เกรียนแบบนี้ ก็ศิษย์พี่ใหญ่นี่แหละ

        ช่างอำมหิตนักหมายจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้เล่นงานจิตใจตนโดยตรง!

        ลั่วเฉินพอคิดได้เช่นนี้ก็ตั้งปณิธานว่าจะไม่เหลือบแลฉินจิ่วเกออีก

        อนิจจาศิษย์พี่ผู้นี้หน้าหนาจนเกินไป ต่อให้ท่านไม่ได้ตอบโต้เสวนาด้วย มันก็ยังคุยกับตัวเองได้อยู่ดี

        "พิสดารแท้"มีศิษย์คนหนึ่งไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า "ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่ถูกกันหรอกหรือไฉนเปลี่ยนจากชี้ดาบใส่กันมานั่งสนทนาใต้ร่มไม้เช่นนี้ได้เล่า"

        "ใช่ที่ไหนล่ะเจ้าดูหน้าพี่รองซะก่อน ยิ้มด้วยความสุขใจปานนั้น"

        "พูดอีกก็ถูกอีก หางตากระทั่งทอประกายเลยด้วยซ้ำ"

        ระหว่างนั้นมีศิษย์ไม่น้อยที่เห็นฉินจิ่วเกอบางทีอาจเป็นเพราะศักดานุภาพฝ่ามือของเมื่อวานจึงไม่มีใครกล้าหันหลังสะบัดหน้าเดินหนีไปแต่ชิงเป็นฝ่ายเดินเข้าหาพร้อมหัวเราะทักทาย ก่อนแยกย้ายกันไปทำเรื่องของตัวเองต่อ

        หากเป็นก่อนหน้านี้มีแต่ลั่วเฉินที่ได้รับการปฏิบัติด้วยเช่นนี้เท่านั้น

        "ท่านมีเวลามาวอแวช้าเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องฝึกฝีมือรึ?" ลั่วเฉินอดรนทนไม่ไหวแม้จะทานข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว อีกฝ่ายก็ยังพูดจ้อจนตนแทบจะหูชาไม่ต่างจากแมลงวันตัวหนึ่งที่ไล่ยังไงก็ไม่ไป

        ลั่วเฉินวาดภาพในใจว่าตนได้จับเจ้าแมลงวันตัวนี้มากระชากจนศีรษะขาดออกจากลำตัวจากนั้นก็คว้านเอาตับไตไส้พุงออกมาแล้วพันวนรอบคอมันสักเจ็ดแปดรอบสุดท้ายก็ดึงแรงๆ สักที

        ช่วยโลกขจัดสิ่งสกปรกมลทินไปในตัว

        "ฝึกปรือ?"ฉินจิ่วเกอเกาแก้มแกรกๆ"ช่างหายากจริงๆ ตัวท่านเป็นถึงพระเอก ยังต้องฝึกฝีมืออันใดอีก”

        “พระเอก?”ลั่วเฉินงงงวย“พระเอกอะไรของเจ้า”

        “หากต้องอธิบายให้ฟังคงยุ่งยากเกินไปเป็นหัวข้อที่ถกเถียงกันมาตั้งแต่กำเนิดจักรวาล พูดง่ายๆก็คือคนที่ยอดเยี่ยมไร้เทียมทานที่สุด”

        ฉินจิ่วเกอปรารถนาที่จะกระชับความสัมพันธ์กับน้องรองผู้นี้จากก้นบึ้งของจิตใจ

        แต่น่าเสียดายที่ลั่วเฉินไม่ได้ปรารถนาชิดใกล้ด้วยเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าจะตอนเข้าห้องน้ำทานข้าว ฉินจิ่วเกอก็คอยวอแวไม่ห่าง เรียกหามันน้องรองๆอย่างใกล้ชิดสนิทสนม

        อาวุโสใหญ่หัวเราะพลางลูบเคราไปพลางประเสริฐแท้ ศิษย์ในพรรครักใคร่กลมเกลียว พรรคหลิงเซียวเข้าสู่ห้วงเวลาเจิดจรัส

