บทที่ 1 ลูกสาวสุดที่รัก
ค่ำคืนหนึ่งยามดึกสงัด
ครืนนน!
ครืน...
เสียงฟ้าร้องดังสนั่น เด็กหญิงตัวน้อยใจนถ้วยกระเบื้องในมือร่วงหล่นลงพื้น
“คุณพ่อ คุณพ่ออยู่ไหน เสียวเสี่ยวกลัว...”
เด็กหญิงร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางคลำหาอะไรบางอย่างข้างหน้า
ในที่สุด เธอก็ค่อยๆ คลำไปเจอร่างกายของผู้ชายคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนี้นอนอยู่บนเตียง อายุราวๆ สามสิบปี หน้าตาหล่อเหลาคมคาย แต่ระหว่างคิ้วของเขากลับขมวดมุ่นไปด้วยความเ็ปที่ยากจะบรรเทา
“คุณพ่อ เสียวเสี่ยวผิดไปแล้ว เสียวเสี่ยวจะไม่ทำให้คุณพ่อโกรธอีกแล้ว คุณพ่อตื่นขึ้นมาเถอะ เสียวเสี่ยวกลัว!”
“คุณพ่อ เสียวเสี่ยวสำนึกผิดแล้ว...”
“คุณพ่อ...”
เด็กหญิงกอดร่างของชายหนุ่มเอาไว้ ราวกับว่านี่เป็ที่พักพิงและที่ปลอบโยนใจที่ดีที่สุดของเธอ แต่ร่างกายเล็กๆ ของเธอก็ยังคงสั่นเทาเพราะเสียงฟ้าร้องข้างนอก
...
“จักรพรรดิเฮ่าเทียน ข้าปฏิบัติต่อเ้าดุจพี่น้องร่วมสายโลหิต เหตุใดเ้าจึง้าให้ข้าตาย?!”
ทันใดนั้น ชายที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น แสงสีแดงเืสองลำพุ่งออกมาจากรูม่านตาของเขา
ตามมาด้วยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แทบจะกลายเป็รูปร่าง แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา
ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดในห้องก็แตกสลายไปตามๆ กัน
เด็กหญิงที่กอดร่างชายหนุ่มอยู่ก็ใจนกรีดร้อง “คุณพ่อ เสียวเสี่ยวสำนึกผิดแล้ว คุณพ่ออย่าทำให้เสียวเสี่ยวกลัวเลย...”
“เ้าเป็ใครกัน?”
ชายหนุ่มก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดตัวเองไว้แน่น เขานิ่งงันไปอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“คุณพ่อ หนูคือเสียวเสี่ยวไง คุณพ่อจะไม่ทิ้งหนูเหมือนคุณแม่ใช่ไหม ถ้าแม้แต่คุณพ่อก็ไม่้าหนูแล้ว หนูคงเป็แค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใคร้าจริงๆ ฮือๆๆ...”
เด็กหญิงพูดพลางร้องไห้
“เสียวเสี่ยว...”
ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ
ฉับพลันนั้นเอง
วิ้ง!
ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาก็พุ่งเข้ามาในสมอง
เย่เฟิง าาหมาป่าแห่งแดนเหนือ สร้างชื่อเสียงเกียรติยศไว้มากมายั้แ่อายุเพียง 25 ปี ก่อนปลดประจำการ เขาแต่งงานกับคุณหนูใหญ่เสิ่นชิงซวงของตระกูลเสิ่น ซึ่งเป็หญิงสาวที่สวยที่สุดในเมืองหลวง
เสิ่นชิงซวงให้กำเนิดลูกสาวหนึ่งคน ชื่อว่าเย่เสียวเสี่ยว แต่หลังจากเสียวเสี่ยวเกิดมา ก็ตรวจพบว่าป่วยเป็โรคตาบอดแต่กำเนิด มองไม่เห็นมาั้แ่เด็ก...
ภาพตัดมาที่
เมื่อสามปีต่อมา
เกิดอุบัติเหตุกับเย่เฟิงระหว่างปฏิบัติภารกิจ!
กระดูกทั่วร่างของเย่เฟิงแตกละเอียด อาการปางตาย แต่สุดท้ายก็รอดชีวิตมาได้ ทว่าก็กลายเป็คนไร้ประโยชน์
“ฉัน เสิ่นชิงซวง ไม่ชอบคนไร้ประโยชน์ แกพาลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ของแกออกไปจากตระกูลเสิ่นซะ!”
เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังก้องกังวานราวกับยอดเขาสูงนับพันลูก บดขยี้เข้ามา
เสียงเ็าและไร้ความรู้สึกนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหูของเขา ไม่จางหายไป
...
