กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่ยี่สิบสี่ New Man ฉันคนใหม่/มนุษย์พันธุ์ใหม่

คุณโธมัสทำมือขยับไปมาและส่งเสียง ฮ่าห์

สายตาของผมมองศีรษะของวิลโล่โคลงเคลงเล็กน้อยและกระพริบตาถี่ถี่

ฮืมนี่คือการใช้พลังเวทย์หรือ?

ใช้ด้วยพลังและการเคลื่อนไหวน้อยที่สุดจนผมแทบจับสังเกตไม่ได้เลย

นี่คือการใช้เวทย์ของผู้มีประสบการณ์หรือนี่?

ต่างกับผมที่ใช้นโยบายนารุโตะ

เอาพลังเข้าว่าเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ

“แม้แต่ฉันก็รู้สึกที่อยากจะฟังคำสั่งของเธอ”

คุณโธมัสขยับแว่นและจ้องมองผม

“การเคลื่อนไหว การกระทำของเธอทุกอย่างเต็มไปด้วยพลังเวทย์ เลโอนาร์ด มันคือลักษณะของคนที่ควบคุมพลังไม่ได้”

คุณโธมัสกล่าวอธิบาย

นี่ผมกลายเป็นพระเอกที่ควบคุมพลังตนเองไม่ได้ไปแล้วหรือนี่

ถ้าในมังงะ

นางเอกคงมาพยายามปกป้องคุ้มครองผม เพื่อช่วยปกป้องผมจากวายร้ายในช่วงที่ผมยังควบคุมพลังไม่ได้

น่าเสียดายที่นี่คืออเมริกา

อ๊ะในสถานที่อย่างอเมริกา เราคงเป็นตัวร้ายมากกว่าสินะ

ตัวร้ายที่จะโดนนางเอกกระทืบมากกว่าจะเป็นตัวละครที่นางเอกสาวจะขนข้าวของมาอยู่ข้างๆคอยสอนการต่อสู้และคอยให้กำลังใจ

“ก็ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มจะมีพลังตื่นขึ้นมา มีความเป็นไปได้ในบางคนเมื่อเกิดประสบการณ์ที่มีความรุนแรงทางจิตใจจะมีความสามารถตื่นขึ้นมา”

โอ้ เคสเทเลอร์และผู้มีพลังพิเศษคนอื่นก็เป็นเพราะอย่างนี้หรือนี่

ก็พึ่งเคยได้ยินการอธิบายเรื่องคนมีพลังพิเศษนี่ล่ะ

เพราะปรกติทำเหมือนอยู่ๆก็มีพลังและไล่ตามจัดการคนที่มีพลังพิเศษที่เอาไปล้างแค้นเจ้าบิฟหรือไม่ก็มีไว้เพื่อเป็นแฟนกับสาวเชียร์ลีดเดอร์เพื่อสร้างความประทับใจแก่พวกเธอ

“กรณีของเธอ”

คุณโธมัสจ้องกล้ามเนื้อของผมและที่วิลโล่

“น่าจะเป็นเพราะความปรารถนาในจิตใจที่อยากแข็งแกร่งขึ้นเพราะโดนบิฟกลั่นแกล้งและต้องการได้รับความสนใจจากวิลโล่”

เฮ้ย นี่ผมกลายเป็นตัวร้ายประจำตอนไปแล้วหรือนี่ ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

“แต่ไม่เป็นไรขอเพียงเธอไม่ทำอีก ก็ยังพอแก้ตัวได้”

“เราจะปล่อยเขาไปอย่างนี้ไม่ได้นะคะ”

“ผมไม่ได้ทำเรื่องที่ว่ามาสักนิดครับ”

ทั้งผมและแอนนาโวยวายขึ้นมาพร้อมกันเราจ้องกันสักพัก

จนคุณโธมัสเข้ามากึ่งกลางคอยห้ามเราสองคน

“เอาล่ะพวกเธอสองคนใจเย็นก่อนเถอะ”

คุณโธมัสหันมาทางแอนนา

“เธอต้องให้โอกาสคนที่ทำผิดพลาดนะแอนนา”

และมาทางผม

“ส่วนเลโอนาร์ดเธอต้องยอมรับความผิดพลาดที่ได้ทำไป เชื่อชั้นเถอะ มันไม่สายเกินไปที่จะกลับตัว”

คุณโธมัสกล่าวอย่างจริงจังมาทางผม

ผมชักเข้าใจความรู้สึกของวายร้ายขึ้นมานิดๆแล้ว

แต่ผมไม่ใช่เด็กวัยรุ่นใจร้อนขวางโลกว่า

“ทำดีไม่ได้ มีแต่คนเข้าใจผิด ทำชั่วไปเลย เป็นคนเลวเสียดีกว่า”

คติของผมคือ อยากได้อะไรต้องไขว่คว้ามาด้วยตนเอง เพราะพระเจ้าหรือโชคชะตาไม่ได้กำหนดให้เราเป็นผู้ถูกเลือก

เราต้องคว้ามาด้วยตนเอง

เรามีการ์ดที่พระเจ้าแจกให้ตอนกำเนิด แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะหาไพ่เพิ่มไม่ได้

คนที่น้อยใจหรือเศร้าใจต่อโชคชะตา คือคนที่ยังยอมรับไม่ได้เท่านั้นว่าโลกนี้คนมีกำลังและทรัพยากรคือคนที่ชนะ