        อาวุโสสองแม้หัวเราะตามหากไม่ปริปากเอ่ยคำส่วนอาวุโสสามก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ตอนนี้กำลังนั่งก่อพีรามิดเล่นอยู่ในห้อง

        น่าอนาถสุดคืออาวุโสสี่บัดนี้ได้แต่นั่งเขี่ยเตาไฟอยู่ในห้อง ตนเองติดเงินอยู่ไม่น้อย นักปรุงยาผู้เกรียงไกรอย่างมันเลยต้องมานั่งคุมเตาไฟหาลำไพ่พิเศษใบหน้าดำมะเมี่ยมจากฝุ่นควัน สารรูปน่าอดสูเป็นอย่างยิ่ง

        สามวันนั่นคือระยะเวลาที่ลั่วเฉินต้องทนรับมือกับฉินจิ่วเกอ

        ตลอดช่วงสามวันนี้ฉินจิ่วเกอพูดได้ไม่หยุดปาก ราวกับว่าในท้องมันมีเรื่องราวมากมายไร้สิ้นสุดสะสมไว้

        ตั้งแต่เรื่องเล็กๆอย่างสภาพดินฟ้าอากาศของวันรุ่งขึ้น อาหารการกินไปจนถึงเรื่องใหญ่อย่างกระแสนิยมของประเทศและประเภทของสิ่งมีชีวิตทั่วทวีปฉงหลิงทั้งหมดล้วนแล้วแต่ถูกฉินจิ่วเกอนำมาฝอยไม่ได้ขาดที่จริงนับเป็นความสามารถอันร้ายกาจอย่างหนึ่ง สร้างความทรมานทรกรรมแก่ลั่วเฉินเป็นอย่างสูง

        กระนั้นก็ไม่อาจขับไล่ไสส่งมันไปได้เคล็ดท่าร่างของอีกฝ่ายพิสดารจนเกินไปไม่ด้อยไปกว่าเคล็ดมหานทีสะบั้นสุริยันของตนเลยแม้แต่น้อย

        ไล่ก็ไม่ไป ด่าก็ยังเฉยลั่วเฉินรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นบ้าเข้าไปทุกที

        วันที่สี่ ฉินจิ่วเกอหลังทำความสะอาดเสื้อผ้าเสร็จสรรพก็ตั้งใจจะไปปลุกลั่วเฉินให้ตื่นมาคุยถกปัญหาชีวิตกันต่อ

        แต่พอผลักบานประตูเปิดออกภายในห้องกลับมีแต่ความว่างเปล่า มีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งแปะติดอยู่

        หลังจากได้เสวนาพูดคุยกับศิษย์พี่ใหญ่เป็นเวลาหลายวันตัวข้าบังเกิดจิตหยั่งรู้อันยิ่งใหญ่บางประการวันนี้รู้สึกว่าตนเองเห็นปากทางของขอบเขตพิสุทธิ์ไพศาลแล้วลั่วเฉินจึงตัดสินใจเดี๋ยวนั้นว่าจะออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกเพื่อไขว่คว้าหาวิถีฟ้า

        ศิษย์พี่ใหญ่พวกเราลืมเลือนเรื่องหนหลังในยุทธภพ นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่งยวด

        “ไปซะแล้ว น่าจะเรียกข้าไปด้วย”ฉินจิ่วเกอตัดพ้ออย่างไม่สบอารมณ์ ตามหลักแล้วหากพระเอกของเรื่องออกไปผจญโลกหน้าในเวลาเช่นนี้จำต้องชักนำเรื่องอันสะเทือนฟ้าสะท้านดินตามมา รวมถึงโชคลาภวาสนาอันยิ่งใหญ่

        หากตนสามารถติดตามไปด้วยได้คอยเก็บผลประโยชน์เข้ากระเป๋า ย่อมแซงหน้าเจ้าเด็กน้อยหน้าขาวซ่งเล่อได้แน่ๆ

        เมื่อมีเงินเต็มกระเป๋าฉินจิ่วเกอย่อมดูดซับไอวิญญาณจากศิลาวิญญาณได้ทุกวัน เร่งอัตราการฝึกปรือไปอีกขั้น

