กำเนิดราชันย์แห่งจอมเวท

        “ โรงเรียนเวทมนตร์โพริอัส? “

        แอเรียสขมวดคิ้วเล็กๆยามได้ยินชื่อของโรงเรียนสอนเวทมนตร์ที่ว่านั่น ในความทรงจำของเขาไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับโรงเรียนที่ว่านั่นเลยแม้แต่น้อย 

        ก็ในเมื่อแอเรียสคนเก่าเป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้ค่าที่ไม่สามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้ เรื่องราวเกี่ยวกับโรงเรียนเวทมนตร์เลื่องชื่อนั่นย่อมไม่เคยผ่านหูของเขาอยู่แล้ว

        “ ฮ่าๆๆแม้แต่ชื่อของโรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสเจ้าเด็กนี่ยังไม่รู้จัก  แล้วมันจะมีความสามารถไปรักษาภรรยาของท่านได้อย่างไร  ข้าว่าท่านลองคิดทบทวนดูใหม่ดีกว่าท่านดยุค “

        เมื่อเห็นท่าทางที่ดูงุนงงของแอเรียส  จอร์แดนก็หัวเราะออกมาด้วยคำดูถูกที่มากกว่าเดิม เขาคิดว่าเจ้าเด็กนี่จะมีอะไรดีที่แท้ก็แค่เด็กบ้านโง่เขลาคนหนึ่งที่ไม่มีความรู้เลยแม้แต่น้อย  แม้แต่โรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วอาณาจักรเทียร์ออสเจ้าเด็กนี่ยังไม่รู้จักเลย แล้วจะไปมีความรู้เรื่องศาสตร์การปรุงยาชั้นสูงได้อย่างไร

        เมืองโพริอัสนั้นเป็นศูนย์กลางของอาณาจักร ส่วนโรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสก็เป็นดั่งศูนย์รวมศาสตร์ความรู้ต่างๆ  รวมถึงศาสตร์แห่งการปรุงยาด้วยเช่นกัน นักปรุงยาที่มีชื่อเสียงส่วนใหญ่ก็ล้วนแต่ร่ำเรียนมาจากโรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสด้วยกันทั้งนั้น แม้จะเป็นลูกศิษย์ของนักปรุงยาก็ย่อมต้องเคยได้ยินชื่อของโรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสมาบ้างไม่มากก็น้อย  แล้วเจ้าเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของโรงเรียนโพริอัสจะไปเป็นนักปรุงยาได้อย่างไร 

        จอร์แดนนั้นถูกส่งตัวมาโดยคำสั่งขององค์ราชาเพื่อให้มาดูแลความสงบเรียบร้อยของเมืองเบอเนียร์เป็นการชั่วคราว  เพราะสงครามที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝันทำให้องค์ราชาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะมีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นหรือไม่ เขาจึงได้ส่งนักเวทระดับปราชญ์ให้มาดูแลความปลอดภัยต่างๆรวมถึงสอดส่องความผิดปกติต่างๆด้วย นอกจากจอร์แดนแล้วก็มีนักเวทอีกกลุ่มหนึ่งที่ถูกส่งตัวมาพร้อมกันด้วย

        เมื่อจอร์แดนถูกส่งตัวมายังเมืองเบอเนียร์ แน่นอนว่าสถานที่รับรองที่เหมาะสมกับฐานะของนักเวทระดับปราชญ์ย่อมเป็นตระกูลฮาร์เกนอย่างไม่ต้องสงสัย จอร์แดนนั้นค่อนข้างสนิทและคุ้นเคยกับดยุคโคเว่นเพราะเขาเคยเป็นอาจารย์ที่สอนดยุคโคเว่นมาก่อน  แม้หน้าตาของเขาจะดูคล้ายกับชายวัยกลางคนแต่อายุของจอร์แดนกลับล่วงเลยมาถึงวัยแปดสิบห้าปีไปแล้ว 

        เมื่อได้ยินข่าวจากดยุคโคเว่นว่ามีผู้ที่สามารถรักษาอาการป่วยของไอรีนได้  แทนที่จอร์แดนจะดีใจไปกับดยุคโคเว่น  เขากลับสงสัยในเรื่องราวเสียมากกว่า  เขารับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับภรรยาของดยุคโคเว่นที่ล้มป่วยมานานหลายปี แม้แต่นักปรุงยาจากเมืองโพริอัสยังบอกว่าหมดซึ่งหนทางรักษาให้หายขาด แล้วนักปรุงยาจากเมืองเบอเนียร์จะรักษาได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยู่รอที่จะพบหน้านักปรุงยาผู้นั้น  และเมื่อเห็นว่าเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเขาก็รับรู้ทันทีว่าดยุคโคเว่นถูกหลอกเขาให้แล้ว  ‘ผู้ที่บังอาจหลอกลวงเชื้อพระวงศ์แห่งอาณาจักรเทียร์ออส  ถึงจะเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่งแต่ข้าก็จะต้องสั่งสอนเจ้าอย่างสาสม’จอร์แดนคิดอยู่ในใจ