หากเข้าใจจริงๆควรจะไม่มีความเศร้าใจหรือน้อยใจ เพราะมันเหมือนกับการเศร้าใจที่น้ำตกไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำนั่นล่ะ

คนที่ยังเศร้าใจคือคนที่ยังไม่เชื่อเรื่องที่ตนเองพูดออกมาจริงๆ

ยังมีความหวังอยู่แม้เพียงน้อยนิด ถึงได้เศร้าเสียใจ

ผมไม่เหลือความหวังอีกแล้ว

ก็เลยไม่มีเรื่องให้เศร้าใจผมแค่ทำให้ดีที่สุด

“ผมไม่ได้ล้างสมองวิลโล่ให้ชอบผม”

ผมพูดใส่น้ำเสียงด้วยความตั้งใจลงไป

ไม่ได้พูดเสียงดังแต่พูดเสียงต่ำ ใส่เวทย์เข้าไปในคำพูด

ทันใดนั้นทั้งห้องก็บรรยากาศเปลี่ยนไป

วิโล่ร่างกายกระตุกราวกับจะโถมเข้ามาหาผมทันที

คุณโธมัสทำมือ สัญลักษณ์ของการป้องกันเวทย์

แอนนาพุ่งเข้ามาชกผมทันที

เปรี้ยง

เท้าของผมที่ยาวกว่าเสยเข้าที่ปลายคางของแอนนา

ผมเดาการเคลื่อนไหวของเธอออกจากการตอนที่สู้กันเมื่อครู่

ปลายเท้าของผมสั่นราวกับเตะเข้าที่คอนกรีตหรือเหล็กกล้า

เธอเซถลาไปด้านหลังและ

ผมเตรียมตัวจะโจมตีซ้ำ แต่เธอกลับสลบลงจริงๆ

คุณโธมัสคว้าหลาวไม้ที่ไหนไม่รู้ยกขึ้นมาจะจิ้มมาทางผมอย่างไม่ลังเล

ความใจดีมีเมตตาก่อนหน้านั้นหายไปเพราะผมทำร้ายแอนนา

“ฉึก”

หลาวปักที่หน้าอกของผม

คุณโธมัสดึงมือกลับ

แม้แต่เขาเองก็หน้าขาวซีด

“ทำไมเธอถึงไม่หลบ?”

คุณโธมัสกล่าว

ไม่ใช่แม้แต่คำถาม เป็นแค่คำพูดแสดงความตกใจของเขาเท่านั้น

ผมจำได้ว่าคุณโธมัสไม่ชอบความรุนแรงแต่เขาจะละเมิดกฎการฆ่าคนได้เพื่อปกป้องแอนนา

คนเราทำได้ทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่รัก

ผมไม่น้อยใจใครในข้อนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมทำสิ่งที่เสียเปรียบเพราะความรักของใคร

ชาติก่อนหน้านั้นผมทำอย่างนั้นมามากเกินไปแล้ว จนไม่เหลืออะไรนอกจากซากที่ว่างเปล่าของผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น

มนุษย์มีข้อดีคือ โดนปักหน้าอกก็ยังไม่กลายเป็นฝุ่นหายไปแบบแวมไพร์

ที่เหลืออยู่ก็อาจจะเป็นซากศพหากเราตายไป

“แผลนี้ถือว่าตอบแทนคุณที่พยายามจะเกลี้ยกล่อมผม แต่ต่อไปอย่ามายุ่งกับผมอีกถ้าไม่คิดจะเชื่อผม”

การเล่นแร่แปรธาตุจ่ายราคามาเพื่อรักษาแผลอย่างฉับพลัน

ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ร่างกายจะกัดกินกล้ามเนื้อของตนเองเพื่อรักษาอวัยวะที่เสียหาย

ดีที่ผมฝึกมาเพราะคิดว่าคนเราอาจจะเกิดอาการบาดเจ็บได้ถ้าโดนปีศาจทำร้าย แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาใช้ในเวลาจริงแบบทันใดอย่างนี้แถมทำโดยไม่มีแหวน

ร่างกายต้องกินตนเองเพื่อรักษาบาดแผล

แต่ไม่ใช่ปัญหา ผมสร้างกล้ามเนื้อไว้ก็เพราะเผื่อเวลาต้องรักษาแผลอย่างนี้นั่นล่ะ

แผลค่อยหายอย่างรวดเร็วเมื่อผมย่อยสลายไขมันที่แก้มก้นและกล้ามเนื้อบางส่วนหน้าอกของผมก็ค่อยสมานกันแม้มีรอยเลือดอยู่เล็กน้อย

Purify

คาถาทำความสะอาดของผมส่องแสงสีขาวมาแวบหนึ่งรอยเลือดก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณโธมัสจ้องอย่างตกใจเมื่อผมคืนหลาวไม้ให้เขา

รีแพโร่

เสื้อที่ขาดของผมก็ค่อยๆกลับมาเหมือนเดิม

เวทมนตร์รักษาได้ทุกอย่าง

ยกเว้นความเชื่อใจที่เสียไป

ผมถอนใจ

“ผมเกลียดพวกคุณ แต่นับถือในหน้าที่ของพวกคุณ พยายามต่อไปละกัน”

ผมเดินมาจากห้องลับนั้น

มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้เลย

ที่ผมเสียใจแปลว่าผมยังมีความหวังอยู่ใช่ไหม?