จ้าวหยางจื่อ นายน้อยตระกูลแม่ทัพแห่งราชวงศ์ถัง

แม้ว่าซีซวนกับซีห่าวจะรู้สึกมีความสุขอย่างมากกับการที่เกลือเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าจ้าวหยางจื่อไม่สนใจน้องๆ ของเขาในมิติย่อยเลยแม้แต่น้อย เขายังคงระมัดระวังสิ่งรอบข้างอยู่เสมอ เพราะที่นี่คือพื้นที่อันตรายที่สุดของป่า

หนึ่งชั่วยามผ่านไป พอกลั่นเกลือได้ประมาณหมื่นจิน (5,000กิโลกรัม) จ้าวหยางจื่อก็หยุดมือ พลางออกไปจากที่นี่อย่างเร่งรีบ เพราะเวลาพระอาทิตย์คล้อยต่ำลงเช่นนี้ทำให้ป่าน่ากลัวอย่างมาก

‘หวังว่าเท่านี้น่าจะเพียงพอให้ข้าใช้ในอนาคตข้างหน้า’

แม้จะกลั่นเกลือด้วยปริมาณที่เพียงพอแล้ว ทว่าจ้าวหยางจื่อก็ไม่รีบกลับเรือน เขาตัดสินใจที่จะเดินสำรวจป่ารอบนอกต่อ บางทีเขาอาจจะพบเจอของป่าที่เป็นประโยชน์

ยิ่งเวลาผ่านไปจ้าวหยางจื่อก็ไม่พบสิ่งใดในป่าเลยสักอย่าง เขาพบเพียงต้นหญ้า ต้นไม้ และผืนดินภายในป่าเท่านั้น ไม่พบแม้กระทั่งเห็ดที่หาได้ง่าย สงสัยเขาจะใช้โชคในวันนี้ไปหมดแล้ว จึงตัดสินใจกลับเรือนอย่างช่วยไม่ได้

ขณะเดียวกันที่จ้าวหยางจื่อกำลังเดินทางกลับเรือน ณ ว่าการอำเภอ จินเป่าหลังจากเขียนวิธีจับปลาอย่างละเอียดแล้วนั้น เขาก็ยื่นไปให้ม้าเร็วนำจดหมายนี่ของตนเข้าสู่เมืองหลวง ส่งต่อเข้าสู่ราชสำนัก

ร่างอันอ้วนท้วนยืนครุ่นคิดขณะที่มองไปยังแผ่นหลังม้าเร็ว

‘ถ้าเป็นม้าเร็ว จากที่นี่ไปถึงเมืองหลวงใช้เวลาประมาณสิบวันก็จะเดินทางไปถึง รอให้ทางราชสำนักดำเนินการคงประมาณหนึ่งเดือนข้าถึงจะทราบผล..อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ข้าก็จะได้เลื่อนขั้นจากนายอำเภอแล้ว!!’ จินเป่าครุ่นคิดอย่างตื่นเต้นจนแสดงผ่านทางสีหน้า เพราะการเลื่อนขั้นนั้นหมายถึงหน้าที่การงานที่ดียิ่งขึ้นนั่นเอง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังได้ครอบครองชื่อเสียงหรือแม้กระทั่งอำนาจ!

ทหารประจำเมืองสังเกตเห็นใบหน้าของจินเป่าก็รีบหันหน้าหนี เพราะว่าใบหน้าของจินเป่าเวลานี้ช่างน่าเกลียดน่ากลัวเสียเหลือเกิน กลัวว่าจะทำให้นายอำเภอผู้นี้ขุ่นเคืองเอาได้

ทันใดนั้นจินเป่าก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อคิดบางอย่าง

“เจ้าเฮ่อ..เฮ่อหลันอันใดนั่น ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน!”

ทหารองครักษ์ของนายอำเภอก้าวออกมา พูดขึ้นด้วยความหนักแน่นว่า “ชาวบ้านผู้นั้นชื่อเฮ่อเหลียนขอรับ ตอนนี้เขาคงอยู่ในเมือง เพราะถูกปล่อยตัวตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ”

“งั้นหรือ? …เจ้านำเงินไปให้มันหนึ่งเหรียญเงินสำหรับการมาแจ้งข่าวให้กับข้า”

“ขอรับ!” ทหารองครักษ์รับคำ แล้วถอยกลับไปจัดการ

ขณะเดียวกันผู้คนที่อยู่รอบข้างรู้สึกแปลกใจที่นายอำเภอของพวกเขาใจดีชนิดที่ตอบแทนชาวบ้านตาดำๆ เช่นนี้ด้วย ปกติจินเป่าผู้เห็นแก่ตัวไม่ชายตามองชาวบ้านตัวเล็กๆ เสียด้วยซ้ำ

วันนี้เขากินยาผิดสำรับรึเปล่าถึงได้ใจดีผิดแปลกจากปกติ?

