ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 39 ทำให้หายไปด้วยสกิลสร้างสุดยอดเมด

“ชั้นได้ข่าวว่า ‘โซลไลฟ์ปริซึม’ ที่อยู่ในอาณาจักรของพวกกินพืชหายไปแล้ว...ฝีมือแกอย่างงั้นเหรอ”

หัวหน้าหมู่บ้านพูดถาม

...เฟรอกินนั้นไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงแค่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ร-เรื่องจริงอย่างงั้นเหรอ…แกทำได้ยังไงกัน!!”

หัวหน้าหมู่บ้านลุกขึ้นมองไปที่เฟรอกินด้วยความอึ้ง...

---ในตอนนี้พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน

ที่ภายมีเพียงแค่เฟรอกินหัวหน้าหมู่บ้าน ซีโร่ และกอน...คนอื่นๆนั้นถูกห้ามไม่ให้เข้ามาฟังการพูดคุยของพวกเขาโดยเด็ดขาดและมียามครึ่งหมาป่าสองคนคอยเฝ้าอยู่หน้าทางเข้า

[ โซลไลฟ์ปริซึม เป็นหนึ่งในอินฟินิตี้ปริซึมที่มีความสามรถแห่งวิญญาณและชีวิตซึ่งความสามารถที่มันเคยแสดงมาให้เห็นในตอนนี้คือการปกป้องคนเป็นจากความตายและการคืนชีพให้กับคนที่ตาย ]

ไม่แปลกเลยที่ใครหลายๆคนต้องที่จะครอบครองพลังของมัน

เพียงแต่...อาจจะเป็นเรื่องปกติของอินฟินิตี้ปริซึมที่ไม่มีสิ่งใดสามารถครอบครองมันได้

...มันเคยตอบรับการขอพรของคนผู้หนึ่งที่ขอให้ช่วยฟื้นคืนชีพคนรักให้กับเขา...แต่คนรักที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมานั้นมีเพียงแค่ร่างกายที่วิญญาณที่อยู่ภายในนั้นไม่รู้ว่าเป็นใคร...

และบางครั้งมันก็เคยฟื้นคืนชีพแบบสมบูรณ์ทั้งร่างกายและวิญญาณเช่นกัน...เพียงแต่สิ่งที่มันคืนชีพนั้นดันเป็นนักโทษที่มีความอันตรายร้ายแรง และอสูรกายที่สร้างความพังพินาศให้กับโลกใบนี้มาแล้ว

ความชิบหายที่มันได้สร้างขึ้นนั้น ไม่แปลกใจเลยที่มีใครหลายคนต้องการที่จะกำจัดมัน..

แต่ก็ยังมีหลายคนที่ยังศรัทธาในพลังอำนาจของมันอยู่

...จึงเกิดสงครามภายในขึ้นระหว่างผู้ที่ต้องการกำจัดโซลไลฟ์ปริซึม และผู้ที่ศรัทธาในมัน

แต่เรื่องที่ว่ามาเหล่านั้นก็แทบไม่มีผลกับหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้เลยเพราะโซลไลฟ์ปริซึม ตั้งอยู่ใน ‘อาณาจักรเอเลเฟนท์’ ซึ่งเป็นอาณาจักรของพวกกินพืช

ส่วนหมู่บ้านเล็กแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตของ‘อาณาจักรไลอ้อน’ ที่เป็นอาณาจักรของพวกกินเนื้อ

สองอาณาจักรนี้ไม่ถูกกันมากๆและมักจะทำสงครามกันอยู่ตลอด ทั้งสองอาณาจักรมีความแค้นให้แก่กันแบบขั้นสุด โดยที่ลืมไปแล้วว่าต้นกำเนิดแห่งความแค้นนั้นเกิดขึ้นจากอะไร

การที่อาณาจักรเอเลเฟนท์เกิดสงครามภายในขึ้นนั้นก็ไม่ได้ทำให้อาณาจักรไลอ้อนได้เปรียบทางสงครามเพิ่มขึ้นเลย...

