ตอนที่ 31
ใบตอง คือใคร?...
วันต่อมา
ฉันตื่นเช้าตามปกติด้วยสมองที่โล่งสุดๆ ไปเลย!
ก็เพราะเมื่อวานฉันได้รู้คำตอบของคำถามที่คาใจฉันมาตั้งวันกว่าๆ ไงละ
ถึงตอนนั้นจะรู้สึกโมโหและหงุดหงิดสุดๆ ไปเลยก็เถอะ ใจจริงอยากโวยวายใส่ซันเลยด้วยซ้ำนะ แต่พอรู้คำตอบจากเข้าตัวถึงได้เข้าใจ
ครั้งหน้า... คงไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้นอีกหรอกนะ...
คงจะไม่มีใครมาหมายหัวฉันจนทำให้ซันถูกขังอีกแล้วใช่มั้ย...
แต่ในใจกลับประท้วงว่า... ไม่...
ก็เพราะซันมีศัตรูรอบตัวเยอะไง เวลาออกไปไหนมาไหนเขาก็จะใส่แว่นตาอำพรางตัวตลอดถึงแม้จะปิดไม่ค่อยมิดก็เถอะ!
แต่ยังไงก็เถอะนะ ไม่ว่าจะยังไง เื่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าหรือไม่ ไอจะต้องสู้ ไอต้องฝึกป้องกันตัว ฝึกให้เก่งกว่านี้!!
จะว่าไปเื่ฝึกป้องกันตัว ฉันก็ทำได้ดีขึ้นมากเลยล่ะ ถ้าเปรียบเทียบจากั้แ่เริ่มฝึกใหม่ๆ ผลพวงของการฝึกเลยทำให้วิชาพละของฉันดีขึ้นยังไงล่ะ ไอดีจายยยยยยยยย...
มีทั้งซันและพี่ซินคอยคุม ถึงแม้ซันจะน่ากลัวและดุมากก็เถอะ แต่ทั้งคู่สอนดีมากเลยนะ แต่เชื่อไหม ว่าฉันเป็ลูกศิษย์คนแรกของซันด้วยล่ะ คิดแล้วน่าภูมิใจจัง ไม่รู้จะรู้สึกแบบนั้นทำไม...
ส่วนพี่ซิน มีเยอะรวมกับของพี่เซนด้วย เพราะพี่ซินต้องไปทำงาน บางวันพี่เซนเลยเข้ามาคุมการฝึก
แต่คนที่มาฝึกตัวล่ำๆ ทั้งนั้นอ่ะ ไหนผู้หญิง? บอกเลยว่ามีน้อยนิด แต่หุ่นพวกพี่ๆ เขาดีมากเลยนะ ได้มองแล้วตาไม่กะพริบเลยอ่ะ...
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เข้ามาฝึกกับพี่ซินที่โรงฝึกหนึ่ง ฉันนี่ต้องแอบเอาโทรศัพท์เข้ามาถ่าย ว่าจะเก็บไปอวดฝนกับปลาดู ถ้าไม่ติดที่ว่าซันดันเห็นซะก่อน...
งื้อออออออ คิดถึงเื่ครานั้นแล้วแบบ... กลัวอ่ะ!!
คือซันโมโหมาก ที่ฉันไหวตัวทันเพราะรังสีสังหารฟาดฟันของเขา ทำเอาซะฉันขนลุกไปทั้งตัว เ้าตัวเดินตึงตังมาทางฉันแล้วยึดโทรศัพท์ไล่ลบรูปที่ฉันแอบถ่ายไปหมดสิ้น เขาไม่พูดอะไรเลยแต่ส่งสายตาพิโรธแทนคำพูด...
'อยากตายเหรอ? '
งื้ออออออออออออ ก็ไม่รู้เหตุผลที่เขาไม่พอใจ แต่ไอจะไม่ถาม! กลัวแล้วอ่ะ!!
นับั้แ่นั้นฉันก็ไม่ทำอย่างนั้นอีกเลย... ได้แต่แอบชะเง้อมองยามซันไม่อยู่เท่านั้นแหละ!
คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนลืมตัวว่าตัวเองเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว...
วันนี้เป็วันสุดท้ายของสัปหาด์ของการไปโรงเรียน เื่งานพิเศษก็ทำวันพรุ่งนี้ และวันนี้...
'พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนถ้าไม่มีธุระอะไร ก็มาที่บ้านด้วยล่ะ ต้องมา! '
คำพูดพี่ซินเมื่อวานยังดังอยู่ในหัวฉัน ตงิดใจนิดหน่อยั้แ่เมื่อวานแล้ว ว่าจะลองถามซันดูน่าจะรู้เื่นะ
ฉันเตรียมข้าวของเสร็จและเดินออกจากบ้าน พอเปิดประตูบ้านปุ๊บ ก็เห็นซันในครรลองสายตาพอดี
ฉันยิ้มกว้าง หัวใจพองโตอย่างไม่เคยเป็ เพราะนี่เป็เื่ปกตินะที่เขาจะมาดักฉันถึงหน้าบ้านอ่ะ แต่ช่างเถอะเนาะ
ฉันรีบปิดประตูบ้านแล้วเดินลอยๆ ทั้งหน้าบานๆ เข้าไปหาซัน เ้าตัวยืนหล่อเด่นสง่าแต่ดันแผ่รังสีอำมหิตอยู่หน้าบ้านฉัน หาฉันสนใจไม่... แค่เห็นหน้าก็อยากะโเข้ากอดเขาแล้วอ่ะ...
หะ!! เดี๋ยวๆ ๆ ๆ ะโกอดเรอะ จะบ้ารึงายยยยยย... T^T
"ไปได้แล้ว" ซันมองด้วยหางตาอย่างเอือมระอาก่อนจะเดินดิ่งๆ นำฉันเพื่อไปจุดหมายปลายทางนั่นก็คือโรงเรียน
ฉันเดินตามซันอย่างเงียบๆ แม้ในใจจะะโโลดเต้นมากและทำตัวไม่ถูกด้วยเช่นกัน ก็ไม่รู้ว่าทำไม พอถึงบริเวณหน้าป้ายรถประจำทางดูเหมือนพวกเราจะมาเร็วนิดหน่อยนะ...
ก็เพราะเห็นเบลนั่งหันมาสบตาค้างกับฉันพอดีเลยไง แล้วทำไมต้องหันมามองกันแบบนั้นด้วย ไม่ทักทายกันเลยเหรอ?
"เบล" ฉันยิ้มกว้างเมื่อเห็นเบล ปกติเบลจะขึ้นรถประจำทางอีกสายและต้องมาเร็วกว่าฉันเสมอ ทำให้ฉันกับเบลไม่ได้เจอกัน่เช้า นอกจากว่าฉันจะมาที่ป้ายรถประจำทางเร็วกว่าปกติ... อย่างตอนนี้
"มานี่ๆ " เบลกวักมือเรียกให้มานั่งที่นั่งข้างๆ ไม่พอยังเขม่นตาใส่ฉันอีก
ฉันยอมไปนั่งตามที่เบลเรียก ส่วนซันเหลือบมองเบลด้วยหางตานิดๆ ก็จะสะบัดหน้าหนีแล้วไปยืนรอที่หน้าป้ายรถประจำทางซึ่งไม่ไกลจากที่นั่งมากนัก
"มีอะไรอ่ะ"
"ไม่ยักรู้ว่าจะมากับหมอนี่ด้วย" เบลเอนตัวเข้ามาใกล้ๆ พลางกระซิบเสียงเบาๆ ส่วนสายตาก็เขม่นไปที่ซันเพื่อให้ฉันมองตาม
"ก็ทุกวันน่ะแหละ บ้านซันอยู่ไม่ไกลจากบ้านฉันเลย"
"เออเว้ย... พอทำงานก็มานั่งเฝ้า ไปโรงเรียนก็ไปด้วยกัน ตกลงเป็แฟนกันแล้วใช่ปะ?? " นี่เบลถามอะไรเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
"ไม่ใช่ๆ ๆ ๆ " ฉันส่ายหัวพั่บๆ อย่างรัวๆ พร้อมกับหน้าที่พร้อมจะะเิเต็มที่...
