ตอนที่ 11
ปรึกษา หรือ
“แม่ครับ ซื้อของใหม่มาั้แ่เมื่อไรครับ” แฝดน้องถาม
“แม่ซื้อมาไว้นานแล้ว กะว่าคุณพ่อกลับมาแล้วจะเปลี่ยนให้ทุกคน แต่คุณพ่อยังทำงานติดพัน ไม่สามารถกลับมาได้ แม่เลยคิดว่า เปลี่ยนวันนี้เลยดีกว่า ต้อนรับคุณน้าไง”
“ดี ดี ครับ” คู่แฝดะโตบมือ แสดงความดีใจบนที่นอน
หลังจากจัดบ้านเรียบร้อย ฉันเข้าครัวหุงข้าว เอาหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ผัดผักป่า ทอดไข่เจียว ก็เพียงพอสำหรับเป็อาหารมื้อกลางวันที่สายมากแล้ว
เมื่อกินข้าวเสร็จ ก็ชงนมให้ดื่มคนละแก้ว ไม่เว้นแม้แต่น้องชาย ฉันต้องบำรุงทุกคนพร้อมตัวเองด้วย ให้สุขภาพแข็งแรง หลังจากนั้นก็ไล่ให้เด็กๆ ไปนอนกลางวัน ส่วนฉันก็ถือโอกาสที่เด็กๆ นอนกลางวัน นั่งคุยกะน้องชาย ว่าหลังจากนี้ฉันจะลองทำการค้าดู ถ้ารอแต่กินเงินเดือนสามี ชีวิตก็ไม่เจริญก้าวหน้า
“พรุ่งนี้ พี่จะเข้าไปในเมือง ไปดูลู่ทางว่าจะค้าขายอะไรได้บ้าง พี่ขอฝากให้นายช่วยดูแล หลานๆ ด้วยนะ”
“พี่ครับ มันอันตรายนะครับ กองทัพแดงยังคงอยู่ ผมเป็ห่วงพี่นะครับ”
“ไม่ต้องเป็ห่วง พี่จะระวังให้มาก พี่ไปในเมืองหลายครั้งแล้ว และรู้จักตลาดมืดดี เพราะคราวก่อนพี่ก็ไปซื้อของต่างๆ ในตลาดมืด เพราะของข้างนอกต้องใช้คูปอง และสินค้าขาดบ่อย ของที่หาซื้อยาก ในตลาดมืดจะมีขาย และในตลาดมืด สามารถใช้ได้ทั้งเงินสดและคูปอง
พี่เขยนายก็ส่งเงินมาให้ ไม่ขาดมือ แต่ไม่ร่ำรวย ชีวิตจะอยู่ไปอย่างนี้ตลอดเหรอ ถ้าไม่มีพี่เขย ชีวิตของพี่ก็จะจบ ไหนจะเลี้ยงตัวเอง ไหนจะเลี้ยงลูก นึกถึงก็สยอง เราต้องพึ่งตัวเอง อย่ารอความหวังทางเดียว ต้องหาทางหนีทีไล่
ตอนนี้พี่คิดว่า ถ้าพี่ยังทำตัวเหมือนเดิมไม่สนใจครอบครัว พี่ก็คงเป็คนเลวชั่วช้า คงไม่ตายดี นายเชื่อใจพี่เถอะ พี่จะพยายามให้ครอบครัวของเรา อยู่สุขสบาย ไร้กังวล พี่สัญญา
ส่วนนายก็ต้องรักษาตัวให้หาย แขนนี้หมอก็บอกแล้วไม่เกินหนึ่งเดือน เพราะแค่หักร้าวไม่มาก รีบหาย จะได้มาเป็กำลังของพี่ พี่อาจทำคนเดียวไม่ไหว ตอนนี้นายก็อายุ 15 ปีแล้ว จบมัธยมต้นแล้ว ต่อไปเมื่อเหตุการณ์บ้านเมืองสงบ คงมีการฟื้นฟูการศึกษาอีกครั้ง
ถ้าเขาเปิดให้เรียน นายก็ไปเรียน และพยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ นายชอบทางไหน ให้เรียนทางนั้น เอาที่ตัวเองชอบ ถ้านายจบมหาวิทยาลัยได้ พี่จะได้ภูมิใจ ว่าน้องชายที่พี่รักหนักหนา ประสบความสำเร็จในชีวิต แค่นี้พี่ก็ดีใจมากแล้ว”
“ครับ ผมจะพยายาม”
“เอาละ กินยาแล้ว นายไปนอนหลับพักผ่อนสักหน่อย จะได้หายเร็วๆ เดี๋ยวพี่จะไปดูของที่ตากไว้ จะได้เก็บเข้าที่ ถ้าหน้าหนาวปีนี้ หนาวมากจะได้เอาออกมาใช้อีกครั้ง แล้วพี่ก็จะเอนหลังสักหน่อย เหนื่อยทั้งวัน”