        “ เพียงแค่ข้าไม่รู้จักโรงเรียนเวทมนต์อะไรนั่นก็ไม่มีสิทธิเป็นนักปรุงยาอย่างนั้นน่ะเหรอ?  ท่านคิดว่าผู้ที่ปรุงยาได้ต้องเรียนมาจากที่นั่นอย่างเดียวรึยังไง  ช่างน่าขัน “

        แอเรียสเริ่มพูดออกมาอย่างเหลืออด ตอนแรกเขาก็คิดจะอดทนเอาไว้เพราะไม่อยากจะมีปัญหากับนักเวทระดับปราชญ์ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุดแถมยังดูหมิ่นเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาก็จะลองเล่นด้วยสักครั้ง  

        “ ระวังคำพูดของเจ้าเอาไว้ด้วยเด็กน้อย  โทษที่เจ้าหลอกลวงเชื้อพระวงศ์มันก็ร้ายแรงมากพอแล้ว อย่าได้เพิ่มโทษที่เจ้าบังอาจดูหมิ่นโรงเรียนเวทมนตร์โพริอัสเข้าไปด้วยเลย ไม่เช่นนั้นแม้แต่ตระกูลเจ้าก็ไม่อาจจะชดใช้ความผิดได้หมด  หากเจ้าขอโทษอย่างสำนึกผิดแล้วรีบไสหัวออกไปซะ ! ข้าจะไม่เอาผิดเจ้า “

        จอร์แดนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ  ทันใดนั้นแรงกดดันอันมหาศาลก็แผ่ออกมาจากร่างของจอร์แดน  เป้าหมายของแรงกดดันเหล่านั้นคือเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

        ทันทีที่ปะทะเข้ากับแรงกดดันมหาศาลนั่น  ลมหายใจของแอเรียสก็เริ่มติดขัดขึ้น  เข่าข้างหนึ่งของเขาเกือบจะทรุดลงไปกับพื้น  แอเรียสกัดฟันแน่นก่อนจะใช้พลังเวทต้านแรงกดดันเหล่านั้นเอาไว้  แม้เสียงหายใจของเขาจะหนักหน่วง  ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ  แต่ดวงตาของเขากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว  นานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลเพียงนี้

        “ จอร์แดน..ท่านพอแค่นี้เถอะ  ถือว่าเห็นแกหน้าของข้าสักครั้ง  แอเรียสเจ้าเองก็ช่วยรักษามารยาทด้วย “

        ดยุคโคเว่นเริ่มทำหน้าที่คนกลางแล้วไกล่เกลี่ยทั้งคู่ให้ใจเย็นลง ถึงแม้ด้วยยศฐานะแล้วดยุคโคเว่นจะยิ่งใหญ่กว่าจอร์แดนแต่คำพูดที่เขาใช้เรียกจอร์แดนก็แสดงให้เห็นถึงความเคารพในฐานะของผู้ที่เคยเป็นศิษย์   

        “ หึ !ครั้งนี้ข้าจะเห็นแก่ที่ท่านขอก็แล้วกัน หากเจ้าเด็กนั่นยอมขอโทษข้าแต่โดยดีข้าจะยอมปล่อยมันไป “

        ทันทีที่จอร์แดนคลายแรงกดดันเหล่านั้นลง แอเรียสรู้สึกราวกับหินหนักร้อยกิโลกรัมที่ทับอยู่บนร่างได้ถูกยกออกไป   เขาเริ่มหายใจได้อย่างปลอดโปร่งมากขึ้น  ท่ายืนของเขาเริ่มกลับมามั่นคงอีกครั้ง 

        “ ใช้พลังเวทรังแกนักเวทที่อายุน้อยกว่าครึ่งศตวรรษ หนำซ้ำยังมาบอกให้ข้าขอโทษเจ้า นี่คือวิถีของนักเวทระดับปราชญ์อย่างนั้นเหรอ ?  แน่จริงก็มาสู้กับแบบเท่าเทียมหน่อยสิ “

        สายตาของแอเรียสจ้องมองไปยังจอร์แดนอย่างแข็งกร้าว   คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ครั้งนี้ไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องก่อน ในเมื่อนักเวทระดับปราชญ์เลือกที่จะรังแกเขาก่อน  มันก็ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องพูดจาด้วยความเคารพ 

        “ แอเรียส!  พอได้แล้ว “

        ดยุคโคเว่นหันหน้าไปมองแอเรียสด้วยความตกใจ  เขาไม่คิดว่าทันทีที่ห้ามปรามจอร์แดนสำเร็จ  แอเรียสจะเป็นฝ่ายที่เริ่มหาเรื่องต่อในทันที  นี่เขาไม่กลัวตายเลยรึอย่างไรกัน ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือนักเวทระดับปราชญ์ที่สามารถทำลายกองทัพทั้งกองทัพได้เชียวนะ

