แผนร้าย
เช้าวันรุ่งขึ้นมาคัส ก็มาเคาะประตูปลุกจงลั่ว และนำทางเด็กหนุ่มไปยังห้องรับประทานอาหารของปราสาท
ที่ห้องอาหารเลดี้เกสโตนั่งอยู่เพียงลำพัง มีอาหารจัดอยู่บนโต๊ะไม่มากนัก แต่ก็ถือว่าไม่เลวนักสำหรับชีวิตใหม่ของจงลั่ว ระหว่างทานอาหาร เลดี้เกสโต ย้ำเื่ชื่อ และสถานะใหม่ของจงลั่วอีกครั้ง และพยายามให้เขาทวนให้หล่อนฟังอยู่หลายรอบ ก่อนที่จะสั่งให้มาคัสพาจงลั่วไปขัดสีฉวีวรรณให้เรียบร้อย พร้อมหาเครื่องแต่งตัวใหม่ ให้ดูดีสมกับที่เป็นายน้อยตระกูลเก่าแก่
วันนี้ก็เป็การเดินทางด้วยรถม้าเช่นเดียวกับเมื่อวาน แต่ต่างกันที่ มาคัสไม่ได้นั่งอยู่ที่ด้านข้างจงลั่วอีก แต่ทำหน้าที่เป็ พลขับแทน ภายในรถจึงมีเพียงจงลั่วและเลดี้เกสโต และดูเหมือนเลดี้เกสโตจะไม่ใช่คนที่ชอบสนทนานัก ทำให้บรรยากาศภายในรถม้าดูเงียบงัน และอึดอัดในระดับหนึ่ง แต่ทุกอย่างก็สิ้นสุดลง เมื่อรถม้าแล่นมาถึงที่ทำการด้านเอกสารและทะเบียนของจักรวรรดิ
เมื่อถึงที่หมาย เลดี้เกสโตก็เดินด้วยท่าทางเฉิดฉายโดยมีจงลั่วเดินติดตามอยู่ด้านข้าง และมาคัสที่ตัวใหญ่เด่นสะดุดตาเดินตามมาติด ๆ
จงลั่วสังเกต ดูรอบ ๆ พบว่าสายตาส่วนใหญ่หันมามองเลดี้เกสโต ก่อนจะหันกลับไปซุบซิบกันเอง และเมื่อเขาทดสอบใช้ทักษะหูหมาั์ตาเหยี่ยวภาพมุมกว้างของห้องโถงก็ปรากฏขึ้นภายในสมอง มันช่วยเพิ่มมิติในการมองเห็นได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ระยะทำการยังถือว่าไม่ค่อยมีประโยชน์นัก เพราะระยะของมันยังแคบกว่าระยะการมองเห็นมาก ส่วนความสามารถในการได้ยินนั้นดูจะไกลกว่าระยะมองเห็นเกือบเท่าตัว แต่เนื่องจากเป็สถานที่ ซึ่งมีผู้คนค่อนข้างมาก ทำให้เสียงที่เข้ามามีมากเกิน และไม่อาจจะเฉพาะเจาะจงลงไปยังจุดใดจุดหนึ่งได้ แต่เสียงที่ได้ยินก็พอจะทำให้ จงลั่วเข้าใจสถานการณ์ของเลดี้เกสโตมากขึ้น
...นั่นคือภรรยาม่ายของเคาท์เกสโตใช่มั้ย
...เด็กนั่นก็คงเป็ลูกนอกสมรสที่เขาลือกันสินะ
...ฮ่า ฮ่า ฮ่า เขาลือกันว่าท่านเคาท์ตายคาอกเ้าหล่อน ไม่รู้ว่าจริงไหม
...หล่อนเหมือนหนูตกถังข้าวสารเลยนะ แต่งกับคนแก่อายุคราวปู่ตัวเอง ไม่ถึงเดือนท่านเคาท์ก็ทิ้งสมบัติไว้ให้
...แต่ตระกูลเกสโต ไม่มีทายาทเหลือในอาณาจักรแล้วรึ ถึงให้ผู้หญิงที่เพิ่งจะจดทะเบียนไม่กี่วันมารับมอบมรดก
