ตอนที่ 23 ประสบความสำเร็จ
สองวันต่อมา...
มินนี่ยืนรออยู่หน้าห้องแคสต์บทอย่างใจจดใจจ่อ แต่แปลกที่ครั้งนี้เธอไม่รู้สึกมือสั่นหรือใจสั่นเหมือนทุกครั้ง เธอหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง นึกถึงคำพูดของชัยในร้านคาเฟ่
“มินนี่จะรู้สึกมั่นใจเหมือนเป็นักแสดงมืออาชีพ…”
เพียงแค่นึกถึงคำพูดนั้น ร่างกายเธอก็เหมือนมีพลังแปลก ๆ ไหลผ่าน ความกังวลที่เคยถ่วงก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
เมื่อถึงตาของเธอ มินนี่เดินเข้าไปในห้องด้วยรอยยิ้มและดวงตาที่เปล่งประกาย เธอท่องบทด้วยน้ำเสียงมั่นใจ การเคลื่อนไหวดูเป็ธรรมชาติและเต็มไปด้วยอารมณ์ กรรมการทั้งห้องพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมากครับ สดใสเป็ธรรมชาติมาก”
“เราจะให้คุณเล่นบทนี้ ยินดีด้วยครับ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของมินนี่พองโต เธอก้มศีรษะขอบคุณกรรมการด้วยรอยยิ้มกว้างที่สุดในรอบหลายเดือน
เย็นวันนั้น ชัยกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดโต๊ะในร้าน เสียงกระดิ่งที่ประตูก็ดังขึ้น กริ๊ง
“พี่ชัย!”
เสียงใส ๆ ของมินนี่ดังขึ้นพร้อมร่างเล็ก ๆ ของเธอที่วิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส
ชัยหันไปมองก่อนจะยิ้มออกมา
“อ้าว มินนี่ เป็ไงบ้างได้บทที่้าไหม”
เธอหอบหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ได้ค่ะ กรรมการชมด้วยว่าเล่นเป็ธรรมชาติมาก หนูดีใจมากเลยค่ะ”
ชัยยิ้มกว้าง ความรู้สึกภูมิใจแ่ซ่านในอก
“เห็นไหม พี่บอกแล้ว ว่ามินนี่ทำได้”
มินนี่หัวเราะอย่างร่าเริง ดวงตาเป็ประกาย
“หนูว่าพี่ชัยต้องมีพลังพิเศษจริง ๆ แน่ ๆ เลย”
ชัยหัวเราะในลำคอ
“ก็บอกแล้วไง ว่าพี่ช่วยได้”
เขามองเธอด้วยสายตาอบอุ่นปนเอ็นดู
มินนี่พูดต่อด้วยความเขินเล็กน้อย
“พี่ชัย…หนูอยากขอให้พี่ช่วยอีกครั้งได้ไหมคะ”
เสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงความกังวล
ชัยหยุดมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อน
“ช่วยเื่อะไรเหรอ”
มินนี่เม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย
“หนูได้บทแล้วก็จริง แต่หนูก็กลัวว่าถ้าได้แสดงจริง ๆ หนูจะตื่นเต้นอีก…หนูอยากให้พี่ช่วยทำให้หนูมั่นใจแบบคราวที่แล้วอีกครั้ง”
ชัยที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดแผนบางอย่างในหัว แล้วพูดขึ้น
“ครั้งแรกมันง่ายนะมินนี่…”
เขาวางผ้าเช็ดโต๊ะลง
“แต่ถ้าจะทำอีก มันจะยุ่งยากกว่าคราวก่อนนิดหน่อยนะ”
มินนี่ทำหน้ากังวล
“ยากมากเหรอคะ…หนูไม่อยากรบกวนพี่เลย แต่หนูอยากทำให้สำเร็จจริง ๆ”
ชัยยิ้มบาง ๆ เดินเข้ามาใกล้แล้ววางมือลงบนหัวเธอเบา ๆ
“ไม่เป็ไรหรอก พี่อยากให้มินนี่ประสบความสำเร็จเหมือนกัน…งั้นไปรอพี่ที่หน้าร้านก่อนนะ เดี๋ยวพี่ปิดร้านก่อนแล้วจะไปหา”
มินนี่พยักหน้า แล้วเดินออกไปยืนรอหน้าร้านอย่างว่าง่าย
ชัยปิดไฟในร้าน เสร็จแล้วเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง เมย์กำลังนั่งอ่านเอกสารบัญชีร้านอยู่บนโซฟา
“เมย์ วันนี้พี่จะไปค้างที่อื่นนะ ต้องไปทำธุระ”
เมย์เงยหน้ามองเขา แต่ไม่ได้ถามอะไรมากนัก เพียงแค่พยักหน้ารับ
“ได้ค่ะ แต่พรุ่งนี้ต้องกลับมานะ”
ชัยยิ้มให้แล้วขำเบา ๆ
“พี่จะกลับมาแน่นอน พี่ไม่ทิ้งเมย์ไปไหนหรอก”
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ลงมาข้างล่าง ปิดร้านจนเสร็จ แล้วเดินออกไปเจอมินนี่ที่ยืนรออยู่ใต้แสงไฟหน้าร้าน
“รอนานไหม”
ชัยถาม
“ไม่นานค่ะ”
มินนี่ยิ้มบาง ๆ
“งั้นเราไปหาที่คุยกันเงียบ ๆ กันดีกว่า ไปที่บ้านมินนี่ได้ไหม”
มินนี่ชะงักไปนิดหน่อย ดวงตากวาดมองเขาอย่างชั่งใจ แต่เพราะความอยากให้ชัยช่วยจริง ๆ เธอจึงพยักหน้ารับ
“ได้ค่ะ ไปคอนโดหนูก็ได้อยู่ใกล้ ๆ นี่เอง”
พวกเขาเดินไปตามทางเท้าในย่านที่คอนโดหรูตั้งอยู่ แสงไฟริมทางส่องสะท้อนพื้นถนนอย่างเงียบสงบ ลมเย็นยามค่ำพัดเอื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย
89K