งื้อออออ ทำไมมีแต่คนถามแบบนี้กันเนี้ย พวกเราเหมือนแฟนกันตรงไหน!?
"เออช่างเหอะ มะรืนว่างปะ" เบลเหลือบมองซันเป็ระยะๆ เหมือนกำลังหาโอกาสคุยเื่บางอย่าง...
"ว่างอยู่นะ ทำไมอ่ะ" ฉันเอนตัวเข้าใกล้ๆ เบล มั่นใจว่าเื่ที่เขาจะพูดต้องเป็ความลับระหว่างเราแน่นอน
"คืออยากให้ไปด้วยกันหน่อย ที่...!! " เบลเข้ามากระซิบใกล้ๆ แต่สายตาเขาปะทะกับคนตรงหน้าพอดี ฉันเองก็พึ่งเห็นเขาตอนเบลทำหน้าเหวอนี่แหละ
ซันเดินเข้ามาประจันหน้าพวกเราสองคนั้แ่เมื่อไหร่ แถมสายตาพิโรธถึงขนาดหายใจแทบไม่ออกนั่น... กลัวอ่ะ!!!
แล้วทำไมต้องทำท่าทางน่ากลัวแบบนั้นใส่กันด้วยเล่า... ฉันทำอะไรผิด!!
"เห้ยยย รถมารับกูแล้วโว้ยยยยย ไปก่อนนะไอ พรุ่งนี้ค่อยคุย ไปละ!! " เหมือนรถประจำทางที่เบลต้องขึ้นมารับพอดี เบลเลยรอดลุกพรวดพราดหนีปีศาจที่ยืนทำหน้าทะมึนใส่พวกเรารัวๆ ก่อนที่เขาจะโดนอะไรมากกว่านี้
เบลรอด... แล้วฉันจะรอดไหมเนี้ย!
"ซันโกรธอะไรฉันอ่ะ..." ฉันถามเขาออกไปอย่างทนไม่ได้ ไม่พอยังทำหน้าบูดสุดสู้ออกมาด้วย
ซันยืนอยู่ตรงหน้าฉันไม่พอยังส่งสายตาเหมือนจะเอาคำตอบจากฉันให้ได้ พร้อมๆ กับปล่อยรังสีอำมหิตใส่ฉันอีก คุกคามฉันที่นั่งอยู่ได้เป็อย่างดีเลย... งื้ออออออออออ... T^T
"มันคุยอะไร..." น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวมาก ขนลุกซู่เลย...
"ซันเข้ามาขัดก่อน เลยไม่รู้เื่" ฉันโบ้ยความผิดให้ซันเต็มๆ พร้อมสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นอย่างนึกงอน...
"....." ซันเงียบกริบ... แต่แผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันมากกว่าเดิม เหมือนเขา... ไม่พอใจ!
ฉันก็ไม่พอใจ! งดข้าวกล่องดีไหมซัน!!
แล้วทำไมต้องพากันมาแต่เช้าเนี้ย... นั่งรอนานแล้วนะ (ไอพาล)
ฟึ่บ...
กว่าจะรู้สึกตัวซันก็มานั่งข้างๆ ฉัน แถมหัวไหล่เขาแทบจะชนหน้าฉันแล้วแต่ที่มากกว่านั้น...
กะ...ใกล้เกินไป!! นี่มันใกล้เกินไปแล้วน้าาาาาาาา
"ก็ถาม..." น้ำเสียงดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนสายตาก็สบมองฉันเหมือนปกติ ความดุร้ายก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น นี่มันทำให้ฉันแปลกใจสุดๆ ไปเลยล่ะ
เอ่อ.. งั้นเื่งดข้าวกล่อง ไอยกเลิกก็ได้อ่ะ ถ้าทำท่าทางน่ารักขนาดนี้...