เพราะโลกของเหล่าวอร์บีสท์ใบนี้ มีอินฟินิตี้ปริซึมอยู่สองอัน

อันแรกนั้นตั้งอยู่ในอาณาจักรเอเลเฟนท์และอีกอันนั้นต้องอยู่ในอาณาจักรไลอ้อน

และอินฟินิตี้ปริซึมที่ตั้งอยู่ในอาณาจักรไลอ้อนก็สร้างความชิบหายไม่แพ้กัน...

มันถูกเรียกว่า ‘เดดโซลปริซึม’ ที่ความสามารถของมันนั้นเรียกได้ว่าตรงข้ามกับโซลไลฟ์ปริซึมแทบทุกอย่าง

มันจะมอบทุกความตายให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่มันต้องการและไม่มีสิ่งใดเลยสามารถขัดขืนความตายที่มันมอบมาให้ได้

...ครั้งหนึ่ง ประตูดันเจี้ยนเคยปรากฏขึ้นมาใกล้ๆเดดโซลปริซึม

ประตูดันเจี้ยนแห่งนั้นเชื่อมต่อไปยังโลกของเผ่าเดม่อนที่แข็งแกร่งมากๆเผ่าไล่ยึดครองโลกต่างๆผ่านทางดันเจี้ยนมาแล้วมากมาย...

แต่ในทันทีที่พวกเดม่อนโผล่มายังโลกใบนี้พวกมันก็ล้มตายกันแทบจะในทันที พวกมันตายกันอย่างกับใบไม้ร่วง...ตายโดยที่แทบไม่รู้สึกตัวในแบบที่ไม่มีรอยบาดแผลใดๆ ทั้งภายใน และภายนอก

เดม่อนที่ว่าแข็งแกร่งและไล่ยึดครองโลกมาแล้วมากมายกับหวาดกลัวที่จะเข้ามายังโลกใบนี้

...ในปัจจุบันนั้นพื้นที่ในรัศมีโดยรอบเขตของเดดโซลปริซึม เต็มไปด้วยโครงกระดูกและซากศพจำนวนมากกองเป็นภูเขา

.

.

“ชั้นก็อยากจะเชื่ออยู่หรอกนะ ที่นายเคยบอกว่าจะช่วยกำจัดอินฟินิตี้ปริซึมจากโลกใบนี้ให้หมดไป...แต่นายทำมันได้ยังไงล่ะ”

หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่อยากเชื่อในตัวเฟรอกิน

...แต่ตอนนี้โซลไลฟ์ปริซึมมันหายไปแล้วจริงๆแม้มันอาจไม่ได้หายไปเพราะฝีมือของเฟรอกินก็ตาม ‘ใครกันล่ะที่ทำให้มันหายไป’

…

“มันหายไปได้เพราะสกิลของหลานชายชั้นเอง”

เฟรอกินตอบด้วยเสียงที่เรียบนิ่งพร้อมกับหันไปมองกอนที่นั่งอยู่ข้างๆ

กอนเองก็หันมายิ้มให้กับปู่ของเขาเช่นกันจนเฟรอกินต้องเอามือไปลูบหัวแล้วยิ้มตอบ

...หัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่สองปู่หลาน สายตาของเขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี

“นายอาจจะไม่เชื่อก็ได้นะ แต่เดี่ยวนายก็จะได้เห็นเองเพราะเป้าหมายต่อไปของชั้นก็คือเดดโซลปริซึมยังไงล่ะ”

เฟรอกินพูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องปกติ...

แต่หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ยินนั้นแทบจะทำตัวไม่ถูกแล้ว

“อะไรน่ะ...นี่นายบ้าไปแล้วเหรอเฟรอกินเดดโซลปริซึมน่ะ แค่เข้าไปในอาณาเขตของมันก็ตายแล้วนะ…มันถึงถูกเรียกว่าพื้นที่แห่งความตายไง”

ใบหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านดูแตกตื่นเป็นอย่างมาก...

