ร่างที่จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ไร้ซึ่งการควบคุม เหมือนิญญาที่หลุดลอยจากร่าง ฟีนิกซ์ หน่วยรบพิเศษที่เก่งกาจที่สุดของหน่วยงานลับระดับโลก กำลังเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่ไร้จุดสิ้นสุด เพียงเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ เขายังคงอยู่ในสมรภูมิรบอันดุเดือดกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ะุห่าฝน โลหะหนักที่ฉีกอากาศ กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง การปฏิบัติภารกิจลับเพื่อยับยั้งการก่อการร้ายข้ามชาติ จบลงด้วยการะเิครั้งใหญ่ ร่างของเขาถูกฉีกกระชาก ทว่ากลับไม่รู้สึกถึงความเ็ปใดๆ มีเพียงความเย็นเยียบที่กัดกินจนถึงแก่นิญญา
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง…
ความรู้สึกแรกที่กลับคืนมา คือความเ็ปรวดร้าวไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความเ็ปจากการถูกะเิ แต่เป็ความเ็ปจากการถูกทุบตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระดูกทุกส่วนเหมือนจะแตกละเอียด ลมหายใจแ่ระริน เสียงกระแอมไอที่ยากลำบากเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก
เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง แสงสลัวรอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาภายในห้องที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมปักลวดลายงดงาม กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและธูปหอมอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล แต่เป็ห้องนอนในวังหลวงเสียมากกว่า
“นายน้อย... นายน้อยฟื้นแล้ว!” เสียงแหบพร่าของหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น ปฏิกิริยาแรกของฟีนิกซ์คือการพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง เขาทำได้เพียงกระดุกกระดิกนิ้วมือ ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง
หญิงชราในชุดผ้าฝ้ายสีทึม รวบผมสีดอกเลาเป็มวย มองมาที่เขาด้วยแววตาเปี่ยมสุข ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่รอยยิ้มที่ปรากฏกลับฉายแววเมตตา
“นายน้อยหลี่ิเทียน ท่านทำให้บ่าวเป็ห่วงแทบแย่” หญิงชรากล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ เตรียมนวดแขนขาให้เขาด้วยความเคยชิน
หลี่ิเทียน? ชื่อนี้กระตุ้นความทรงจำบางอย่างในหัวของฟีนิกซ์ เหมือนมีเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาเองไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึก ภาพของเด็กหนุ่มผู้ผอมบาง อ่อนแอ ขี้โรค ถูกรังแก และเป็ที่ดูแคลนในจวนของมหาเสนาบดี หลี่กวงิ ผู้เป็บิดาปรากฏขึ้นทีละน้อย
สมองของฟีนิกซ์ประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่มันอะไรกัน? เขาตายแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ แถมยังเป็โลกที่แตกต่างจากที่เขาเคยรู้จักสิ้นเชิง เสื้อผ้าที่สวมใส่ เครื่องเรือนรอบตัว ทุกอย่างบ่งบอกว่าเขาอยู่ในยุคจีนโบราณ ไม่ใช่ยุคปัจจุบันที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย
“น้ำ...” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน หญิงชราคนเดิมรีบรินน้ำชาสมุนไพรมาป้อนอย่างทะนุถนอม ฟีนิกซ์พยายามกลืนลงไป แม้จะรู้สึกขมปร่า แต่ก็ช่วยให้ลำคอชุ่มชื้นขึ้นมาก
“ท่านพี่ฟื้นแล้วหรือเ้าคะ!” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นจากทางประตู เด็กสาวในชุดสีชมพูสดใสวิ่งเข้ามา ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่กลับแฝงแววขุ่นเคืองเล็กน้อย “ท่านพี่เล่นอะไรอีกแล้ว ถึงขนาดตกต้นไม้จนสลบไปตั้งหลายวัน!”