ก็ไม่รู้ทำไมยอมง่ายๆ แต่ความรู้สึกที่ผ่านจากการััผ่านไหล่ที่ติดกันอยู่มันรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด แต่แค่นี้ฉันก็เขินจนอยากลุกวิ่งหนีเขาเอาตอนนี้แล้ว
แต่ทำไม่ได้ ถึงได้นั่งตัวเกร็งแข็งทื่ออย่างนี้ไง... ไอจะบ้า... T^T
กว่าจะถึงโรงเรียนไม่รู้ทำไมถึงนานมาก นานอ่ะ! ทั้งๆ ที่เวลาก็เดินตามปกตินะ หรือฉันอยากเร่งเวลาให้เร็วขึ้นก็ไม่รู้นะ...
ก็ซันนะสิ! หลังจากที่นั่งติดกับฉันแล้วพอรถประจำทางมาเขาก็เข้ามานั่งข้างๆ ฉันอีก ปกติเขาไม่เข้ามานั่งนะ จะยืนกันฉันใว้ตลอด และมันทำให้ฉันเขินจนลืมหายใจเลยทีเดียว
กว่าจะเป็อิสระได้ก็พอได้ถึงโรงเรียนแล้ว อยากจะถามเขาเหมือนกันว่าทำไมต้องตัวติดกันขนาดนี้ กลัวฉันหายเรอะ!? อยากถามแบบนี้แต่เพราะเขินเลยทำตัวไม่ถูกกระทั่งขยับปากไงเล่า...
เพื่อนๆ ในห้องพากันแตกฮือเมื่อปีศาจที่หายไปได้สองวัน วันนี้กลับโผล่ให้เพื่อนๆ ในห้องกลัวกันอีกแล้ว แม้พวกเขาจะชินกับเขาแค่นิดหน่อย นิดเดียวเท่านั้นนะ...
ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง ไปทัก หรือเดินผ่านเขาหรอก พวกเขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาบ้างถ้าไปยุ่งกับซัน...
ตัวอย่าง ก็ฉันนี่ไงล่ะ ดูที่ผ่านมาสิวุ่นวายตลอดจนถึงวันนี้เลย...
หลังจากที่เรียนคาบเช้าเสร็จ ก็ถึงเวลาพักเที่ยง ฝนกับปลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร ส่วนฉันกับซันก็กินข้าวกล่องกันที่เดิม พุ่มไม้หลังห้องสมุดไง
ฉันเคยถามซันเื่ดาดฟ้าแล้วนะ แต่ซันยังไม่ยอมให้ขึ้นไปเพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน
อ่า... จริงสินะ ฉันมีเื่ต้องถามเขานี่นา...
"ซัน..." ฉันเรียกซันขณะที่เขากำลังจะเปิดข้าวกล่องในมือ ซันเหลือบมองฉันนิดๆ เชิงว่ามีอะไร? "พี่ซินบอกให้ฉันไปที่บ้านเย็นนี้อ่ะ มีเื่อะไรเหรอ"
พอฉันถามออกไป ซันถึงกับชะงักกึกแล้วขมวดคิ้วยุ่งเหมือนกำลังกรุ่นคิดอะไรบางอย่าง...
มีอะไรอย่างนั้นเหรอ?
"ไปได้อยู่ บอกว่าไปฝึกแล้วกัน" ซันเอ่ยตัดจบจากนั้นเขาก็จ้วงข้าวกล่องทันทีโดยไม่สนใจฉันที่นั่งงงในคำพูดเขา
หะ! แบบนี้ก็ได้เหรอ หมายความว่าไงกันเนี้ย
ฉันตัดสินใจไม่ถามอะไรต่อ ได้แต่ร่ำร้องในใจว่างงมากพร้อมๆ กับกินข้าวไปด้วย ไม่รู้ว่าฉันทำสีหน้าแบบไหนแต่จังหวะที่ฉันตักข้าวเข้าปากตาก็เหลือบมองซันที่เขามองฉันอย่างขำๆ มองอย่างนั้นทำไมอ่ะ...