“ที่แท้เ้าก็มีชีวิตน่าสมเพชเหมือนเช่นข้า!” แววตาของชายหนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็คมกริบ “แต่เ้าก็เป็แค่ของไร้ประโยชน์เหมือนกัน”
เขาเห็นความทรงจำที่ตามมา เย่เฟิงสิ้นหวังพาลูกสาวมาอยู่ที่ชนบทห่างไกลที่ไม่มีใครรู้จักเขา เขาเมามายทุกวัน พอเมาก็อาละวาด ทำร้ายลูกสาวที่ตาบอดอยู่บ่อยครั้ง
ลูกสาววัยห้าขวบที่ตาบอด ไม่เพียงต้องถูกทำร้าย ยังต้องดูแลพ่อที่ไร้ประโยชน์คนนี้อีก นับว่าน่าสงสารมากจริงๆ
“เสียวเสี่ยว เ้าเป็ลูกสาวของข้าใช่หรือไม่?”
ชายหนุ่มยื่นมือออกไปหมายจะััใบหน้าของเสียวเสี่ยว
เย่เสียวเสี่ยวใผงะถอยไป ใบหน้าซีดเผือดพูดว่า
“เสียวเสี่ยวไม่ได้ตั้งใจทำชามแตก เสียวเสี่ยวอยากจะทำข้าวต้มให้คุณพ่อ แต่ข้างนอกจู่ ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้อง เสียวเสี่ยวกลัว เลยถือถ้วยไม่อยู่ทำหล่น เสียวเสี่ยวไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ คุณพ่ออย่าตีเสียวเสี่ยวเลยนะคะ ได้โปรด?”
ชายหนุ่มหันไปมองถ้วยกระเบื้องที่แตกและข้าวต้มที่หกเรี่ยราดเต็มพื้น สีหน้าของเขาเหม่อลอยขึ้นมา
จากนั้นเขาก็ก้มลงมองมือเล็ก ๆ ที่กุมเสื้อผ้าของเขาไว้แน่น เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากเืและรอยไหม้จากไฟ จนเป็ตุ่มพอง
เขาพอจะจินตนาการได้ว่า เด็กหญิงตาบอดวัยห้าขวบ จะหาข้าวในความมืดได้อย่างไร และจะต้มข้าวจนเสร็จแล้วยกมาได้อย่างไร คงยากลำบากมากแน่ๆ
ทันใดนั้นเอง
หัวใจของชายที่นั่งอยู่บนเตียง ซึ่งเคยปิดตายมานับหมื่นปี ก็เริ่มอ่อนไหวลง
“เสียวเสี่ยวรู้แล้วว่าผิด คุณพ่อ คุณพ่ออย่าโกรธเลยนะ ได้โปรด?”
เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆ จับชายเสื้อของชายหนุ่มไว้ ดูท่าทางหวาดกลัวมาก
“เสียวเสี่ยวไม่ได้ทำผิดอะไร คนที่ผิดคือพ่อเอง ต่อไปพ่อจะไม่ดื่มเหล้าอีกแล้ว จะไม่ตีเสียวเสี่ยวอีกแล้ว ต่อไปพ่อจะตามใจหนู จะดูแลหนูเหมือนเ้าหญิงน้อยเลย!”
ชายหนุ่มกอดเย่เสียวเสี่ยวไว้แน่น เขาคิดในใจว่า เย่เฟิง เสิ่นชิงซวง พวกเ้าสองคนไม่้าลูกสาวคนนี้ เช่นนั้นข้าจะรับไว้เอง นางจะเป็ลูกสาวสุดที่รักของข้า อู่เฉินเซียนจวินในชาตินี้
ใช่แล้ว ชายคนนี้ชื่ออู่เฉิน เคยเป็เทพาในแดนเซียน เขาบุกเบิกดินแดนและทำาในสามภพเพื่อจักรพรรดิเฮ่าเทียนสหายรัก
สร้างอาณาจักรอันกว้างใหญ่ไพศาลมากมาย สุดท้ายกลับถูกสหายรักของตนเองลอบทำร้าย เพราะคำว่า "ความดีความชอบสูงเกินเ้านาย" จนต้องจบชีวิตลงที่ลานปะาเซียน
อู่เฉินไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ และยังได้กลับชาติมาเกิดใหม่ แถมยังมีลูกสาวเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
“ในเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว ต่อไปข้าจะชื่อเย่เฟิง ส่วนเย่เสียวเสี่ยว ก็คือลูกสาวของข้า ส่วนเ้าน่ะ อยากจะไปไหนก็ไปเถอะ!”
อู่เฉินคิดในใจ
จิตสำนึกเพียงเล็กน้อยของเย่เฟิงที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างของอู่เฉิน ก็สลายไปในทันที แต่ดูเหมือนว่าก่อนที่จิตสำนึกของเขาจะสลายไป เขาได้พยายามวิงวอนขอร้องอะไรบางอย่างอย่างร้อนรน แต่สุดท้ายอู่เฉินก็ี้เีฟัง
นับจากนี้ไป เขาคือเย่เฟิง เย่เฟิงคนใหม่
244