หลังจากไล่น้องชายไปนอน ฉันก็ไปเก็บของที่ตากไว้ ปิดบ้าน และนอนกลางวันกัน ตอนเย็นค่อยหาอะไรกินง่ายๆ
เมื่อเด็กๆ ตื่นนอนและขออนุญาตไปเล่นกับลูกๆ ของพี่ใหญ่และพี่รอง ที่บ้านคุณย่า ฉันก็อนุญาต น้องชายฉันก็ไปตักน้ำเข้าโอ่งภายในบ้าน
“ระวัง อย่าให้โดนแขนซ้ายนะ เดี๋ยวจะเจ็บหนักกว่าเดิม”
ฉันร้องเตือนน้องชาย ห้ามไม่ให้ทำงาน น้องชายก็ไม่เชื่อ ฉันเลยต้องปล่อย เอาที่สบายใจ ส่วนฉันเอาผ้ามาตัดชุดให้สาวน้อย
ทำงานไปสักพัก แฝดผู้พี่วิ่งกลับมา บอกว่าแฝดผู้น้องต่อย ญาติผู้พี่ ลูกของคุณลุงใหญ่ และโดนป้าสะใภ้ใหญ่ตี ตอนนี้คุณย่าปลอบอยู่ ฉันรีบตามเ้าแฝดใหญ่ไปบ้านคุณย่า โดยให้น้องชายเฝ้าบ้าน ไปถึงก็ได้ยินสะใภ้ใหญ่ ร้องด่าด้วยความโมโห
“ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน สารเลว ทำไมต้องต่อย พี่ชาย เลวจริงๆ”
ฉันเห็นหลานชาย กู้ฉินชวน ที่อยู่ในอ้อมกอดของสะใภ้ใหญ่ ใบหน้าสกปรกมอมแมม มุมปากมีเืออกนิดหน่อย ร้องไห้ น้ำมูกน้ำตาเต็มหน้า เด็กคนนี้ผอมแห้ง แม้ว่ามีอายุมากกว่า 3 ปีแล้วแต่ยังตัวเล็ก ต่ำกว่ามาตรฐาน
ส่วนแฝดผู้น้อง ก็มีรอยถลอก หน้าตามอมแมมเหมือนกัน ซึ่งอยู่ในอ้อมกอดคุณย่า พี่สะใภ้ใหญ่รีบฟ้อง
“เธอต้องจัดการลูกของเธอนะ ทำตัวเป็อันธพาล แม่เป็อย่างไร ลูกก็เป็อย่างนั้น ลูกของฉันั้แ่เด็ก หมอดูบอกว่าเป็คนดี โดนฉันตบแค่ทีเดียว ยังไม่สมกับการกระทำที่เลวทราม”
ฉันถึงบอกให้ เ้าแฝดน้อง ขอโทษ
“ผมไม่ผิด พี่เขาบอกว่า พ่อทิ้งพวกเรา ถึงไม่ยอมกลับมา พ่อคงมีเมียใหม่แล้ว เพราะแม่เป็นังแพศยา ถ้าพ่อกลับมา ก็จะมาเลิกกับแม่ มาหย่าแม่ พวกเราเป็หมาหัวเน่า พ่อไม่้า ผมโกรธมาก จึงลืมตัวต่อยเข้าไปทีหนึ่ง แต่เขาก็ต่อยกลับ ไม่ใช่ผมต่อยคนเดียว”
ฉันฟังจบ ก็โมโหเหมือนลูก เื่นี้ ผู้ใหญ่น่าเป็คนพูดแล้วเด็กได้ยิน จึงเอามาพูด น่าจะเป็สะใภ้ใหญ่ ที่พูดให้ร้ายฉัน ฉันไม่ยุ่งหล่อน แต่หล่อนชอบเหวี่ยงเท้ามาหาเื่ฉัน
“แม่อยากให้ลูก ขอโทษพี่เขาก่อน เพราะลูกเริ่มก่อน”
“ขอโทษครับ พี่ฉินชวน”
“พี่สะใภ้ใหญ่ค่ะ”
พี่มีสิทธิ์อะไรทุบตีลูกฉัน ในเมื่อเด็กทะเลาะกัน ตีกัน ก็เป็เื่ของเด็ก และเื่ที่พี่สะใภ้ใหญ่เอาเื่ของฉันไปพูดลับหลัง เด็กได้ยิน ยังไม่ได้กรอง เด็กก็เอามาพูด ก็เหมือนพี่สะใภ้ใหญ่พูด แสดงถึงจิตใจที่ อิจฉา ริษยา ความคิดสกปรก ชั่วช้า เลวทั้งตัวทั้งจิตใจ ฉันไม่เคยว่าร้ายพี่ ทำไมพี่ชอบทำตัวน่าอาย สกปรก จิตใจแบบนี้ น้ำสะอาดคงล้างไม่ออก ต้องเอาน้ำกรดราด ก็ไม่รู้จะสะอาดหรือเปล่า เพราะมันฝังลึกยากเกินเยียวยา
ต่อไปฉันบอกไว้ตรงนี้เลย ห้ามมาแตะลูกของฉัน ลูกคนอื่นฉันไม่ยุ่ง แต่ลูกของฉันใครอย่าแตะ”
“คุณแม่ค่ะ ฉันลาละคะ”
196
![END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569126632_37539043.webp)