        แม้ระดับพลังจะคงตัวอยู่ที่ชั้นปราณสุริยันขั้นกลางแต่พลังวิญญาณภายในร่างยังคงผนึกตัวแน่นหนามากขึ้นเรื่อยๆกอปรกับการใช้ดอกพลับพลึงแดงเพื่อหล่อหลอมกายเนื้อและจิตวิญญาณจึงยิ่งพัฒนาอย่างก้าวกระโดด

        ฉินจิ่วเกอมีความรู้สึกว่าอาศัยเพียงกายเนื้อของตนก็สามารถต่อกรกับปราณสุริยันขั้นสูงสุดได้อย่างสูสี

        เพราะมีศิลาวิญญาณการฝึกปรือจึงยิ่งคืบหน้าเร็วไวกับขุมกำลังใหญ่ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง สมบัติชั้นสูงมีมากมายก่ายกองดั่งขุนเขาศิษย์เอกของพวกมันยิ่งทรงพลังสุดเปรียบ

        นับแต่ที่ลั่วเฉินออกไปหาประสบการณ์นอกพรรคเวลาก็ผ่านไปแล้วกว่าสิบวันตลอดระยะเวลานี้ฉินจิ่วเกอได้แต่นั่งจับเจ่าอย่างเบื่อหน่ายอยู่ในพรรค

        เบื่อๆก็ลากเจ้าอ้วนมาฝึกวิชาเกี้ยวสาวระดับฝีมือของเจ้าอ้วนตอนนี้กลับย่างเข้าสู่ขอบเขตหลอมวิญญาณขั้นเก้าแล้วขาดเพียงแค่เปิดจุดตันเถียน มันก็สามารถบรรลุชั้นปราณสุริยันได้ทันที

        “น้องรองหายหน้าไปตั้งสิบวันป่านนี้หากไม่ใช่ไปล่วงเกินคุณชายลูกเศรษฐีจากพรรคสำนักใหญ่ใดเข้าก็อาจจะถูกกลุ่มทหารรับจ้างข่มเหงรังแก ฉะนั้นช่วงนี้ห้ามทุกคนออกไปนอกพรรคเด็ดขาดเลี่ยงไม่ให้ถูกคนดักตีหัว”

        พระเอกหนอพระเอกหนึ่งก้าวพิฆาตหนึ่งชีวิต เข่นฆ่ามารดามันจนพอใจ

        หากจะบอกว่าตลอดสิบวันนี้ลั่วเฉินไม่ได้ไปล่วงเกินขุมกำลังใดเข้าเลย แม้ตีให้ตายฉินจิ่วเกอก็ไม่เชื่อ

        รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหางก่อนที่พระเอกจะกลับมา เราทุกคนมาแสร้งทำตัวให้ดูน่าสงสารเข้าไว้เถอะ

        “ศิษย์พี่ใหญ่ท่านกังวลเกินไปหน่อยหรือไม่” เจ้าอ้วนถามหลังจากเรียนรู้เคล็ดวิชาเกี้ยวสาวจากศิษย์พี่ใหญ่จนลึกซึ้งดีแล้ว

        “เรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะข้ากล้ารับประกันเลยว่า จะต้องมีพวกทหารทัพหน้าไร้นัยน์ตาโผล่มาอย่างแน่นอน”ฉินจิ่วเกอเอ่ยอย่างมั่นใจ

        เจ้าอ้วนน่าตายเงยคางที่ไม่มีคอของมันขึ้นไขมันกระเพื่อมเป็นชั้นๆ “พรรคหลิงเซียวของเราตั้งอยู่ห่างไกลผู้คนทุรกันดารถึงขั้นไก่กายังไม่มาวางไข่ ต่อให้มีคนตามมาเอาผิดด้วยจริงๆก็ไม่มีทางหาเจอ”

        “น่าแปลก ที่บอกว่านกยังไม่วางไข่ไม่ใช่ว่าคราวก่อนเจ้าเพิ่งปีนขึ้นไปขโมยไข่สดๆ จากรังจนนกนางแตกฝูงหรอกหรือ”ฉินจิ่วเกอหมั่นไส้เจ้าอ้วนน่าตายเป็นที่สุด แทบจะเตะก้นอีกฝ่ายอยู่แล้ว

        ขณะที่เจ้าอ้วนกำลังจะแสร้งทำเป็นน่าสงสารเรียกร้องความเห็นใจ ด้านนอกก็มีศิษย์ฝ่ายนอกวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรนพอเห็นฉินจิ่วเกอ มันก็รีบแหกปากตะโกนว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ แย่แล้ว แย่แล้วมีคนมาหาเรื่องพรรคเรา!"