แถมยังยิ้มมุมปากแบบนั้น ซึ่งนานๆ ทีจะเห็น นี่เขากำลังนึกสนุกร้ายอะไรของเขาอยู่ใช่มะ?
งื้อออออออ น่าโมโหจังงงง พรุ่งนี้จะยัดมะเขือเทศลงในข้าวกล่องเขาเยอะๆ เลยคอยดูสิ...
จนกระทั่งกินข้าวเสร็จ ฉันก็เก็บกวาดข้าวกล่องทั้งของตัวเองและของซันให้เรียบร้อย และเตรียมตัวลุกเพื่อที่จะเข้าห้องเรียน ทิ้งซันที่นอนอุตุอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งเขามักจะทำแบบนี้เป็ประจำหลังจากที่กินข้าวเสร็จจนเคยชิน
"เดี๋ยว..."
ฉันทำท่าจะลุกออกจากที่นั่ง ถ้าไม่ติดที่ว่าซันเรียกทั้งๆ ที่เ้าตัวยังหลับตาอยู่ ขนาดหลับหน้ายังดุเลยอ่ะ...
"มีอะไรอ่ะ"
"มานี่..." ซันยันตัวเองลุกขึ้นนั่งพลางกวักมือเรียกฉัน ด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติแต่คิ้วดันขมวดยุ่งเลย มีอะไรกันเนี้ย
ฉันเขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆ ซันอย่างที่เขาเรียก แต่ก็ไม่ได้ใกล้มากหรอกนะ ซันมองฉันั้แ่หัวจรดเท้าไปมาก่อนที่จะ...
ตรงเข้ามานอนบนตักฉ้านนนนนนนนนนนนนนน....
อร้ายยยยย... ได้ไง!? ได้ยังไง? ทำไมต้องมาหนุนตักกันด้วยง่ะ! งื้ออออออ เอาไงดี ผลักออกตอนนี้เลยดีไหม? ต..แต่ว่า.. แต่ว่า! ขยับตัวไม่ได้ง่ะ!!
"อย่าดิ้น..." ซันเหลือบสายตาดุๆ ใส่ฉัน ก่อนที่เ้าตัวจะหลับตาลงต่อ จากที่ฉันใอยู่แล้วก็ยิ่งใอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้ทำหน้าแบบไหนแล้ว...
รู้แค่ว่าหัวใจเต้นแรงมากๆ หน้าก็ร้อน ใกล้ะเิเต็มที่... ไอจะบ้า! ไออยากมุดดินหนี!!
"ซันนนนนน ทำอะไร้..." ฉันอู้อี้ถามเขาออกไป ทั้งๆ ที่ตัวเกร็งเหมือนถูกแช่แข็งสุดๆ ไปเลย อยากดิ้น... อยากหนีจากตรงเน้!
"นอน..." ดูคำตอบเขาสิ... น่าทุบนักนะ...
"ป..ปกติซันไม่นอน..ตักฉัน..." ฉันพยายามตั้งสติพูด แม้ใจจะเต้นแรงจนเสียงดังครึกโครมไปทั้งตัว...
"ก็จะนอนตรงนี้..." อื้อ... คำตอบของเขาเริ่มหมดความอดทน...
ตอนแรกอยากพลักอยากทุบเขานะแต่เพราะเกร็งอยู่บวกกับความกลัวว่าถ้าทำซันเจ็บ ฉันจะโดนอะไรบ้าง แต่ฟังคำตอบอันน่าทุบของซันแล้วเริ่มเปลี่ยนใจละ...
ปึด...
ฉันตัดสินใจเด็ดขาด แล้วดึงผมซันสองสามเส้นออกจากหัวจนเ้าตัวสะดุ้งแล้วลุกขึ้นมาดูตัวการอย่างฉันที่ถือเส้นผมของซันอยู่สองสามเส้นเป็หลักฐานชั้นดี
เขาส่งแววตาประหลาดใจน้อยๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความไม่พอใจในเสี้ยววินาที...
แต่ฉันหาสนไม่ ก็ไม่พอใจเหมือนกันนี่ ฉันไม่ยอมหรอก วันนี้ไอจะสู้! จะสู้อ่ะ!