ฟีนิกซ์กะพริบตา นี่คงจะเป็น้องสาวของเ้าของร่างเดิมสินะ… แต่คำพูดของเธอไม่ได้แสดงความห่วงใยเท่าไหร่ ออกจะไปทางตำหนิมากกว่า
ภาพของเด็กหนุ่มที่ถูกผลักตกจากต้นไม้ ถูกซ้อมจนหมดสติ ผุดขึ้นในหัว ฟีนิกซ์เข้าใจทันทีว่าร่างนี้ได้รับาเ็เพราะเหตุใด ไม่ใช่แค่ร่างกายที่อ่อนแอ แต่ยังถูกกลั่นแกล้งจากคนในจวนอีกด้วย
เขาใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการทำความเข้าใจสถานการณ์ผ่านบทสนทนาที่ติดๆ ขัดๆ กับหญิงชราผู้ดูแล และเศษเสี้ยวความทรงจำที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น หลี่ิเทียน หรือบุตรชายคนที่หกของมหาเสนาบดีหลี่กวงิ เป็ที่รังเกียจของพี่น้องร่วมบิดา เพราะเกิดจากอนุภรรยาที่ต่ำต้อย อีกทั้งยังเป็คนขี้โรค ร่างกายอ่อนแอมาั้แ่เกิด
และที่สำคัญที่สุด คือราชวงศ์ที่ปกครองแผ่นดินต้าหลงอยู่ในขณะนี้ อยู่ภายใต้อำนาจของ ซูสีไทเฮา ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จอยู่เื้ัม่าน และแคว้นฉินของมหาเสนาบดีหลี่กวงิ คือแคว้นที่ถูกจับตามองและเป็คู่ปรับสำคัญของซูสีไทเฮา
ฟีนิกซ์พยายามขยับแขนขาอีกครั้ง แม้จะยังเ็ป แต่ก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง สัญชาตญาณของนักรบทำให้เขารับรู้ได้ว่าร่างกายนี้ยังมีลมหายใจอยู่ และเขายังไม่ได้ตาย
"ซูสีไทเฮา? แคว้นฉิน? โลกจีนโบราณ?" เขาพึมพำกับตัวเองในใจ "ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับฉันซะแล้ว..."
แววตาที่เคยอ่อนล้าของหลี่ิเทียน บัดนี้กลับฉายแววคมกริบและเด็ดเดี่ยว แววตาของนักรบผู้ไม่เคยยอมแพ้ เขารู้ดีว่าการมาอยู่ในร่างนี้ไม่ใช่เื่บังเอิญ และสิ่งที่เขาต้องทำต่อไป ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่เป็การเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของแผ่นดินนี้ให้ได้
แผนการแรก: ต้องทำให้ร่างกายนี้กลับมาแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยความรู้ทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ที่เขามี เขาจะฟื้นฟูร่างกายที่อ่อนแอของหลี่ิเทียนให้กลับมาแกร่งดุจเหล็กกล้า
แผนการที่สอง: ทำความเข้าใจสถานการณ์การเมือง และอำนาจของซูสีไทเฮาอย่างละเอียดที่สุด เพื่อหาจุดอ่อนและช่องว่างในการโค่นล้มอำนาจมืดนี้
แผนการที่สาม: สร้างฐานอำนาจของตัวเองภายในจวนเสนาบดีแห่งนี้ เพื่อให้มีเสียงและอำนาจในการทำสิ่งต่างๆ
ฟีนิกซ์ในร่างหลี่ิเทียนค่อยๆ หลับตาลงอย่างอ่อนแรง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยไฟแค้นและความมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมเป็แค่หมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจของคนอื่นอย่างแน่นอน
"ซูสีไทเฮา... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอำนาจที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่บัลลังก์ แต่เป็ที่มันสมองและกำลังคน..." เสียงกระซิบเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของหลี่ิเทียน ผู้ที่เพิ่งตื่นจากมิติแห่งความตาย และพร้อมที่จะสั่นะเืโลกทั้งใบ
368
