หมื่นโอสถกลืนสวรรค์

บทที่ 21 รากเหง้าปราณ ผู้คุ้มกันร่างกายสูงใหญ่เข้ามาประชิดด้านหลังพร้อมกับมันได้ใช้มือทั้งสองข้างจับกุมร่างของหลินซานเอาไว้แล้วใช้มือของมันถอดเสื้อท่อนบนของหลินซานออกมา “ !!! ” ทั้งผู้คุ้มกันผู้อาวุโสหลินหรือแม้กระทั่งหลินซานเองก็พากันทำใบหน้าตระหนกออกมา สิ่งที่ปรากฏให้พบเห็นอยู่บริเวณกลางหน้าอกของหลินซานมันคือบาดแผลบาดแผลที่ก่อกำเนิดขึ้นตรงบริเวณรากเหง้าปราณที่ถูกช่วงชิงไป ผู้ที่ประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่สุดมันก็คงจะเป็นตัวของหลินซานเพราะว่าตัวของเขานั้นไม่คาดคิดว่าบริเวณหน้าอกของเขามันจะกลับมาเป็นบาดแผลเช่นเดิมโดยสิ่งที่เขาเคยพบเห็นก่อนหน้านี้มันคือบริเวณหน้าอกเขามีตัวอักขระสีทองบางอย่างปรากฏเอาไว้แล้วบริเวณแผลที่ก่อกำเนิดขึ้นมันก็ได้จางหายไปเรียบร้อยแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับมีบาดแผลที่เป็นเหมือนกับการทะลวงเอารากเหง้าปราณออกไปจากร่างกายอยู่ เขาได้แต่คิดภายในใจว่าบางทีครั้งนี้บาดแผลที่มันเกิดขึ้นคงจะเป็นเพราะว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ภายในร่างกายของเขามันตอบสนองแล้วมันก็ช่วยสร้างบาดแผลในขึ้นมาให้เพื่อปกปิดตามเจตนาของเขาที่เขาหรือเปล่าไว้อย่างแน่นอนหลินซานได้แสดงใบหน้ากลับมาเช่นเดิมเขาเริ่มสร้างใบหน้าอันใสซื่อแล้วมองไปที่ผู้อาวุโสหลินที่อยู่ด้านหน้าอย่างหวาดระแวงหลินหย่งอู่ตัวของมันได้ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองไปที่บริเวณหน้าอกของหลินซานที่มันปรากฏบาดแผลขนาดใหญ่ตรงบริเวณตำแหน่งรากเหง้าปราณ “ นี่มัน.. ”ดวงตาของมันค่อยๆหรี่เล็กลงแล้วก็ใช้สมาธิเพ่งเล็งไปที่บาดแผลนั้น ดวงตาคู่นั้นราวกับว่ามองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่งมันทำให้หลินซานรู้สึกกังวลใจอยู่ไม่น้อยแต่เขาก็ต้องเก็บความกังวลใจแล้วข่มมันเอาไว้ภายในจิตใจของตัวเองไม่แสดงออกมาจากทางใบหน้าโดยตัวของเขานั้นพอจะคาดเดาได้ว่าเหตุใดตัวของหลินหย่งอู่ถึงสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้คงเป็นเพราะว่าร่างกายของเขามันมีพลังปราณบางส่วนไหลรินออกมาราวกับว่ามีรากฐานปราณดูภายในร่างกาย“ ดูเหมือนว่าปราณที่ไหลรินออกมาจากร่างกายจะเป็นโลหิตปราณที่หลงเหลืออยู่สินะ ” หลินหย่งอู่ที่อยู่ด้านหน้ามันเข้าใจเช่นนั้นแล้วก็พยักหน้าขึ้นลง หลินซานถือว่าโชคดีไปภายในใจของเขานั้นคลายความกังวลลงมาได้บ้างแล้วดูเหมือนว่าแผลที่เกิดขึ้นมันจะไม่ใช่เพียงแค่การบดบังโดยการสร้างภาพลวงตาเท่านั้นแต่มันเป็นเหมือนกับว่ามันสามารถลบล้างรากเหง้าปราณระดับจักรพรรดิภายในร่างกายของเขาออกไปได้ด้วย ความสามารถในการปกปิดรากเหง้าปราณดูเหมือนว่ามันจะมีความสามารถในการปกปิดมากมายขณะที่ดวงตาของหลินหย่งอู่มันจะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยสายตาของตนเอง แต่อย่างไรในสถานการณ์ตอนนี้มันก็เทียบเท่ากับว่าตัวของเขาสามารถรอดพ้นด่านแรกไปได้แล้วเพราะว่าเมื่อมองจากใบหน้าของมันดูเหมือนว่ามันจะเริ่มปักใจเชื่อเกี่ยวกับเรื่องเล่าบ้านของเขาและเรื่องความจำของเขาที่เสื่อมแล้วไม่สามารถจำอันใดได้ ชายชราที่ยืนอยู่ด้านหน้ามันได้ทำท่าทางขบคิดอยู่สักพักพร้อมกับใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา หลินซานเองก็แสดงละครอย่างแนบเนียนมาโดยตลอดตัวของเขานั้นยืนนิ่งๆแล้วก็ทำใบหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลออกมา “ เจ้าพาหลินซานไปพาที่เรือนของมัน ขังมันไว้ภายในห้องห้ามให้ออกไปไหน ” หลินหย่งอู่ได้หันไปสั่งการผู้คุ้มกันที่กำลังจับกุมร่างของหลินซานจากด้านหลังอยู่“ ขอรับ!!! ” ผู้คุ้มกันร่างกายสูงใหญ่ผู้นั้นได้ขานรับ“ อันใดกัน!!! พวกท่านเป็นผู้ใดกันเนี่ยถึงจะทำเช่นนี้กับข้า!! ” หลินซานแสร้งโวยวายขึ้นมา ตัวของเขาพยายามดิ้นไปดิ้นมาเพื่อให้สามารถหลุดออกจากการจับกุมของพวกมันได้ หลินซานสามารถแสดงละครได้อย่างแนบเนียนโดยตัวของผู้คุ้มกันผู้นั้นก็ได้พาตัวของเขาได้เดินทางมุ่งตรงไปยังเรือนพักอาศัยของเขาภายในจวนตระกูลหลิน โดยตัวของมันได้พาเขามาที่สถานที่แห่งนั้นแล้วก็ได้โยนตัวเขาเข้ามาพร้อมกับใช้โซ่ตรวนล็อคบริเวณประตูทางเข้าเพียงหนึ่งเดียวเอาไว้อย่างแน่นหนาฟิ้ว!!! ตู้บ!!! ร่างของหลินซานได้ถูกโยนเข้ามาภายในจวนไม้หลังเล็กๆที่ตั้งอยู่ภายในพื้นที่ส่วนหนึ่งของตระกูลหลิน โดยมันโยนตัวของเขาเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าไม้ไผ่ทั้งสองข้างราวกับว่าตัวของเขานั้นแต่สัตว์ร่างของหลินซานกลิ้งไปกับพื้นเมื่อหันกลับไปมองประตูทางเข้าเพียงอย่างเดียวก็ได้ถูกปิดเอาไว้อย่างแน่นหนาแล้วก็ได้ยินเสียงลงกลอนล็อคเอาไว้ราวกับว่าจะขังตัวของเขานั้นเอาไว้ภายในห้องแห่งนี้โดยที่ไม่คิดจะให้ออกไปไหน...เมื่อคิดแล้วมันก็เจ็บปวดหัวใจยิ่งนักคนพวกนี้เมื่อรู้ว่าตัวของเขานั้นไม่มีรากเหง้าปราณอยู่ภายในร่างกายอีกแล้วมันก็แสดงท่าทางที่เปลี่ยนไปในทันทีแล้วทำราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นหมูเป็นหมา มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่หรอกเพราะอย่างไรตอนนี้เขาก็ถูกลดขั้นลงมาอยู่ในตระกูลรับใช้เรียบร้อยแล้ว เมื่อก่อนตอนที่อยู่ภายในตระกูลสาขาแล้วมีระดับของรากเหง้าปราณอยู่ในระดับราชันย์พวกมันก็ควรจะไว้หน้าเขา เพราะว่ารักเหงาปากระดับราชันถือว่าเป็นสิ่งที่หายากยากกว่าโลหิตตาลระดับราชันหรือว่ากระดูกปราณระดับราชันย์เสียอีก แต่ในตอนนี้เมื่อตัวเขานั้นสูญเสียสิ่งเดียวที่เป็นของมีค่าภายในร่างกายและผู้คนนั้นเห็นค่าเขาไปแล้วพวกมันจะมองตัวของเขาว่าเป็นเช่นนั้นก็ไม่ผิดแต่อันใด