หนังสือเปลี่ยนชะตา

หลังจากที่ได้ทราบข่าวแล้ว สินก็รีบโทรบอกกับคนที่อยู่ในเมืองได้รับรู้ทันที สินกลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วง หากว่าไม่เอ่ยกล่าวอะไรเลย เมื่อพูดคุยกับพี่ดาวและอรเสร็จ สินก็วางสาย ก่อนที่จะเริ่มหันกลับมาสนใจกับการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้านี้“เจ้าของร้าน... แล้วที่พักของคุณ เต็มแล้วหรือยังครับ.. พอจะมีเหลือว่าสักสองห้องไหมครับ” สินกล่าวถามออกไป แต่เจ้าของก็รีบเอ่ยขึ้นมาในทันทีว่า“ต้องพูดกันตามตรงเลยนะครับเชฟ.. ที่พักที่เป็นห้องส่วนใหญ่ของที่นี่ทุกเจ้าก็มักจะเต็มหมดแล้วครับ.. ยิ่งช่วงหน้าหนาวอย่างนี้.. ลูกค้าหลายๆท่านก็จองกันข้ามปีกันหมด.. ยังไงเดี๋ยวผมลองๆถามเจ้าอื่นๆให้ก่อนนะครับ เผื่อจะมีห้องไหนหลุดจอง หรือลูกค้าไม่มาบ้าง” เจ้าของร้านหมูกระทะพูดเหตุผลออกมา แต่ก็นับว่าเขายังดีอยู่ที่ยังช่วยถามกับเจ้าอื่นๆให้“ขอบคุณมากครับ เจ้าของร้าน” สินกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้ เจ้าของร้านเองก็ยกมือกลับเช่นกัน ก่อนที่เขาจะเดินไปทางบาร์ และยกหูโทรศัพท์ไปหาเจ้าอื่นๆ สินที่รอลุ้นผลลัพธ์อยู่ ก็ได้อธิบายกับตัวของหลินหลินว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง แต่เธอดูเหมือนไม่ซีเรียสกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย“ฉันเข้าใจค่ะสิน... ถ้าไม่มีที่นอนจริงๆ เรานอนในรถก็ได้นะ... หลินหลินไม่ถือค่ะ” เธอยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวออกมา สินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆของตัวเองลงไป ถ้าหากไม่นับรวมแม่ที่เป็นผู้หญิง เขาก็ไม่เคยนอนรวมกับใครเลยอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกประหม่าน้อย“ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะครับ... แต่ผมว่ามันจะดูไม่ดีนะครับ คนอื่นอาจจะเอาหลินหลินไปพูดทางเสียๆหายๆเอาได้ครับ..อีกอย่างผมว่าเราน่าจะโชคดีได้ห้องสักห้องอยู่นะครับ” สินกล่าวออกไปด้วยความกังวล หากเป็นการดีที่สุดคือได้ห้องพักสักห้องหนึ่งก็ยังดี เขาตั้งใจจะให้หลินหลินเอาไว้ใช้พัก ส่วนเขานอนในรถก็ได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะลำบากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว“อย่างนั้นเหรอคะ ...” จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลงไปนิดหน่อย เพราะความหมายที่เข้าใจนั้นต่างกันมาก เหมือนกับว่าคำบางคำที่สินไม่ได้พูดออกไป จะทำให้สาวสวยคนนี้คิดไปไกลจนเลยเถิด สินที่เห็นอย่างนั้นก็กำลังเตรียมจะอธิบายเพิ่ม แต่เจ้าของร้านก็มาทักเขาเสียก่อน“ต้องขอโทษด้วยครับเชฟสิน... ห้องพักที่มีในม่อนแห่งนี้เต็มหมดแล้วครับ .. แต่ก็ยังนับว่าโชคดีอยู่บ้าง ที่พักที่ม่อนงามนั้นมีเต็นท์ให้เช่าพักอยู่อีก 1 หลังพอดี.. ไม่ทราบว่าเชฟจะสะดวกไหมครับ” สินที่กำลังจะอธิบาย ก็หันมาฟังสิ่งที่เจ้าของร้านพูด และเขาก็ต้องคิดหนักเป็นอย่างมาก มันไม่ใช่เรื่องราคา แต่เป็นเรื่องที่พักแบบเป็นเต็นท์นี่แหละ เขาจึงหันไปถามกับหลินหลินอีกครั้ง“หลินๆครับ.. คือทางร้านเขาแจ้งมาว่า.. มันเหลือแต่ที่พักแบบเต็นท์นะครับ..