        "ศิษย์พี่ใหญ่เทพเกินคนจริงๆ"เจ้าอ้วนน่าตายเอ่ยชม นี่คือเทพยากรณ์โดยแท้ลองขอให้ศิษย์พี่ใหญ่พยากรณ์ว่าศิษย์พี่สามจะตบแต่งกับตนดีหรือไม่

        "รีบไปแจ้งอาวุโสสองก่อนแล้วค่อยไปแจ้งอาวุโสใหญ่" ฉินจิ่วเกอหัวเราะอย่างชั่วร้ายมันคาดการณ์ไว้แล้วจึงไม่กลัว

        ทวีปฉงหลิงในปัจจุบันหากกฎสรรพสิ่งไม่สำแดงตน กลั่นดวงธาตุก็แทบจะมีกำลังรบสูงที่สุด

        ขุมกำลังที่พรรคหลิงเซียวยอมเผยให้เห็นประกอบด้วยยอดฝีมือชั้นกลั่นดวงธาตุสามคน ในเผ่ามนุษย์ถือว่าครองตำแหน่งสูงล้ำ

        น่าแปลกที่ว่าเหตุใดพรรคหลิงเซียวที่ไม่ยินดียินร้ายกับชื่อเสียงเช่นนี้กลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพละกำลังโดยรวมของพรรคเลยแม้แต่นิดเดียว

        กล้าตอแยพรรคหลิงเซียวเท่ากับตบหน้าพรรคหลิงเซียวฉาดใหญ่ตบหน้าพรรคหลิงเซียวฉาดใหญ่เท่ากับไม่ไว้หน้าอาวุโสสอง

        อาวุโสสองเป็นคนประเภทใด คำตอบคือเป็นคนที่รักหน้ายิ่งชีพไหนเลยจะยอมก้มหน้ารับความอัปยศเยี่ยงนี้

        ศิษย์ฝ่ายนอกที่มาแจ้งข่าวยังคงหายใจหายคอไม่ทันพอดีขึ้นแล้วถึงค่อยเอ่ยว่า"เดิมทีอาวุโสสองตั้งใจจะจัดการลูกเต่าพวกนั้นให้หลาบจำแต่สุดท้ายก็ถูกอาวุโสใหญ่ห้ามไว้ก่อน"

        ฉินจิ่วเกอได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที"เจ้าบอกว่าท่านอาจารย์ลงมือด้วยตัวเองอย่างนั้นรึ เร็วเข้า!พวกเรารีบไปโบกธงให้กำลังใจท่านอาจารย์กันข้าอยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าพวกมันจะโดนบาทาประทับหน้าหรือไม่"

        ศิษย์ฝ่ายในสั่นศีรษะระรัวนิ้วชี้มาทางฉินจิ่วเกอด้วยใบหน้าเผือดขาว สีหน้าคล้ายกำลังเวทนาคนร่วมชะตาเดียวกัน

        "เจ้าหมายถึงอะไร"ฉินจิ่วเกอนั่งไม่ติดพื้น มือหยิกขาอ่อนจนนิ้วสั่น

        เจ้าอ้วนน่าตายผู้รับเคราะห์เจ็บจนหน้าเขียวแต่ก็ไม่กล้าเปล่งเสียงเพราะที่ศิษย์พี่ใหญ่หยิกอยู่คือขามัน

        "อาวุโสใหญ่บอกว่าท่านคือศิษย์พี่ใหญ่ประจำพรรคก็ควรที่จะจัดการดูแลให้เรียบร้อย ดังนั้นพวกอาวุโสเลยไม่ลงมือหวังให้ศิษย์พี่ใหญ่มาคลี่คลายเอาเอง หากทำไม่ได้ท่านจะถูกริบทรัพยากรฝึกปรือเป็นเวลาครึ่งปี"