หลินซานได้กวาดสายตามองรอบกายของตนเองสถานที่แห่งนี้คือเรือนของเขาเรือนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณทิศประจิมของจวนตระกูลหลิน บริเวณเรือนแห่งนี้ได้ตั้งติดอยู่กับกำแพงสูงใหญ่ของจวนพอดิบพอดี โดยปกติแล้วคนที่อยู่ภายในตระกูลสาขาก็จะมีทรัพย์สินเป็นเรือนเล็กๆของตนเองที่อยู่ตามจวน แตกต่างจากคนที่อยู่ในตระกูลรับใช้ที่ต้องไปนอนรวมกับบ่าวไพร่ สถานที่แห่งนี้คือสถานที่ที่เขาเกิดและเติบโตขึ้นมาเรือนแห่งนี้เป็นเรือนเล็กๆที่มีห้องโถง 1 ห้องห้องนอน 2 ห้อง ภายในเรือนแห่งนี้อาศัยกันอยู่ 4 คน พ่อของเขาท่านแม่ของเขาและท่านพี่หญิงของเขา นี่คือสมาชิกภายในครอบครัวของเขามีอยู่ทั้งหมด 4 คนรวมตัวของเขาด้วยเมื่อกลับเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้อีกครั้งหลินซานที่นั่งอยู่ใจกลางเรือนได้กวาดสายตาไปมองรอบเรือน ดวงจิตภายในร่างกายมันเหมือนกับดวงจิตของจักรพรรดิทั้ง 2 ที่หลอมรวมเข้ากับดวงจิตของเขาเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆมันก็พบเห็นภาพเก่าๆนั้นย้อนคืนมาราวกับว่าความทรงจำภายในหัวนั้นมันจะย้ำเตือนว่าตัวของเขานั้นอย่าลืมตัวตนของตนเองหลินซานมองรอบๆอยู่สักพักใหญ่ๆเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำของตนเองภายในอดีตก่อนที่เขาจะตั้งสติได้แล้วคว้าหยิบไม้เท้าไม้ไผ่ทั้งสองของตัวเองขึ้นมา เขาสามารถนำทางกายของตัวเองขึ้นไปอยู่ในท่ายืนได้อย่างรวดเร็วอย่างไม่ยากเย็นนักเพราะว่าพละกำลังร่างกายของเขานั้นเพิ่มพูนขึ้น“ อึบ!! ” ~ หลินซานลุกขึ้นมาอยู่ในท่ายืนไม้เท้าไม้ไผ่ทั้ง 2 ข้างมันได้เหน็บอยู่บริเวณข้างลำตัวของเขาแล้วพยุงร่างกายของเขาให้อยู่ในท่ายืนเช่นนั้น หลินซานนำทางร่างกายของตนเองเดินมุ่งตรงไปยังเก้าอี้ตำแหน่งประธานที่อยู่ภายในห้องโถงแห่งนี้ร่างกายของเขาได้หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้เก่าๆ ตู้บ!!! “ เฮ้อ~ แบบนี้ค่อยดีขึ้นมาหน่อย ” หลินซานเมื่อได้นั่งบนที่นั่งที่ดีๆเรียบร้อยแล้วตัวของเขากลับมาอยู่ในท่าทางครุ่นคิดอย่างขะมักเขม้น ดวงตาหลี่เล็กลงพร้อมกับก้มต่ำลงมองที่พื้น ภายในหัวของเขานั้นกำลังครุ่นคิดหลายอย่างที่เกิดขึ้นและทำให้ตัวของเขานั้นคิดหนักโดยสิ่งที่เขานั้นกำลังคิดมันก็คือเหตุใดตัวของหลินหย่งอู่ถึงให้เขาแล้วกลับเข้ามาอยู่ภายในตระกูลได้ง่ายดายขนาดนี้ ตอนแรกตัวของเขาคิดแผนออดอ้อนอันน่าสงสารเอาไว้มากมายเพื่อที่จะให้มันรับเขากลับเข้ามาภายในตระกูล เพราะว่าตอนแรกนั้นคาดคิดเอาไว้แล้วว่ามันรู้ว่าตัวเขานั้นเสียรากเหง้าปราณระดับราชันไปแล้วมันคงจะขับไล่เขาออกไปจากตระกูลอย่างแน่นอนเพราะฉะนั้นเลยคิดแผนอ้อนเอาไว้ตั้งมากมายแต่ว่ามันกลับไม่ได้ใช้เลยสักนิดมันเป็นเพราะว่าทุกอย่างนั้นผิดแผนที่เขานั้นคาดการณ์เอาไว้ทั้งหมดเลย