"อยากนอนก็นอนพื้นหญ้านู้นสิ ฉันตั้งตัวไม่ถูกหรอกนะ" ฉันพ่นน้ำเสียงไม่พอใจสุดๆ ไปเลยแหละ พร้อมกับสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น นึกแอบกลัวว่าซันจะทำอะไรฉันต่อจากนี้เหมือนกัน
ที่ผ่านมาฉันแทบไม่ขัดใจซันถ้าเป็ไปได้ แต่บางทีการกระทำของเขาก็ทำให้ฉันเขินเกินไปจนทนมันไม่ได้ ผลเลยทำให้ฉันไม่ยอมแบบนี้ยังไงล่ะ
ถึงจะชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะนะ แต่ทำแบบนี้... ฉันก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่สิ!
"ถ้าไม่ไว้ใจ ก็ไม่ทำหรอก" สิ้นน้ำเสียงดุร้ายนั้น ทำให้ฉันเหลียวไปมองโดยฉับพลัน
มะ...หมายความว่าไงอ่ะ ถ้าไม่ไว้ใจ ก็ไม่ทำ หมายความว่าง้ายยยยยยย ไอจะบ้าาาาา...
ซันลูบๆ หัวตัวเองบริเวณที่โดนดึงเส้นผมเมื่อกี้ ก่อนจะเลื่อนสายตาสีเหลืองเข้มสบมองฉันเหมือนมีความหมายบางอย่าง... นั่นทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นแรงสุดๆ ไปเลย...
ไม่ไหว... ทนไม่ไหวแล้วอ่ะ อยากหนีจากตรงนี้!!
ฉันเม้มปากแน่นเพื่อกลบความรู้สึกที่มีภายในอก ก่อนจะรีบลุกพรวดพราดแล้วออกตัววิ่งหนีซันอย่างรวดเร็วปานนักวิ่ง
"เห้ย..." เหมือนจะได้ยินเสียงซันในวินาทีที่ฉันออกตัววิ่ง แต่ว่าฉันไม่สนเขาแล้วอ่ะ ไออยากหนี!!
ฉันวิ่งเข้าห้องน้ำหญิง ก่อนจะตรงเข้าไปรีบเอาน้ำล้างหน้าตัวเองเพราะรู้สึกว่ามันร้อนไปหมด... งื้อออออออออออ
พอเงยหน้าขึ้นมองกระจกที่อยู่ตรงหน้า หน้าฉันแดงไปหมดเลยง่ะ!
ฉันเอามือทาบตำแหน่งข้างใจตัวเองเบาๆ ตอนนี้ยังเต้นแรงอยู่เลย... สายตาของซันที่มองมาตอนนั้นมันกำลังสื่อความหมายบางอย่าง...
ฉันเองก็อ่านมันไม่ออก แต่หัวใจตัวเองกลับเต้นแรงทุกครั้ง...
เพราะอะไรกันนะ...
......
ฉันกลับบ้านด้วยสภาพเหม่อลอย...
หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับซันสักประโยค กระทั่งมาส่งฉันที่บ้าน ซันเองก็ไม่พูดอะไรเหมือนกันแต่สายตาเขาคาดคั้นตลอดเวลาว่าฉันเป็อะไร ฉันนี่วิ่งหนีเข้าบ้านเลยแหละ งื้ออออออออ...
ถึงอยากหลบยังไง เย็นนี้ฉันก็ต้องไปที่บ้านซันอยู่ดีง่ะ ฮือ...
ฉันกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเผื่อว่าน่าจะมีการฝึกกับพี่ซิน เห็นอยากให้ไปที่บ้านขนาดนั้น ให้เดาน่าจะเป็เื่ฝึกละมั้ง
แอ๊ด...
ฉันเปิดประตูหน้าบ้านตัวเอง แทบผงะ... เมื่อเห็นซันยืนทะมึนอยู่หน้าบ้าน...
เดี๋ยวนะ!? นี่เขายังไม่กลับบ้านตัวเอง! แล้วรอฉันเพื่ออะไร?
