ที่ทำงานหนึ่งวันก่อนออกเดินทางขณะที่เดจิกำลังคุยอยู่กับโจนาธานก็รู้สึกว่าตนกำลังถูกใครสักคนจับจ้องเธอหันมองหาสายตาคู่นั้นก็เห็นเพียงคิเคียวกำลังยืนดื่มกาแฟอยู่ดวงหน้ารูปไข่ก้มลงขมวดคิ้วครุ่นคิดคู่หนึ่งในห้องพักเบรกเวลานี้มีกันแค่สามคนหญิงสาวคิดว่าคิเคียวเองก็หันหลังอยู่และเขาคงไม่ได้สนใจตัวเธออยู่แล้วจึงสนทนากับโจนาธานต่อก่อนกลับบ้านหลังจากเคลียร์งานทั้งวันเดจิฝากโจนาธานช่วยดูความเรียบร้อย่ที่ตนไม่อยู่
“นาธานโทรหาฉันได้ทุกเมื่อนะ”เดจิจับมือเขาเหวี่ยงไปมาอยู่หน้าบริษัทหลังเลิกงานขณะนั้นเองคิเคียวที่สะพายเป้เปิดประตูออกมาเห็นพอดีเขาชะงักกึกและมองหาทางเดินเลี่ยงแต่เดจิร้องถามขึ้นก่อน
“คิเคียวหยุดทั้งทีไปเที่ยวไหนเหรอ”
“ผมวางแผนไว้แล้วครับ คงต้องขอตัวก่อน”ว่าแล้วชายหนุ่มก็วิ่งลงบันไดสิบเอ็ดขั้นจากไปทิ้งให้หญิงสาวมองตามหลังทำหน้ามุ่ยโจนาธานที่มองเธออยู่ก็แอบถอนหายใจ
“คนอะไรถามก็ไม่ค่อยอยากจะตอบเหมือนไม่อยากคุยกันเลยคนญี่ปุ่นด้วยกันแท้ๆในออฟฟิศคุยด้วยก็ยังไม่ยอมคุย เห็นฉันอายุมากกว่าเหรอปีสองปีเองนะ” หญิงสาวบ่นอุบ
“นี่เดซี”
“หืม”เธอหันมามองชายหนุ่มที่เธอจับมือถือแขนอยู่ทั้งที่ใบหน้านั้นยังไม่คลายจากความขุ่นเคือง
“ตั้งใจเที่ยวนะ”
“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ นานๆได้หยุดสักทีฉันจะห่วงงานทำไม”
“ฉันไม่คิดว่าเธอจะห่วงงานแต่คิดว่าเธอจะมัวห่วงแต่ใครบางคนจนเที่ยวไม่สนุกแล้วก็อย่าลืมอัปเดตให้พวกฉันดูล่ะเข้าใจไหม”
“ตกลง จริงสิฉันขอติดรถไปลงหน้าซูเปอร์ได้ไหมเดี๋ยวขากลับฉันเรียกแท็กซี่กลับเอง”
“ได้อยู่แล้วไปกันเถอะ” ว่าแล้วโจนาธานก็พาเธอไปขึ้นรถในจุดจอดใต้ต้นไม้ห่างไปราวยี่สิบเมตรตอนนั้นเองมีใครอีกคนยืนพิงเสาในจุดบังสายตามองอยู่คิเคียวลืมของจึงกลับเข้ามาเอาทำให้เขาทันได้เห็นเดจิควงแขนโจนาธานไปขึ้นรถพอดีก่อนจะรีบขึ้นไปหยิบของที่้า
ในซูเปอร์ขณะที่เดจิไสรถเข็นไปช้าๆเพลิดเพลินไปกับการเลือกของ คิเคียวที่มาซื้อของเหมือนกันก็เห็นเธอจากด้านหลังในล็อกสินค้าจำพวกทิชชูเขาจึงเลี้ยวรถเข็นเข้าช่องเดียวกันแต่แทนที่จะทักทายเขากลับเดินตามอย่างเชื่องช้าหันข้างบ้างกลับหลังบ้างแกล้งเลือกสินค้าเพื่อไม่ให้เธอสังเกตเห็นจนเดจิหักเลี้ยวรถเข็นเดินเข้าอีกล็อกซึ่งเป็ชั้นวางของจำพวกผ้าอนามัย
คิเคียวเข็นรถไปอีกทางที่วางสินค้าประเภทขนมและอาหารกระป๋องคนละฝั่งร่างสูงเข็นรถหยิบของที่้าพลางแอบมองเธอผ่านซอกช่องว่างเล็กๆระหว่างสินค้าบางจุดถุงขนมก็บังตาเขาตามมองเธอจนสุดทางโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวเลย ไม่นานนักร่างเล็กก็เดินต่อไปล็อกอื่นที่อยู่ไกลมันเป็ฝั่งขายอาหารยาและของใช้เวลาทำกิจกรรมบนเตียงแบบชายชายหรือชายหญิง