ไม่ทราบว่า..” สินที่หนักใจ และกำลังจะอธิบายให้กับหลินฟัง แต่เธอก็แย่งตอบกลับขึ้นมาทันทีราวกับรู้ว่าเขาจะถามอะไรอยู่แล้วอย่างไงอย่างงั้น“ได้ค่ะสิน... ก็ดีเหมือนกัน ในรีวิวที่หลินอ่านมา.. เขาบอกว่าดวงดาวที่แห่งนี้สวยมาก นอนเต็นท์ก็ดีเหมือนกันค่ะ” ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น เธอยังโชว์รูปที่เป็นรีวิวให้กับเขาดูอีกต่างหาก สินได้แต่ถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันไปกล่าวกับเจ้าของร้านทันที“ต้องรบกวนเจ้าของร้านแล้วล่ะครับ.. ไม่ทราบว่าม่อนงามนั้นอยู่ตรงไหนเหรอครับ เดี๋ยวผมจะได้เดินทางไป... ยังไงช่วยบอกเจ้าของที่นั่นด้วยนะครับ ว่าผมขอเช่าผ้าห่มเพิ่มสักหน่อย พอดีไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยน่ะครับ.. อีกอย่างผมว่าผมจะนอนในรถด้วย เดี๋ยวอยู่ด้วยกันมันจะเป็นข่าวให้หลินหลินเขาเสียหายได้ครับ” สินกล่าวออกมาอย่างยืดยาว“สถานที่อยู่ไม่ไกลครับ มันอยู่บนเขานั้นเองครับ ... นั่นไงครับ ที่มีไฟตรงนั้นครับ.. เรื่องผ้าห่มผมจะจัดการบอกกับเจ้าของสถานที่ให้นะครับ แต่เรื่องที่นอนในรถนั้นผมว่าผมไม่แนะนำดีกว่าครับ .. สถานที่จอดรถมันค่อนข้างไกลเลยล่ะครับ.. ถ้าจะให้คุณผู้หญิงอยู่คนเดียว ผมว่ามันไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่นะครับ.. แล้วอีกอย่าง.. ช่างมันเถอะครับ” เขายิ้มออกมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป สินก็ได้แต่ทำหน้างงๆ ที่จู่ๆเจ้าของร้านก็พูดเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หยุดไปกลางคันเสียก่อน แต่นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย ที่เขาต้องกังวลมันก็คงจะเป็นเรื่องที่นอนนั่นมากกว่า สินไม่รู้เลยว่ามันจะลงเอยอย่างไรในคืนนี้ เพราะถ้าไม่นอน พรุ่งนี้เขาจะขับรถลงภูเขาได้อย่างไร และถ้านอนข้างนอกเกิดไม่สบายขึ้นมา เขาไม่โดนด่าหรือยังไง แต่มันก็ได้แต่คิดเท่านั้น ตามนี้ก็ไปตายเอาดาบหน้าก็แล้วกัน“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยไหมครับหลิน...” สินเอ่ยชวนหลินหลิน ก่อนที่จะเดินไปเพื่อเลือกชื้อสินค้าอย่างเช่นสบู่กับผ้าเช็ดตัวเองก็ด้วย และของอื่นๆอีกนิดหน่อยพวกขนมกับน้ำเองก็ด้วย จากนั้นพวกเขาก็เดินไปขึ้นรถยนต์ และมุ่งหน้าไปม่อนที่ชื่อว่าม่อนงามต่อไปเจ้าของร้านหมูกระทะที่เห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมา เขารู้ดีว่าที่นั่นมันมีคำสาปอยู่อย่างหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะบอกเชฟสินดีหรือไม่ แต่ถ้าฟังจะคำพูดของเชฟมันก็คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะมั้ง เพราะว่าเชฟคิดแค่เพื่อนเพียงเท่านั้น ก่อนที่เขาจะบ่นออกมาเล็กน้อย“ไม่รู้ว่าคำสาปนั้นมันมีจริงๆหรือเปล่า... รอยจูบ ณ ม่อนงาม จะตราตึงเราสองชั่วนิจนิรันดร์… คงไม่หรอกมั้ง..” เจ้าของร้านบ่นออกมา