ร่างสูงยืนพิงรั้วหน้าบ้านประกอบกับสายตาและรังสีรอบตัวตอนนี้น่ากลัวสุดๆ ไปเลย ดูก็รู้แล้วว่าเขา้าอะไรจากฉัน... ดูแค่นี้ก็รู้เลย...
"ซัน.. นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก" ฉันยิ้มแห้งๆ ออกไป บรรยากาศตอนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน...
"มาดูคนวิ่งหนีแถวนี้..." ซันคำรามเสียงต่ำ เขายังอยู่ท่าเดิมไม่ขยับตัวไปไหน ฉันเองก็เช่นกัน งื้ออออออ... T^T
"ขอโทษนะ แต่แบบ...มันน่าอาย..." ฉันหลบตาดุๆ ของซัน แล้วพูดอู้อี้
"...." เงียบ...
แล้วทำไมฉันต้องเป็ฝ่ายขอโทษเขาด้วยเนี้ย ไอไม่เข้าใจ!
"ต..แต่ถ้าซันทำอีก เตรียมกินมะเขือเทศได้เลย" ฉันหันไปข่มขู่เ้าตัวโดยฉับพลัน เปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก ไม่ได้ๆ ตามใจซันไม่ได้เด็ดขาดเลย...
ซันจ้องตาฉันเขม็งแบบไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างยอมแพ้
"ไปกันได้แล้ว..."
"อื้อ" ฉันพยักหน้าเบาๆ ด้วยความดีใจ นี่แสดงว่าเขายอมรับแล้วใช่ไหมนะ...
ฉันเดินตามซันอย่างอารมณ์ดีและโล่งอกอย่างถึงที่สุด แต่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าซันจะไม่เอาแต่ใจตัวเองอย่างวันนี้ได้สักกี่วัน ความอดทนเขาต่ำจะตายไป...
เราสองคนเดินมาถึงยังบริเวณหน้าบ้านของซัน เห็นพวกพี่ๆ ที่เฝ้าหน้าประตูรั้วเหมือนที่เห็นคราวก่อนเลยง่ะ... พี่ซินบอกว่าพวกเขามาคุ้มกันคุณลุง ว่าแต่คุณลุงยังอยู่บ้านอย่างนั้นสินะ
"ซัน! " เสียงเล็กๆ ทำให้พวกเราหันไปมองที่ต้นเสียงพร้อมๆ กัน ก่อนที่จะได้เข้าเขตบ้านซัน พอหันไปมองแล้วพบผู้หญิงน่ารักสุดๆ ไปเลย
เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เธอเรียกซันอ่ะ รู้จักกันเหรอ?
ฉันหันกลับไปมองซันสลับกับหญิงสาวร่างบางตรงหน้าสลับกัน ก่อนที่จะทำให้ฉันอึ้งยิ่งกว่านั้น คือเธอยิ้มกว้างอย่างดีใจและวิ่งเข้าไปกอดซันเต็มๆ
"ซันนนนนนนนนน" เธอกอดซันแน่นเลย แต่ที่สำคัญซันไม่ยอมขยับแถมยังยอมให้เธอคนนั้นกอดอีกต่างหาก
"ใบตอง ปล่อยก่อน..." ในที่สุดซันก็ดันเธอออก ซันยังคงดูประหลาดใจที่คนคนนี้ปรากฏตัวอยู่ที่นี่...
เธอยอมปล่อยซันแล้วยิ้มให้เขาน้อยๆ ฉันนี่กลายเป็ธาตุอากาศไปเลยล่ะ
สองคนนี้รู้จักกันสินะ... แถมยังกอดกันต่อหน้าฉันอีก! นี่มันอะไรกันเนี้ยยยยยยยยยยยย....
ว่าแต่... ใบตอง คือใครอ่ะ!?
(to be continued)
Minetji : ่นี้น้องไออารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ นะ ไปหาหมอมั้ยคะ?? ว่าแต่ใบตองเป็ใคร เดี๋ยวรู้กันค้าาาา
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ
5K
