เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ราชินีน้ำแข็งยังคงเป็นราชินีน้ำแข็งอยู่วันยังค่ำถึงแม้เธอจะพูดขึ้นในที่สุด แต่หลังจากนั้นเธอก็กลับเข้าสู่โหมดชัตดาวน์ตัวเองอีกครั้ง

        เมื่อหยางเฉินออกจากห้องไปเขารู้สึกหิวจากที่ยังไม่ได้ทานอาหารกลางวัน เขาจึงขับรถแวะร้านอาหารเล็กๆเพื่อเติมท้องที่ว่างเปล่า หลังจากอิ่มหนำแล้วหยางเฉินยังไม่ต้องการที่จะกลับไปบริษัท และขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอี้จงเพื่อไปหาหลี่จิงจิง

        หยางเฉินรู้สึกดีเวลาอยู่กับเธอทนไม่ได้ที่มีใครมาทำร้ายเธอ และทำให้เธอเสียใจแต่สุดท้ายหยางเฉินก็ยังตัดใจจากหลี่จิงจิงไม่ได้

        ผู้ชายมักหาเหตุผลเพื่อให้ตัวเองดูดี

        โรงเรียนอี้จงเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองจงไห่จึงเป็นเรื่องที่ง่ายหากจะถามหาเส้นทาง

        หลังจากจอดรถเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่กำลังลงจากรถหยางเฉินก็นึกขึ้นได้ว่าลืมนัดสถานที่กับหลี่จิงจิง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้โทรหาเธอและตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เธอโดยตรง

        โรงเรียนอี้จงค่อนข้างแปลกตาสำหรับหยางเฉินเนื่องจากเขาไม่ได้ใช้เวลาในโรงเรียนมากนัก บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยครู และนักเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมาคุยเล่นกันสนุกสนานคึกคักอย่างยิ่ง นั่นทำให้หยางเฉินชุ่มฉ่ำในหัวใจ

        หลังจากสอบถามทางไปห้องของหลี่จิงจิงแล้ว จากการสอบถามพบว่าเธอเป็นครูสอนภาษาอังกฤษและไม่นานจากนั้นหยางเฉินก็มาถึงห้องที่มีป้ายชื่อ หลี่จิงจิง ติดอยู่และด้านบนยังมีรูปของเธอพร้อมรอยยิ้มสดใส

        หลังจากเคาะประตู เสียงคุ้นเคยและคุ้นหูว่า 'เข้ามาได้ค่ะ' ก็ดังขึ้นจากภายในห้อง

        หยางเฉินเปิดประตูเข้าไป ผ่าง! สิ่งแรกที่เห็นคือสาวสวยสองคน คนแรกคือหลี่จิงจิงที่หมัดผมหางม้า ใส่เสื้อแขนสั้นสีขาวกางเกงยีนส์สามส่วน มองดูน่ารักสดใส

        ส่วนอีกคนหนึ่งทำให้หยางเฉินประหลาดใจนั่นคือแลนโบเวอเลดี้ ที่เขาเคยพบโดยบังเอิญ ผมยาว เซ็กซี่และชุดเดรสสีดำให้ความรู้สึกซู่ซ่า เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ขาคู่งามขาวนวลมองดูคล้ายดั่งรูปสลัก

        ทั้งสองต่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวนั่งอยู่ตรงกันข้ามเมื่อหยางเปิดประตูเข้ามาทั้งสองจึงหันหน้ามามองโดยพร้อมเพรียงกันแต่อย่างไรก็ตามท่าทางของพวกเธอนั้นแตกต่างออกไป

        หลี่จิงจิงรีบยืนขึ้นเรียก 'พี่หยาง' เธอพาหยางเฉินเข้ามาในออฟฟิศอย่างรวดเร็วและหาเก้าอี้มาให้

        "ทำไมพี่มาโดยไม่บอกฉันก่อนล่ะ"

        หยางเฉินหัวเราะกล่าวว่า

        "พี่มาเซอร์ไพรส์น่ะ"พูดแล้วก็หันไปมองหญิงสาวอีกคนที่ทำท่าทางเหมือนรู้อะไรบางอย่าง

        "บังเอิญจังนะครับเราพบกันอีกแล้ว"

        "ค่ะ" ถังหว่าน ตอบหยางเฉิน แล้วมองไปยังหลี่จิงจิง พร้อมรอยยิ้มแปลกประหลาด "งั้นคุณกับครูหลี่ก็..."

        หลังจากถังหว่านว่าจบ หลี่จิงจิงจึงถามอย่างอยากรู้ว่า

        "คุณถังรู้จักกับพี่หยางเหรอคะ"

        "เคยเจอกันครั้งนึงค่ะ"ถังหว่านตอบ

        หลี่จิงจิงพยักหน้า ไม่คิดอะไรอีก

        "ฉันไม่คิดว่าพี่หยางจะมากะทันหันแบบนี้ในเมื่อทุกคนก็รู้จักกันมาก่อนแล้ว คุณนายถังค่ะ คุณอยากรู้อะไรอีกไหมค่ะหรือต้องการให้ฉันช่วยอะไรอีกหรือเปล่า"

        ถังหว่านส่ายหัว พลางยิ้มกล่าวว่า

        "ฉันรบกวนครูหลี่มากไปแล้วล่ะค่ะและตอนนี้ก็ได้เวลากลับแล้ว อีกอย่างมันออกจะใจดำกับคุณหยางมากไปด้วย"เธอกล่าวพร้อมกับเหลือบมองไปที่หยางเฉิน

        หยางเฉินไม่กล้าสบตากับเธอโดยตรงในคืนนั้นเขาพยายามจะนอนกับเธออย่างโจ่งแจ้ง แต่ในที่สุดเขาก็พบกับโศกนาฏกรรมแห่งความผิดหวังและเมื่อเข้ามาในห้องเขาก็มองหาแต่หลี่จิงจิง จึงไม่แปลกที่เธอจะคิดอย่างนั้น

        ได้ยินดังนั้นหลี่จิงจิงก็หน้าแดงแต่เธอก็รู้สึกยินดีในหัวใจ

        "คุณถังเข้าใจผิดแล้วค่ะพวกเราไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด"

        "ฝากลูกสาวฉันด้วยนะคะฉันต้องไปแล้ว ขอบคุณครูหลี่มากค่ะ"

        "ลาก่อนค่ะคุณถัง"

        หลังจากที่ถังหว่านออกจากห้องไป หยางเฉินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแต่แล้วก็นึกถึงคำสนทนาเมื่อครู่ก่อนถามหลี่จิงจิงว่า

        "คุณถังฝากฝังเธอให้ดูแลลูกสาวงั้นหรือ?"

        หลี่จิงจิงพยักหน้ายิ้ม กล่าวว่า

        "ใช่ค่ะลูกสาวของเธอเป็นเด็กในชั้นเรียนของฉัน และฉันในฐานะที่เป็นครูประจำชั้นคนใหม่เธอเลยมาพบกับฉันเพื่อฝากฝังลูกน่ะค่ะ อันที่จริงลูกสาวของเธอทั้งน่ารักแล้วก็ฉลาด แต่เธอออกจะซุกซนไปบ้าง ครูคนที่แล้วของเธอต่างก็เป็นห่วงเธอและมักให้เธอเปลี่ยนห้องอยู่บ่อยๆ เมื่อมาถึงคราวของฉันคุณถังเลยกลัวว่าฉันจะเป็นเหมือนครูคนก่อนๆ ก็เลยมาคุยกับฉันค่ะ"

        "โอ้ว..." หยางเฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าถังหว่านจะมีลูกแล้วเพราะเธอยังดูสาวอยู่เลย และเมื่อเธอเป็นแม่คนแล้วมันก็ไม่แปลกที่เธอจะปฏิเสธเขาในคืนนั้น

        "ฉันเสียดายแทนพ่อแม่ทุกคนในโลกฉันคิดว่าต้องใช้ความอดทนในการพูดคุยกับเด็กฉันเชื่อว่าเด็กฉลาดอย่างเธอจะต้องเข้าใจความยากลำบากของพ่อแม่แน่ๆ"

        หยางเฉินพยักหน้าเห็นด้วย

        "ถูกต้องคนอย่างพี่ที่ไม่เคยมีพ่อแม่ ไม่สามารถรับรู้ความรักของพ่อแม่ได้หรอก"

        "พี่หยางอย่าพูดแบบนั้นสิคะมันทำคนอื่นเศร้าไปด้วยรู้ไหม"

        "พี่ล้อเล่น!นี่เป็นกลยุทธ์ที่พี่ใช้แล้วได้ผลเสมอ" หยางเฉินหัวเราะและลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ กวาดสายตามองไปรอบๆ ออฟฟิศ

        "นี่สิสมควรที่จะเรียกว่าโรงเรียนที่ยอดเยี่ยมออฟฟิศรื่นรมย์!"

        หลี่จิงจิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกร่าเริงขึ้นมายิ้มกล่าวว่า

        "ออฟฟิศนี้มีแต่ฉันกับครูผู้หญิงบางคนเท่านั้นที่ใช้ ฉันรู้สึกว่ามันเสียเปล่ายังไงไม่รู้"

        "น้องสาวของพี่ ทำงานหนักมามากนี่สมควรเป็นสิ่งที่น้องได้รับ" หยางเฉินกล่าวเย้าหยอก

        หลี่จิงจิงบุ้ยปากกล่าวว่า

        "พี่หยางฉันไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ และไม่ใช่น้องสาวด้วย…ตามอายุแล้วฉันอยู่วัยเดียวกับพี่นะ"

        หยางเฉินตกตะลึงเมื่อเห็นดวงตาคู่งามไร้เดียงสาจ้องมองมา นั่นทำให้เขารู้สึกละอายใจยิ่งนักแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป

        ขณะนั้นเองโทรศัพท์ออฟฟิศก็ดังขึ้น

        หลี่จิงจิง เหลือบมองไปที่เฉินหยางด้วยสีหน้าขมขื่นและเดินไปรับโทรศัพท์ คุยกันซักพัก เธอก็กล่าวว่า "ขอบคุณ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" แล้ววางสายไป

        "เกิดอะไรขึ้น มีอะไรหรือเปล่า?"หยางเฉินเอ่ยถาม

        หลี่จิงจิงเม้มริมฝีปากมองหยางเฉินด้วยสายตาอันซับซ้อน

        "พี่หยาง คืนนี้ไปกับฉันที่หนึ่งได้ไหม"