จอมอาคมกู้บัลลังก์

ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา...

คำอินทร์ยืนพิงอยู่กับเชิงเทิน...แผ่นหลังของเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของศิลาแลงโบราณ...ดาบในมือของเขาหนักอึ้งราวกับภูเขา...ลมหายใจแต่ละครั้งสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้แก่ซี่โครงที่ร้าวราน...เรี่ยวแรงของเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว

เบื้องหน้าของเขาคือสะโดะ...แม่ทัพนักฆ่าผู้มีรอยยิ้มของพญายม...และหน่วยลอบสังหารที่เหลืออยู่...พวกมันกำลังเดินปิดล้อมเข้ามาอย่างช้าๆ...เพื่อลิ้มรสชาติของชัยชนะ...เพื่อบดขยี้ความหวังสุดท้ายของเมืองนี้ให้แหลกละเอียด

"หมดแรงแล้วรึ...เจ้าหนุ่มน้อย" สะโดะกล่าวเย้ยหยัน "น่าเสียดาย...ข้ายังอยากจะเล่นกับเจ้าต่ออีกสักหน่อย"

คำอินทร์ไม่ได้ตอบ...เขาเพียงแค่จ้องมองศัตรูด้วยแววตาที่ไม่ยอมจำนน...

เบื้องล่าง...เสียงโห่ร้องของผู้คนและทหารที่กำลังพยายามดับไฟที่ยุ้งฉางหลวงนั้น...เริ่มแผ่วเบาลง...ถูกแทนที่ด้วยเสียงร่ำไห้แห่งความสิ้นหวัง...เปลวไฟยังคงรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะควบคุมได้...

ทุกอย่างกำลังจะจบสิ้น...

ในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง...ในขณะที่เขากำลังจะยอมรับชะตากรรม...มือข้างที่ว่างอยู่ของเขาได้วางทาบลงไปบนกำแพงศิลาแลงที่ยืนหยัดผ่านกาลเวลามานับร้อยปีเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว...

และในวินาทีนั้นเอง...

วูบ!

เขาสัมผัสได้ถึงมัน!

พลังงานอันอบอุ่นและมั่นคงสายหนึ่ง...ได้ไหลผ่านฝ่ามือของเขา...แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย! มันไม่ใช่พลังจากแก่นอาคมแผ่นดินที่อยู่ภายใน...แต่มันคือพลังที่มาจาก "ภายนอก"...มันคือพลังของกำแพงเมืองโบราณแห่งนี้!

จิตของเขาสัมผัสได้ถึงประวัติศาสตร์ที่สถิตอยู่ในศิลาแลงทุกก้อน...เขารู้สึกได้ถึงจิตวิญญาณของเหล่าทหารหาญในอดีตที่เคยสละชีพเพื่อปกป้องกำแพงนี้...เขารู้สึกได้ถึงความรักและความผูกพันของชาวเมืองชากังราวที่มีต่อบ้านเกิดของตนเอง!

แก่นอาคมแผ่นดินในกายเขา...ซึ่งเป็นดั่งจิตวิญญาณของผืนปฐพี...บัดนี้ได้สั่นพ้องและหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของ "เมือง" แห่งนี้อย่างสมบูรณ์!

แผ่นดิน...ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่เขาต้องปกป้อง...แต่บัดนี้...แผ่นดินกำลังมอบพลังให้แก่เขา!

"อ๊าาาาาาาาาาา!"

คำอินทร์คำรามลั่น! พลังงานระลอกใหม่ที่เขาหยิบยืมมาจากผืนดินและกำแพงเมืองได้ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย! ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าหายไปชั่วขณะ! ถูกแทนที่ด้วยพละกำลังเฮือกสุดท้ายที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งใด!

สะโดะและพรรคพวกชะงักไปด้วยความตกใจ! พวกมันสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่เปลี่ยนแปลงไปของเด็กหนุ่มตรงหน้า!

"มันจะทำอะไรของมัน! ฆ่ามันซะ!" สะโดะสั่งการทันที!

หน่วยลอบสังหารทั้งห้านายพุ่งเข้าใส่คำอินทร์พร้อมกัน!

แต่ครั้งนี้...คำอินทร์ไม่ได้ตั้งรับ...และก็ไม่ได้คิดจะใช้ภาพมายาที่เลื่อนลอยอีกต่อไป...

เขาจะใช้ศาสตร์ระดับที่สองที่เขาเพิ่งจะเข้าใจ...ก่อร่างสร้างมายา...เพื่อสร้างบางสิ่งที่ "จับต้องได้" ขึ้นมา!

"หัตถ์...แห่ง...อสุรา!"

สิ้นเสียงคำรามของเขา...พื้นศิลาแลงที่อยู่เบื้องหน้าของเขาก็พลันสั่นสะเทือน! แล้วบังเกิดเป็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว!

มือขนาดมหึมาข้างหนึ่ง...ที่ก่อร่างขึ้นจากศิลาแลงและพลังงานอาคมสีดำทมิฬ...ได้พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน!

มันคือหัตถ์ของปิศาจ! คือมือของอสุราที่ถูกปลุกขึ้นมาจากขุมนรก!

หน่วยลอบสังหารนายหนึ่งที่วิ่งนำมาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! มันไม่เคยเห็นอาคมประหลาดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว!

บึ้ม!

หัตถ์อสูรข้างนั้นพุ่งเข้าคว้าจับร่างของมันอย่างรุนแรง! แล้วบดขยี้!

เสียงกระดูกที่แหลกละเอียดดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องที่ถูกตัดให้ขาดหายไป! ร่างของนักฆ่าผู้โชคร้ายถูกบีบจนแหลกเหลวคามือของอสุรา...ก่อนที่มือศิลาแลงนั้นจะสลายหายไปในอากาศ...ทิ้งไว้เพียงกองเลือดและเศษเนื้อที่น่าสะอิดสะเอียน...

ภาพนั้น...ทำให้ทหารพม่าอีกสี่นายที่เหลือ...รวมทั้งสะโดะ...หยุดชะงักนิ่งไปราวกับถูกสาป!

และนั่นคือโอกาสที่คำอินทร์รอคอย!

เขาไม่ปล่อยให้ความตกตะลึงของศัตรูคงอยู่นาน! ร่างของเขาพุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มศัตรูที่เหลืออีกครั้ง! คราวนี้เขาไม่ได้สู้เพื่อยื้อเวลา...แต่สู้เพื่อ "ปลิดชีพ"!

เพลงดาบของเขากลับมาดุดันและอำมหิตอีกครั้ง! เขามุ่งเข้าหานักฆ่าอีกสองคนที่กำลังยืนตะลึงอยู่!

ฉัวะ! ฉับ!

ดาบของเขาวาดผ่านลำคอของทั้งสองอย่างรวดเร็วและแม่นยำ! โลหิตสาดกระเซ็นขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี!

เหลือเพียงสะโดะและสมุนมือขวาของมันอีกคนเดียวเท่านั้น!

"แก!" สะโดะคำรามด้วยความโกรธแค้น! มันรู้แล้วว่าสถานการณ์ได้พลิกผันไปแล้ว!

แต่ในขณะนั้นเอง...เสียงโห่ร้องและเสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากเบื้องล่างของกำแพง!

"ทหาร! ขึ้นไปบนกำแพง! ช่วยวีรบุรุษของพวกเรา!"

เสียงของเจ้าพระยาเพชรพิไชย!

ท่านเจ้าเมืองนำทัพเสริมมาถึงแล้ว!

นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้จิตใจของสะโดะแตกสลาย! มันรู้ว่าภารกิจของตนล้มเหลวโดยสิ้นเชิง! มันต้องหนี!

มันหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องคนสุดท้าย "ถ่วงเวลาไว้!" แล้วมันก็หันหลังกลับ...เตรียมที่จะกระโดดหนีลงจากกำแพง!

แต่คำอินทร์จะไม่มีวันปล่อยให้มันหนีไปได้!

เขาเมินเฉยต่อนักฆ่าคนสุดท้ายที่พุ่งเข้ามา...แล้วใช้พลังทั้งหมดเฮือกสุดท้าย...พุ่งทะยานร่างตามสะโดะไป!

"จะไปไหน!"

นักฆ่าคนสุดท้ายแทงดาบเข้ามาหมายจะสกัดกั้น...แต่กลับถูกทหารองครักษ์ของสยามที่เพิ่งปีนขึ้นมาถึงบนกำแพง...ใช้หอกพุ่งเข้าเสียบทะลุร่างจนสิ้นใจไปก่อน!

สะโดะที่กำลังจะกระโดดหนี...เมื่อเห็นว่าตนเองไม่เหลือใครแล้ว...ก็หันกลับมาด้วยแววตาที่สิ้นหวังและบ้าคลั่ง! มันตัดสินใจจะสู้ตาย!

ดาบคู่โค้งของมันตวัดเข้าใส่คำอินทร์เป็นครั้งสุดท้าย!

แต่มันก็ช้าไป...

คำอินทร์ไม่ได้คิดจะต่อสู้ด้วยกระบวนท่าอีกต่อไป...เขาถ่ายทอดพลังทั้งหมดจากแก่นอาคม...จากผืนดิน...และจากหยาดโลหิตทุกหยดบนกำแพงแห่งนี้...ไปรวมไว้ที่ปลายดาบ!

แล้วแทงออกไป...เป็นการแทงที่เรียบง่าย...ตรงไปตรงมา...แต่กลับรวดเร็วและรุนแรงที่สุด!

มันคือการแทงที่เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง!

ฉึก!

ปลายดาบของคำอินทร์...พุ่งทะลุผ่านช่องว่างของเพลงดาบคู่...แล้วเสียบเข้าไปที่กลางทรวงอกของสะโดะอย่างแม่นยำ!

แม่ทัพนักฆ่าเบิกตากว้าง...มันก้มลงมองดาบที่เสียบคาอกของตนเองด้วยความไม่เชื่อ...แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า...ก่อนที่ร่างของมันจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น...และแน่นิ่งไปตลอดกาล

เมื่อศัตรูคนสุดท้ายได้ตายลง...เหล่าทหารสยามที่ขึ้นมาบนกำแพงก็โห่ร้องด้วยความยินดี!

"ไชโย! ชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!"

คำอินทร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องนั้น...เขาหันไปมองยุ้งฉางที่บัดนี้ไฟเริ่มมอดลงแล้ว...แล้วหันไปมองใบหน้าของเจ้าพระยาเพชรพิไชยที่กำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนับถือและเทิดทูนอย่างสุดซึ้ง...

แล้วพลังทั้งหมดที่เขาหยิบยืมมา...ก็พลันหมดสิ้นลง...

ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างกายถาโถมกลับเข้ามาอย่างรุนแรงเป็นร้อยเท่าพันทวี...เรี่ยวแรงทั้งหมดหายไปในพริบตา...

ภาพเบื้องหน้าของเขาเริ่มหมุนคว้าง...แล้วทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำสนิท...

ร่างของวีรบุรุษแห่งเมืองชากังราว...ได้ล้มลงไปนอนหมดสติอีกครั้ง...ท่ามกลางชัยชนะที่แลกมาด้วยเลือดและวิญญาณของเขานั่นเอง...