        "เพ้ยแล้วทำไมไม่รีบบอกให้มันเร็วกว่านี้ กล้าล่วงเกินพรรคหลิงเซียวของข้าไกลแค่ไหนก็ต้องถูกทำลายล้างสิ้น!" เมื่อมีทรัพยากรฝึกปรือของตนมาข้องเกี่ยวตนมิอาจไม่ลงมือ ไหนจะต้องรักษาหน้าตาของพรรค และที่สำคัญ ก่อนที่อาวุโสสองจะปลิดชีพตัวเองด้วยความขายหน้าอีกฝ่ายย่อมถลกหนังหัวตนออกมาก่อนอย่างแน่นอน

        ถูกมีดจ่อหลังอยู่เช่นนี้ตนมิอาจนิ่งเฉยโดยไม่ทำอะไรอีกอย่างมันสังหรณ์ใจว่าการระรานในครั้งนี้ต้องมีน้องรองเป็นต้นเหตุไม่ผิดแน่

        ถึงจะบอกว่าเป็นพระเอกแต่แท้ที่จริงกลับเป็นดาวหายนะ ไม่ว่าพุ่งผ่านไปที่ใดที่นั่นย่อมมีคนตกตายเป็นเบือ

        เจ้าอ้วนน่าตายและศิษย์ฝ่ายในคนนั้นติดสอยห้อยตามอยู่ด้านหลังระหว่างทางป่าวประกาศร้องตะโกนจนลูกศิษย์ลูกหาทั่วพรรครับรู้กันโดยทั่ว

        ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกมันครอบครองเคล็ดเทวะใครที่กล้ามาตอแยย่อมไม่พ้นถูกมันเล่นงานจนไม่ได้ตายดี

        ในห้องรับรองพรรคหลิงเซียวศิษย์นอกสำนักสองคนกำลังนั่งจิบน้ำชาเย็นชืดด้วยใบหน้าดำมะเมี่ยม

        "ท่านพี่ พรรคเล็กๆ อย่างนี้ข้าว่านอกจากเจ้าคนที่เอาชนะพวกเราได้แล้ว ศิษย์ในพรรคคนอื่นๆคงไม่มีใครบรรลุขอบเขตปราณสุริยันกันสักคนเชื่อว่าแม้แต่ผู้อาวุโสพรรคก็คงเป็นพวกไม่เอาอ่าวพวกเราย่อมต้องเรียกร้องค่ารักษาได้เป็นกอบเป็นกำแน่"

        "น้องข้ารอข้าขยิบตาให้สัญญาณเจ้าก็ลงมือได้เลย บัดซบ รอศิษย์พี่เกาออกด่านก่อนเถอะเจ้าเด็กนั่นเตรียมตัวกลายเป็นคนไร้วรยุทธได้เลย!"

        ชายหนุ่มสองคนนี้คือศิษย์ฝ่ายในพรรคจอกประกายสิทธิ์อายุราวยี่สิบ

        รูปพรรณสัณฐานไม่แน่ชัดเพราะพวกมันสองคนแต่งตัวเหมือนแขกสมัยใหม่ทั้งหน้าทั้งแขนล้วนโพกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตา

        "ไอหยา ทั้งสองท่านเสียมารยาทแล้วๆ ผู้น้อยศิษย์พี่ใหญ่พรรคหลิงเซียวฉินจิ่วเกอไม่ทราบทั้งสองท่านมีนามว่ากระไร?" 

        ฉินจิ่วเกอตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าเข้ามาก็ตระเตรียมให้บรรดาศิษย์น้องของตนจำนวนห้าร้อยถือจอบถือขวานมาห้อมล้อมไว้รอบบริเวณแล้วขอเพียงคว่ำจอกส่งสัญญาณ บรรดาศิษย์น้องที่อาวุธครบมือก็จะกรูกันเข้ามาสับสังหารอาคันตุกะทั้งสองนี้ให้กลายเป็นเนื้อบดในทันที

        แม้จะเตรียมความพร้อมไว้แล้วฉินจิ่วเกอก็อดที่จะบ่นอาวุโสใหญ่ไม่ได้อีกฝ่ายจิตใจทำด้วยอะไรถึงได้ปล่อยให้ศิษย์ที่น่ารักไร้เดียงสาอย่างตนมาจัดการเรื่องเสี่ยงอันตรายอย่างนี้

        อีกฝ่ายชัดเจนว่ามาหาเรื่องดีไม่ดีจะกลายเป็นศึกระหว่างสำนัก

        “ม่อไซ่ถี (ไม่ต้องพูด)”คนตัวสูงหัวโพกผ้าพันศีรษะเป็นก้อนพูด

        “ไม่ไซ่เจี่ยง (ไม่ต้องคุย)”คนตัวต่ำเตี้ยกล่าว

        ฉินจิ่วเกอมองประเมินลักษณะคนทั้งสองพรรคจอกประกายสิทธิ์อันใด ไม่เคยได้ยิน ไม่ดังเท่าประตูหายนะ

        สำหรับคนทั้งสอง เพียงอยู่ระดับปราณสุริยันขั้นปลายและกลางก็งั้นๆ แหละ

        “ทั้งสองท่านนามกรกระเดื่องเลื่องลือไกลอย่าได้ปฏิเสธตีตัวออกห่าง อย่างน้อยบ่งบอกชื่อแซ่ไว้ให้ก็ยังดี”เมื่อเห็นพลังฝีมือแท้จริงของอีกฝ่าย ฉินจิ่วเกอวางใจ พวกมันไหนเลยจะมาท้าดวลนี่มันเนื้อเดินเข้าปากเสือเองชัดๆ

        “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องพูดไม่ต้องคุย เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือไง!”  คนตัวสูงเปิดก่อน พลังกดดันส่งเข้าใส่ฉินจิ่วเกอหากเพียงมองที่ระดับพลัง ฉินจิ่วเกอเป็นเพียงคนตัวเล็กตัวน้อยเท่านั้น

        มิผิดสองศิษย์พรรคจอกประกายสิทธิ์นี้เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน พี่ชายนามม่อไซ่ถี (ไม่ต้องพูด)น้องชายนามม่อไซ่เจี่ยง (ไม่ต้องคุย)

        น่าเวทนาชื่อของพวกมันแปลกพิกลจนเกินไป ฉินจิ่วเกอแค่นเสียงเฮอะไม่กี่คำ ยังคงฟังไม่ออก

        “มาทำอะไร?”ฉินจิ่วเกอยืนไขว้ขาทั้งสองดูไปมีบารมีเหมือนพี่ใหญ่จริงๆ

        “เงินชดเชย!”สองคนไม่เต็มบาทอ้าปากพูดออกมาโดยพร้อมเพรียง สองตาบังเกิดหยาดน้ำตาเอ่อคลอ

        ที่แท้น้องรองลงเขาออกท่องยุทธภพพอดีพบกับสองพี่น้องพรรคจอกประกายสิทธิ์กำลังข่มเหงผู้คน

        พระเอกผู้เปี่ยมจิตคุณธรรมแน่นอนย่อมไม่อาจนั่งมองอยู่ด้านข้างเพียงปราณสุริยันสองคน ลั่วเฉินพลิกฝ่ามือก็จัดการจนม้วนเสื่อ

        แน่นอน ลั่วเฉินอารมณ์เก็บกดยิ่งมันถูกศิษย์พี่ใหญ่ข่มเหงรังแกจนคับข้องใจมาหลายวันมันเมื่อลงไม้ลงมือกับอีกฝ่ายแล้ว ย่อมต้องบ่งบอกสังกัดสำนักอาจารย์ออกไป

        นี่เป็นแผนยืมดาบฆ่าคนให้คนทั้งคู่มาหาเรื่องฉินจิ่วเกอ

        ม่อไซ่ถีม่อไซ่เจี่ยงสองพี่น้องที่หยอกเย้ารังแกสะใภ้บ้านอื่นถูกทุบตีจนใบหน้าดูราวสุกรสองหัว

        ในละแวกร้อยลี้ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าพรรคจอกประกายสิทธิ์ร้ายกาจเพียงใดกลับกล้าลงมือทำร้ายคนกลางวันแสกๆ ยังมีเหตุผลหรือ?

        .

        .

        .