แต่เฟรอกินนั้นกับยิ้มให้เขา

“แต่ชั้นได้ยินมานะ...เรื่องที่ว่ามีครึ่งหมาป่าคนหนึ่งเข้าไปภายในอาณาเขตของเดโซลปริซึมแต่รอดกลับมาได้น่ะ”

รอยยิ้มและคำพูดที่ดูมั่นใจของเฟรอกินทำให้หัวหน้าหมู่บ้านมองไปที่เขาด้วยอาการที่ปวดหัว

“เชื่อแกเลยจริงๆ จะทำอะไรก็แล้วแต่แกเลยแล้วกัน...เดี่ยวชั้นจะช่วยไปเรียกไอคนที่รอดจากการเข้าไปในอาณาเขตของเดดโซลปริซึมมาให้ก็แล้วกันแต่บอกไว้ก่อนนะว่าชั้นไม่ยุ่งด้วยแน่”

“แค่นั้นก็พอแล้ว”

…

เฟรอกินที่พูดจบก็มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากเดินเข้ามาภายในหมู่บ้าน

“ตึง! ตึง!ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!”

ชาวบ้านต่างพากันแตกตื่น และหลีกทางให้กับกลุ่มคนที่มาแม้แต่ยามครึ่งหมาป่าเองก็ยังกลัวจนหลีกทางอย่างว่าง่าย...

ในบรรดากลุ่มคนเหล่านั้น มีคนที่ดูโดดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นครึ่งเสือโคร่งตัวนั้น...

และดูเหมือนว่ามันจะเป็นหัวหน้ากลุ่มด้วย...ร่างกายของมันสูงมากกว่าสองเมตรกำยำทุกส่วนและดูแข็งแรงเป็นอย่างมาก สวมชุดที่เหมือนกังฟู ดูแตกต่างจากคนอื่นๆอย่างเห็นได้ชัดที่สวมชุดทหารอัศวินมีโล่และหอกครบมือ

...ส่วนครึ่งเสือโคร่งตัวนั้นเดินมามือเปล่าหลังตรงและมือไขว้หลัง

“พวกนั้นเป็นใครอย่างงั้นเหรอ”

เฟรอกินกระซิบถาม ในขณะนี้พวกเขากำลังแอบมองอยู่ทางซอกหน้าต่าง...

“พวกทหารของอาณาจักรไลอ้อนน่ะ พวกมันชอบมาเกณฑ์คนไปรบปกติแบบนี้แหละ...แต่ไม่ใช่ว่าพวกมันเกณฑ์ไปแล้วเหรอ”

พวกทหารของอาณาจักรไลอ้อนเดินตรงมาที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน...

“ไปเรียกหัวหน้าหมูบ้านออกมาซะ”

เสียงพูดธรรมดาของครึ่งเสือโคร่ง แต่ผู้ที่ได้ฟังถึงตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

...แม้จะถูกห้ามว่าไม่ให้ใครเข้ามาในบ้านเด็ดขาดแต่ยามครึ่งหมาป่าก็กลัวแรงกดดันของครึ่งเสือโคร่งมากกว่าหลายเท่า

“ข-เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปเรียกมาให้เดี่ยวนี้แหละ”

คำตอบของยามครึ่งหมาป่าทำให้หัวหน้าหมู่บ้านดูร้อนรนเป็นที่สุด...เขาหันไปมองเฟรอกินแล้วกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ก็ถูกเฟรอกินพูดดักขึ้นมาก่อน

“ให้ไปซ้อนตัวใช้ไหมล่ะ...อย่าห่วงเลยนายรีบออกไปทักทายเจ้าพวกนั้นก่อนเถอะ เรื่องซ่อนแอบน่ะไว้ใจได้เลย...”

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic