ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"อิ๋ง?" (จะทำอะไรน่ะ?)ถังฮวนที่เพิ่งได้สติมองเห็นเสี่ยวเป่าวิ่งเข้ามาหาหน้าตาตื่น ดวงตากลมโตสีน้ำเงินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอุ้งเท้าหน้าเล็กๆ ทั้งสองอยู่ในท่าเตรียมพร้อมของมัน "มีอะไรเหรอ?"เมื่อเห็นแบบนั้นถังฮวนจึงหันหน้ามาเล็กน้อย เห็นธนูครึ่งหนึ่งแนบอยู่ที่คอของตนแล้วอดตกใจไม่ได้ เขานึกออกทันทีว่ามันเป็นธนูของสตรีชุดดำ "อ้อ!"บนหน้าผากของถังฮวนมีเม็ดเหงื่อผุดออกมา คิดไปสักพักก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จิตใจก็สงบลง แล้วค่อยๆ เอี้ยวตัวมองนาง พร้อมยิ้มเจื่อนๆ
“แม่นาง นี่คือวิธีการแทนคุณผู้ช่วยชีวิตของเจ้าหรือไง?” "อิ๋ง!" (อย่านะ!)เสี่ยวเป่าใช้เท้าตะกายขึ้นไปบนไหล่ถังฮวน จ้องมองสตรีนางนั้นอย่างมีโทสะ ดวงตางดงามของนางมองลึกๆ แล้วเริ่มมีประกายสีแปลกๆ เมื่อมองเห็นผู้ติดตามตัวน้อยคันธนูที่แรกเริ่มทำท่าจะถูกดึงกลับ หันไปชี้ที่คอถังฮวนอีก
“จริงอยู่ เป็นเจ้าที่ช่วยชีวิตข้า แต่เจ้าได้เห็นร่างกายที่บริสุทธิ์ของข้าแล้ว จะให้ข้าเก็บเจ้าไว้ได้ยังไง” นางกล่าวด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเย็นชา “ข้าทำให้เจ้ามีมลทินรึ?”ถังฮวนทำเสียงขึ้นจมูก พูดกลั้วหัวเราะผสมกับความเกรี้ยวกราด
“ยัยลูกเจี๊ยบเอ๊ย ไหนเจ้าลองตรวจดูซิ ว่า (ส่วนนั้น) ของเจ้ามีอะไรเสียหายบ้างรึเปล่า?” "เจ้า…" ได้ยินถังฮวนพูดชัดเจนแบบนี้ นางกลับเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำ แฝงความอาฆาตแค้นรุนแรงขณะที่คันธนูยาวสีน้ำเงินยังแนบอยู่ที่คอถังฮวน และแล้วสีหน้าของนางแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น แน่นอนว่า นางย่อมไม่อาจตรวจสอบในสิ่งที่ถังฮวนพูดต่อหน้าเขาแต่นางก็รู้สึกว่าไม่มีความผิดปกติอะไรตรง (ส่วนนั้น) แน่นอน เข้าไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อยนิดจริงๆ…... สีหน้าของนางอดแปรเปลี่ยนไม่ได้ ก่อนหน้านี้เหตุผลที่นางหมดสติไป ฟังจากคำพูดของถังฮวนแล้ว เป็นเพราะนางถูกจ้าวหมาป่าวั่งเทียนหวังจะแทะโลมนางนึกว่าตนรอดมาได้จากเหตุการณ์อันเลวร้ายนั้นแต่ใครจะคิดว่า ตนที่รอดจากปากหมาป่ามาได้ แต่กลับต้องมาอยู่ในปากเสือแทน! ตอนที่รู้สึกตัวนางพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพดูไม่ได้ จิตใต้สำนึกกู่ร้องว่านางถูกเจ้าหมอนี่ลวนลามแล้วอย่างแน่นอน ข้าจะต้องเอาชีวิตเขาให้ได้!แต่คิดดูแล้วตนเพิ่งได้รับการช่วยเหลือให้รอดจากเงื้อมมือจ้าวหมาป่าวั่งเทียนมายิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย "ถึงเจ้าจะไม่ได้ทำ แต่เจ้าก็ไม่ใช่คนดีแน่!" ระหว่างที่ครุ่นคิดนั้น นางกัดฟันกรอดอีกครั้ง "เจ้าหมายถึง ... เสื้อผ้าใช้ม้า?"ถังฮวนชี้ไปที่หน้าอกนางและมองอย่างละเอียด พลางยิ้มเล็กน้อย
“ถ้าจำไม่ผิด ดูเหมือนจะมีใครบางคนร้อนจนดึงและฉีกกระชากมันออกเองข้าดึงมาปิดครั้งนึง เจ้าก็สะบัดออก เปิดแล้วก็ปิดอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนข้าเหนื่อยเลยนะ” "จะ...เจ้า... "นางทั้งอายทั้งโกรธ พูดยังไม่ทันจบก็ถลึงตาจ้องถังฮวน และแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าผ้าคลุมของนางยังเปิดอยู่ จึงอุทานตกใจใช้มือข้างหนึ่งฉวยผ้าคลุมสีดำมาปกปิดหน้าอกและส่วนล่างเมื่อมองไปที่ถังฮวน นางก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดงดูเหมือนเลือดจะสูบฉีดขึ้นมาจนสลบล้มไปอีกคราหนึ่ง

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 เจ้าตอบแทนมาเรียบร้อยแล้ว! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 45 เจ้าตอบแทนมาเรียบร้อยแล้ว! (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้