ตัวของหลินหย่งอู่มันกลับรับตัวของเขาเข้ามาภายในตระกูลอย่างง่ายดายโดยที่ไม่เอ่ยปากขับไล่เลยสักนิดและเพราะในเรื่องนี้เองตัวของหลินซานเขาเลยมองว่ามันน่าแปลกประหลาดเป็นอย่างมากเกี่ยวกับความคิดของหลินหย่งอู่ที่ตัวของมันนั้นเก็บเขาเอาไว้ภายในตระกูล“ น่าสงสัยจริงๆเจ้าผู้อาวุโสจิ้งจอกนั่นมันคิดจะทำอันใดกัน? ” หลินซานแสดงความสงสัยออกมาจากทางใบหน้าของตนเองคิ้วทั้งสองข้างของเขาที่ประดับอยู่บนใบหน้าขมวดเข้าหากันจะต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้าผู้อาวุโสนั่นมันคิดจะทำอันใดกันแน่ถึงได้ยอมเก็บเขาไว้ภายในตระกูลอย่างง่ายดายเช่นนี้ หลินซานที่นั่งอยู่ภายในห้องโถงของเรือนเขาได้ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเปิดบริเวณหน้าอกของตนเองดู เมื่อเสื้อบริเวณหน้าอกมันได้ถูกเปิดออกมาทำให้ตัวของหลินซานมองเห็นว่าตอนนี้บริเวณหน้าอกของเขามันกลับคืนสู่สภาพปกติแล้วบริเวณแผลที่มันก่อกำเนิดขึ้นมาก็ได้หายไปผิวหนังของเขานั้นกลับคืนสู่สภาพปกติแล้วก็มีตัวอักษรสีทองบางอย่างถูกสลักเอาไว้บนหน้าอกเหมือนเดิม เมื่อลองตั้งสมาธิดูแล้วลองขับเคลื่อนพลังปราณภายในร่างกายก็ปรากฏพบเจอว่ารากเหง้าปราณระดับจักรพรรดิภายในร่างกายของเขามันยังคงอยู่ดวงตาทั้งสองข้างที่พับปิดเพื่อที่จะตั้งสมาธิในการเดินลมปราณภายในร่างกายได้ค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ “ ดูเหมือนว่าจะกลับคืนสู่สภาพปกติแล้วสินะ ”“ ถ้าแบบนั้นก็เหลือเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น ” หลินซานแสดงหน้าตาจริงจังออกมาหลังจากนั้นตัวของเขาก็ได้อาศัยอยู่ภายในเรือนแห่งนั้นที่มันโดนปิดบริเวณทางเข้าเอาไว้โดยการลงกุญแจโซ่ตรวนเอาไว้อย่างแน่นหนาโดยที่ไม่คิดจะให้เขานะหลุดออกไปด้านนอกเลยสักนิด แต่เมื่อลองเดินสำรวจดูแล้วบริเวณหน้าต่างภายในเรือนก็ยังถูกเปิดเอาไว้เพราะว่าพวกมันคงคิดว่าตัวของคนพิการไม่น่าจะสามารถกระโดดออกไปจากห้องแห่งนี้ได้อย่างแน่นอนมันเลยไว้วางใจและเปิดหน้าต่างเอาไว้ซึ่งนั่นมันก็เข้าทางของหลินซานเป็นอย่างมากตัวของเขานั้นมั่นใจว่าโดยระดับความสูงของหน้าต่างเพียงแค่นี้และระดับการเคลื่อนไหวของเขาที่ฝึกฝนมาโดยการใช้ไม้เท้าและร่างกายท่อนบนเขาสามารถออกไปได้อย่างง่ายดายอย่างแน่นอน ในตอนนี้เหลือเพียงแค่ตัวของเขานั้นรอเวลาเท่านั้น รอเวลาที่เหมาะสมในการลงมือ จบตอน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21 รากเหง้าปราณ

คล้ายกับเรื่องหมื่นโอสถกลืนสวรรค์ ที่คุณอ่าน

หมื่นโอสถกลืนสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21 รากเหง้าปราณ

คล้ายกับเรื่องหมื่นโอสถกลืนสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้