ซึ่งเหตุผลที่จินเป่ามีเมตตานั้นก็เป็นอะไรที่ง่ายอย่างมาก เขาต้องทำทุกอย่างเกี่ยวการจับปลาให้ใสสะอาด ไม่เช่นนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อการเลื่อนขั้นของเขานั่นเอง

ผู้คนรอบข้างจะไม่เข้าใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

เวลานี้เฮ่อเหลียนเดินคอตกไปตามถนนด้วยอารมณ์ที่เศร้าเสียใจ เป็นเพราะว่าเขาเพิ่งโดนเถ้าแก่ไล่ออกจากการเป็นพนักงานภัตตาคาร เนื่องจากเขาไม่ซื้อวัตถุดิบเข้าร้าน แถมยังทำเงินหล่นหายอีก(จ่ายสินบน) เวลานี้เขาไม่กล้ากลับเรือนไปพบหน้าภรรยาเสียด้วยซ้ำ

“บ้าเอ๊ย! ข้าไม่น่าใจร้อนเช่นนั้นเลย ข้ามันโง่เองที่ยอมเสี่ยงไปบอกข่าวกับคนเช่นนั้น!” เฮ่อเหลียนตัดพ้อ การตัดสินใจครั้งนี้ของเขาคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดนับตั้งแต่ใช้ชีวิตมา

ภาพภรรยาผู้เหี้ยมโหดปรากฏขึ้นในสมองของเขาทันใด

“หวังว่าครั้งนี้ภรรยาจะเบามือ..” เฮ่อเหลียนกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างยำเกรง

ทันใดนั้นก็มีม้าศึกวิ่งมาหยุดตรงหน้าเขา เป็นทหารองครักษ์นายอำเภอที่เขาจำได้ดี เพราะเขาโดนทหารนายนี้จับโยนออกมาจากว่าการอำเภอ

“ท่าน..ท่าน” เมื่อพบเจอทหารชาวบ้านธรรมดาอย่างเฮ่อเหลียนก็สั่นเป็นเจ้าเข้า พูดเป็นคำไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

ทหารนายนั้นใบหน้าเย็นชาไม่สนใจเฮ่อเหลียนนัก เขาโยนเหรียญเงินให้แล้วก็จากไปทันที ไม่พูดจาออกมาเลยสักคำ

เฮ่อเหลียนมองเหรียญเงินในมืออย่างอมทุกข์ ตั้งแต่ต้นจนจบที่เขาทำมานับได้ว่าไม่ได้อันใดเลย หนำซ้ำเงินนี้เขาต้องไปจ่ายหนี้ให้เถ้าแก่อีก นับว่าเป็นการลงแรงที่สูญเปล่านัก!

เฮ่อเหลียนรู้สึกท้อแท้..

พอกลับถึงเรือน จ้าวหยางจื่อก็นำน้องทั้งสองคนออกมาจากมิติย่อย ซีซวนกับซีห่าวรู้สึกสับสนเล็กน้อยที่ถูกดึงออกมาจากมิติย่อยอย่างฉันพลัน

ทั้งสองคนตั้งสติได้แล้วนั่นจ้าวหยางจื่อก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า

“น้องคงเห็นแล้วว่าพี่มีของวิเศษ คราวนี้น้องกลัวหรือไม่ที่พวกเราจะไปพักอาศัยอยู่ในเมือง”

“ไม่เจ้าค่ะ/ขอรับ” ทั้งสองคนตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เพราะว่าจ้าวหยางจื่อบอกไว้เสมอว่าสักวันหนึ่งถ้าพวกเราเติบโตขึ้น พวกเขาจะไม่อาศัยอยู่ที่นี่ตลอดไป ต้องกลับไปแก้แค้นศัตรูที่ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาพนี้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นซีห่าวคงไม่มีความฝันที่จะเป็นขุนนาง

จ้าวหยางจื่อยิ้มออกมาเมื่อน้องทั้งสองคนยอมรับการตัดสินใจของเขา ก่อนที่จะกล่าวเพิ่มว่า

“วันนี้พวกเรายังไม่ต้องรีบเก็บของ พี่คาดว่าสองสามวันนายอำเภอผู้นั้นคงจะเตรียมเอกสารให้พวกเราได้ ตอนนี้ก็เป็นยามเซินแล้ว (15:00-16:59 น.) พวกเรามาช่วยกันทำอาหารกันเถอะ วันนี้พี่จะเป็นคนทำเอง”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

จ้าวหยางจื่อพูดขึ้นอีกว่า“ซีซวนน้องนำแป้งสาลีไปทำเป็นเส้น ส่วนซีห่าวไปเก็บผักขึ้นฉ่าย กระเทียมมาสักสองหัว”

ซีห่าวไม่พูด รีบวิ่งออกไปด้านนอกตามคำสั่งของพี่ชาย ทว่าซีซวนพลันถามขึ้นอย่างสงสัยว่า

“พี่ใหญ่จะทำอาหารชนิดใดหรือเจ้าคะ?”

จ้าวหยางจื่อเหลือบไปยิ้มหวานให้ซีซวน ก่อนจะกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ความลับ”

“ท่านพี่!? บอกน้องไม่ได้หรือเจ้าคะ?”ซีซวนพองแก้มอย่างไม่พอใจ

“ไปทำตามที่พี่บอกก่อน เสร็จแล้วน้องคงรู้”

“เจ้าค่ะ” ซีซวนจากไปอย่างไม่เห็นใจนัก

หลังจากนั้นจ้าวหยางจื่อก็ทำหน้าที่ของตนเอง ขั้นแรกเขาชำแหละแพะก่อน นำหนัง เนื้อ กระดูกแยกออกจากกัน

กระบวนการทั้งสามอย่างนี้ใช้เวลานานมาก ธูปเผาไหม้หมดไปสองก้านถึงจะเสร็จ

จากนั้นก็ก่อไฟตั้งเตา นำกระดูกส่วนข้อลงไปต้มเพื่อทำน้ำซุป เสร็จแล้วก็มาหั่นเนื้อให้ได้ชิ้นที่พอดี

เวลานี้ซีซวนกับซีห่าวทำส่วนของตนเองเสร็จแล้วก็มายืนดูจ้าวหยางจื่อทำอย่างนึกสงสัย