมาจากปากของมันเป็นระยะๆ

แต่พวกนางที่เห็นว่ากันจิเพียงแค่ฝันร้ายจึงจะแยกย้ายกันออกไปด้านนอกห้อง เพราะ พวกนางนั้นกำลังเขินอายกับเจ้าท่อนเอ็นที่โยกไปโยกมาอยู่ตรงหน้าพวกนาง แต่มิทันที่พวกนางจะได้ขยับลุกขึ้น พวกนางก็ถูกมือมารของใครบางคนที่นอนอยู่ตรงกลางนั้นเอื้อมมาจับที่หน้าอกตูมๆขาวๆของพวกนาง เท่านั้นยังมิพอมันยังบีบบี้หัวนมพวกนางเล่นด้วย (สมน้ำหน้า)

 

“โอ้ยยยยย.....เจ็บโว้ย!!!”

“ใครมันบังอาจตบใบหน้าของท่านกันจิ (ผู้หล่อเหลา)..ใคร.ใครฟระ !!!”

  

กันจิผู้สลึมสลือมันกล่าวพูดมิพอ แต่มือมันยังขยำไปที่อกภูเขาไฟในมือทั้งสองลูกที่ตอนนี้ยังคาอยู่ในมือของมันนั้นอีกหลายครั้ง

“อืมมมม...O.O…เออออฟังข้าอธิบายก่อนได้ไหม....”

“เปรี้ย...เปรี้ย...เปรี้ยย...”

พอมันลืมตาขึ้นมาก็เจอกับ สองนางผู้คอยอยู่ข้างกายมันมาตลอด แต่ที่มันกำลังจะอธิบายเพราะมันเห็นมือของมันนี้และที่ไปคว้าจับหน้าอกภูเขาไฟของพวกนางไว้ซึ่งมันนึกว่ามันฝันเลยลองขยำเล่นดูอีกหลายต่อหลายครั้งจนมั่นใจว่า...ตรูตายแน่

 

        “อูวยยยยๆ....ข้ามิได้ตั้งใจสะหน่อย...”

มันเอามือรูปไปที่แก้มทั้งสองข้างของมันที่ตอนนี้บวมจากการถูกดรุณีสาวงามทั้งสองตบไปคนละหลายฉาดด แต่ยังมิวายมีสายตาอำหิตมองมาที่มันจากทั้งซ้ายและขวาอยู่ในตอนนี้

       

*ชิง.....ชิง*

“ข้าแค่ฝัน ว่าไปขโมยซาลาเปาเข่งที่พึ่งนึงใหม่สดๆร้อน เพื่อจะได้เอามาแบ่งกับพวกเจ้าทั้งสองกิน ...”

มันกล่าวออกไปตามความจริง และ พอพวกนางได้ยินแบบนั้น แววตาของพวกนางก็อ่อนโยนขึ้นบ้าง เพราะพวกนางรู้ว่าอย่างน้อยในความฝันของมัน ยังคิดเผื่อพวกนางด้วย

 

“เอิ้มมม..คือว่า....แล้วแม่นางเสือดุผู้นั้นละ...”

ก่อนที่พวกนางททั้ง 2 จะลุกขึ้นลงจากเตียงและกำลังจะเดินออกไปรอด้านนอกห้องของกันจิ เซี่ยงอี้สาวรับใช้ของมันก็หยุดยืนเพราะได้ยินคำถามของกันจินายท่านของนาง ก่อนที่นางจะค่อยๆหันหน้ากับมามองที่มันด้วยสายตาอำหิต

 

“นางจากไปแล้วเจ้าค่ะ...หึ”

“ปัง !!!”

เซี่ยงอี้ตอบคำถามของมันและก็เดินออกไปซึ่งพอตอนปิดประตูนางก็กระแทกประตูใส่จนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบ้าน ซึ่งทำให้มันที่ยังมิได้ตื่นเต็มตาถึงกลับสะดุ้งโหย่งลุกขึ้นนั่งแล้วบ่นออกไปเหมือนเด็กน้อยทำความผิด เพราะมันลืมตัวถามคำถามที่เหมือนเอามีดมาปาดคอมันเอง นั้นคือถามถึงสตรีอื่นต่อหน้าสตรีอีกคน

 

“ข้าขอโทษ....ขออภัย...และ Sorry นะ BABY..”

มันหลุดขอโทษเป็นภาษาบ้านมัน แต่มีแค่เสียงตอบรับเดียวที่มันได้ยินประสานกันเข้ามาในห้องของมันคือ

 

“หึ....”

“หึ....”