คิเคียวกลัวเสียเวลามากไปกว่านี้เพราะนัดกับเพื่อนเื่ไปเตรียมความพร้อมพวกเขาต้องเช็กสภาพรถและอื่นๆก่อนออกเดินทางจึงรีบไปซื้อของที่ตนต้องใช้และเครื่องดื่ม อาหารค่อยแวะซื้อซูเปอร์ที่ผ่านก็คงไม่มีปัญหาอะไร
ตอนออกจากห้างคิเคียวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยกำลังง่วนอยู่กับการรัดเข็มขัดนิรภัยทันใดนั้นก็บังเอิญเงยหน้าเห็นเดจิอีกครั้งเลยรอดูว่าหญิงสาวจะกลับกับใครเขาเห็นเธอมองซ้ายมองขวาแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทร
“หึ โทรหาโจนาธานสินะ” ว่าแล้วมือใหญ่ก็วางนิ้วลงบนกุญแจบิดสตาร์ทรถขับเคลื่อนออกไปขณะที่กำลังเลี้ยวขึ้นถนนหลวงเพื่อตรงไปบ้านเพื่อนก็มีแท็กซี่หนึ่งคันขับสวนเข้ามาฝั่งขาเข้าพอดี
ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่บนรถตอนติดไฟแดงชิดเลนขวาเพื่อรอเลี้ยวไปทางบ้านเพื่อนมีแท็กซี่คันหนึ่งจอดเทียบรถของเขาด้านซ้ายซึ่งเป็ฝั่งคนขับของรถคันใหญ่และสูงกว่าแท็กซี่สามเท่าแล้วสายตาคู่คมก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่หลังรถคันนั้นกำลังชะเง้อมองทางแล้วไฟเขียวก็สว่างขึ้นพอดีแท็กซี่จึงเคลื่อนตัวตรงไปก่อนที่เขาจะเลี้ยวขวา
กลางดึกในขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บเสื้อผ้าและของจำเป็เข้ากระเป๋าล้อเลื่อนสีดำกับเอกสารสำคัญเข้ากระเป๋าสะพายข้างใบเล็กและของใช้ส่วนตัวเข้าแบ็คแพ็คอีกหนึ่งใบอยู่ๆ เสียงเตือนก็ดังขึ้นเมื่อเอาโทรศัพท์มาเปิดดูก็ปรากฏว่ามีอีเมลเข้ามามันเป็เมลจากกลุ่มนัดเที่ยวจึงรีบเปิดอ่าน
‘คุณเตรียมของที่้าครบหรือยัง’ คำถามประโยคเดียวที่ส่งมาหญิงสาวจึงตอบไปแล้วฝั่งนั้นก็ตอบกลับแทบจะทันทีกำชับเื่เวลาให้ไปรอรถจอดต้องเห็นว่ายืนอยู่ตรงนั้นแล้วถ้าไม่เจอรอห้านาทีแล้วรถจะออกเลย หญิงสาวจึงตอบตกลงมือเล็กกดส่งอีเมลกลับยังที่มา
ตีห้าครึ่งเดจิโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับตนตอนหกโมงเช้าเผื่อเวลาที่ไม่สามารถควบคุมในเื่อื่นๆแล้วจึงลุกเดินเข้าห้องอาบน้ำชำระร่างกายแต่งตัวเก็บของตรวจเช็กสิ่งที่ต้องนำไปจนครบแล้วออกจากห้อง
หญิงสาวขึ้นรถด้านหลังโชคดีคนขับเป็ผู้หญิง เธอบอกจุดหมายปลายทางที่จะไปซึ่งไกลเกือบหกกิโลเมตรเดจิกะว่าให้ถึงที่นั่นก่อนหกโมงครึ่งช้าสุดไม่เกินหกโมงห้าสิบเพื่อให้ทันรถที่จะมารับตอนเจ็ดโมงและเพราะตื่นแต่เช้าเลยรู้สึกง่วงจึงผล็อยหลับฝันไป และมันเป็ฝันหวานซึ้งจนไม่อยากตื่นเมื่อในฝันนั้นเธอกำลังร่วมรักกับคนที่ใจใฝ่หา
1K