        “  ท่านจะโทษข้าไม่ได้แล้วนะ  ในเมื่อเจ้าเด็กนี่เลือกที่จะท้าทายข้าเอง “

        จอร์แดนหันไปพูดกับดยุคโคเว่นก่อนที่จะหันมาจ้องหน้าแอเรียสอย่างท้าทาย

        “  ใจกล้าไม่เบานี่เจ้าหนู นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้ามาท้าทายข้าแบบนี้  แล้วเจ้าจะสู้กับข้ายังไงดีล่ะถึงจะได้เท่าเทียม“

        ในสายตาของจอร์แดนแอเรียสก็ไม่ต่างจากลาโง่ที่ไม่รู้จักประมาณตนคิดจะต่อกรกับราชสีห์  สุดท้ายจุดจบของลาโง่ก็มีเพียงความตายเท่านั้น  เขาอยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าเด็กนี่จะเอาสิ่งใดมาสู้กับเขาได้

        “ ถ้าให้ต่อสู้ด้วยพลังข้าคงสู้เจ้าไม่ได้  เอาแบบนี้เป็นยังไง  เรามาลองพนันกันสักหน่อยไหมล่ะ ? “

        แอเรียสแสยะยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย 

        “ พนัน ?“

        จอร์แดนทวนคำพูดของแอเรียสอย่างไม่เข้าใจ

        “ ใช่พนัน  กฎของการพนันก็ไม่มีอะไรมาก หากข้ารักษาท่านไอรีนไม่ได้เจ้าก็เป็นฝ่ายชนะ  แต่หากข้ารักษาท่านไอรีนจนหายจากอาการป่วยได้จริงข้าก็เป็นฝ่ายชนะ  ก็แค่การพนันง่ายๆแค่นี้ “

        แอเรียสเอ่ยกฎของการพนันออกมา 

        “ ดูเจ้าจะมั่นใจฝีมือของเจ้ามากสินะเจ้าหนู  แล้วของรางวัลในการพนันล่ะ  เจ้าจะใช้สิ่งใดเป็นเดิมพัน  ถ้าเพียงสิ่งของไร้ค่าข้าไม่ต้องการมันหรอกนะ  หรือว่าเจ้า..จะใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพัน “

        จอร์แดนเอ่ยออกมาอย่างยั่วยุ  การพนันนี้เขามั่นใจว่าเขาย่อมเป็นฝ่ายชนะอย่างไม่ต้องสงสัย  เจ้าคนนี้คงถูกความโกรธครอบงำจนทำให้บ้าบิ่นประกาศการพนันอันโง่เขลานี้ขึ้นมา  จอร์แดนเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าถึงอย่างไรแอเรียสก็ไม่มีทางรักษาไอรีนได้อย่างแน่นอน

        “ หากใช้ชีวิตข้าเป็นเดิมพัน  ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่มีสิ่งของใดที่มีค่ามากพอมาเดิมพัน“

        แอเรียสเอ่ยขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

        “ หึ  ช่างตีค่าตัวเองสูงจังนะเจ้าหนู  ถ้าเช่นนั้นเจ้าจะใช้สิ่งใดเป็นเดิมพัน !? “

        จอร์แดนหัวเราะอยู่ในลำคอ

        “ ข้าขอเดิมพันด้วยสิ่งนี้! “

        ทันใดนั้นแก่นอสูรระดับองครักษ์ก็ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของแอเรียส  มันแผ่กลิ่นไออสูรออกมาจางๆ  แต่พลังที่แผ่ออกมานั่นก็ทำให้ผู้คนสามารถรับรู้ได้ทันทีถึงความล้ำค่าของมัน  ดยุคโคเว่นเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่คิดว่าแอเรียสจะนำสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้มาเป็นเดิมพัน 

        จอร์แดนยิ่งตกใจมากกว่าดยุคโคเว่นเสียอีก เขาไม่คิดว่าก่อนว่าเด็กน้อยที่อายุไม่พ้นยี่สิบปีอย่างแอเรียสจะครอบครองสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้เอาไว้ด้วย  ‘ของล้ำค่าเมื่ออยู่ในมือของผู้โง่เขลาก็กลายเป็นเพียงของไร้ประโยชน์ชิ้นหนึ่ง เจ้าเด็กนี่จะรู้บ้างหรือไม่ว่าของที่อยู่ในมือของมันล้ำค่าเพียงใด ของสิ่งนี้คงเป็นสมบัติที่ตระกูลของมันเก็บเอาไว้เป็นแน่  ในเมื่อเจ้านำมันมามอบให้ถึงมือข้าก็จะไม่ขอปฏิเสธที่จะรับมันไว้’ จอร์แดนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจราวกับการพนันครั้งนี้เขาได้รับชัยชนะไปแล้ว

        “ โอ้ว..มีของดีไม่เบานี่เจ้าหนู  ถ้าเช่นนั้นข้าเองก็ขอเดิมพันด้วยของสิ่งนี้ก็แล้วกัน“