แต่ก็มีเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่พึ่งเข้าห้องน้ำเสร็จ ออกมาได้ยินสิ่งที่เจ้าของร้านหมูกระทะพูดในทันที“ข้าได้ยินว่าสองคนนั้นจะเดินทางไปที่ม่อนงามอย่างนั้นเหรอ... อ่า.. คนหนุ่มสาวนี่ดีจังเลยนะ” เมื่อเจ้าของร้านได้ยินก็เอ่ยกลับไปกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ทันที“ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอกมั้งครับพี่.. ยังไงพวกเขาก็แค่เพื่อนกันเท่านั้น” เขามองไปยังรถของสินที่พึ่งแล่นผ่านไป ก่อนจะโบกมือให้กับพวกเขา“เห้อ.. พวกแกคนหนุ่มนี่ไม่เชื่อเรื่องดวงวาสนากันบ้างหรือยังไง.. แกลองคิดดูซิ ปกติแล้วนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ก็มักจะมาดูทะเลหมอกตอนเช้ากันทั้งนั้น.. แต่นี่กลับมาตอนเย็นกัน แล้วยังไม่นับรวมเวลาที่เหมาะสมกับช้างตกมันนั่นอีก.. แล้วไหนจะที่พักที่เหลือแต่ม่อนงามนั้นก็อีก คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือฟ้าลิขิตล่ะ... แต่เจ้าพลาดอย่างหนึ่งนะ ข้าจะบอกให้เอาบุญ” เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ตรวจทางขึ้นทางลงของม่อนแจ่มแห่งนี้เขาจำได้แม่นเลย ว่าสองคนนั้นมากันเวลาไหน เพราะว่าเขาเป็นคนตรวจเองกับมือ และเวลานั้นมันก็ไม่ค่อยมีคนขึ้นมาอยู่แล้ว มีแต่จะลงเขากันเท่านั้นแหละ แต่พอมาทราบเรื่องที่เจ้าของร้านหมูกระทะเอ่ยออกมานั้น เขาก็รู้ได้ในทันทีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ส่วนคนที่รอฟังอยู่นั้นก็ทำหน้าสงสัย เหมือนมีข้อมูลบางอย่างที่เขาไม่รู้อยู่ด้วย แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่ที่เดินทางไปม่อนต่างๆบ่อยครั้ง จะดูรู้เป็นพิเศษ แต่เมื่อเขาเห็นว่าเจ้าหน้าที่ลีลาเพื่อที่จะกล่าว เขาจึงเร่งเพื่อให้บอกไวๆ“บอกผมมาได้แล้วพี่.. ผมพลาดอะไรไปอย่างนั้นเหรอครับ ... ผมว่ามันก็มีแค่เรื่องจูบไม่ใช่หรือไงครับ.. แค่ไม่จูบก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ” เจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ได้ยินก็ถอนหายใจออกมา“เจ้านี่น้า .. ไม่รู้เลยหรือยังไงว่าคู่หนุ่มสาวที่ไปที่นั้นน่ะ.. ไม่เคยมีใครเลยที่ไม่จูบกัน ตามสถิติคือ 100 เปอร์เซ็นต์เลยล่ะ.. มีคนลือกันว่ามันเป็นคำสาปของแม่นางงามคนนั้นแหละ... ข้าไปดีกว่า ขอบใจมากเจ้าหนุ่มที่ให้ข้าใช้ห้องน้ำนะ” เจ้าของร้านหมูกระทะเริ่มที่จะคิดหนัก เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่แนะนำไปนั้นมันเป็นเรื่องที่ดีแล้วหรือไม่ แต่ก็ช่างมันเถอะ ทุกอย่างมันก็อยู่ที่เชฟแล้วล่ะนะ“โชคดีครับเชฟ....”
error loaded

หมูกระทะก็ได้กินแล้ว เอาขาหมูไปกินเบาๆ แต่น้ำหนักม๊ายยยเบาา...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 69

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

หนังสือเปลี่ยนชะตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 69

คล้ายกับเรื่องหนังสือเปลี่ยนชะตา ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้