...แต่ดูเหมือนจะมี ตระกูลเคาท์คนอื่นที่หลงเหลืออยู่นอกอาณาจักรนะ
...นั่นสิ แต่หล่อนโชคดีที่มีลูกกันก่อนแต่งเก็บไว้ ไม่งั้นสมบัติคงไม่ตกถึงมือ
...ตระกูลเก่าคงถึงกาลอวสานแล้วละ ให้คนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเป็ผู้สืบทอด
เสียงพูดคุยนินทาส่วนใหญ่ ยังคงกล่าวถึง เลดี้เกสโต และจากที่จงลั่วเรียบเรียงได้ ดูเหมือนว่าตระกูลเกสโตจะมีสมบัติไม่น้อย แถมตัวเขาเองก็มีส่วนสำคัญในการฮุบสมบัติครั้งนี้ด้วย
"เลดี้..." เลดี้เกสโตรีบเอามือแตะปากของจงลั่วทันที นั่นยิ่งยืนยันว่าจงลั่วอยู่ในแผนการ ถ่ายโอนมรดกของตระกูลเกสโตเป็แน่ และจากประสบการณ์ในชีวิตก่อน ทำให้จงลั่วพอรู้ว่า เขาก็มีอำนาจต่อรองในเกมนี้
"ข้างนอกนี้เ้าต้องเรียกข้าว่า แม่ จำเอาไว้ละอูริค" หล่อนก้มลงมากระซิบเขาที่ข้างหู
แม้จะไม่เคยเห็นหน้าของเลดี้เกสโตชัดเจนนัก แต่จากรูปร่างสัดส่วนที่กลมกลึงได้รูป ก็ทำให้จงลั่วอดที่จะจินตการถึงความงดงามใต้ผ้าคลุมหน้าของหล่อนไม่ได้ และเมื่อหล่อนก้มลงเอาหน้ามาแนบที่ข้างหูของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนบวกกับกลิ่นกายหญิงสาวของเลดี้เกสโตก็ทำเอา จงลั่วเคลิบเคลิ้มไปพักหนึ่ง ก่อนจะรับคำ "ครับ"
ในที่สุดเลดี้เกสโตก็พาเขามาหยุดยืนอยู่ที่หน้า เคาน์เตอร์ไม้เรียบหรูตัวหนึ่ง
"ท่านนายกอง ข้ามาติดต่อเื่มรดก"หล่อนเอ่ยเสียงหวาน พร้อมเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นริมฝีปากแดงอันอวบอิ่มได้รูป
นายกองหนุ่มหน้าเรียวแหลม ตัวผอมสูงคนหนึ่งมีท่าทีง่วนกับเอกสาร หันกลับมามองก่อนจะขยับแว่นทรงกลมขึ้นลง
"มาดามเกสโต มีอะไรให้รับใช้ครับ" นายกองหนุ่มพูดด้วยเสียงเข้ม
"แน่นอนคะ" หล่อนรับคำ ก่อนจะใช้มือขวา แบะคอเสื้อให้กว้างเล็กน้อยจนเนินออกขาวผ่อง โผล่วับแวมออกมาให้เห็น แม้จะเห็นไม่ถนัดตานักแต่ก็ทำให้นายกองหนุ่ม ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ "ว่าแต่ในอาคารทะเบียนนี้ร้อนจังนะคะ" หล่อนส่งเสียงหวานให้เขาอีกครั้ง
"คะค..ค..คับ" นายกองที่แอบชำเลืองมองถึงกับพูดตะกุกตะกัก "ก็ผู้คนเยอะ เอกสารก็เยอะ มันก็ร้อน แถมงานของผมมันก็ต้องละเอียดเพื่อป้องกันข้อผิดพลาด ทำให้มันยิ่งช้าไปใหญ่"
"แต่ว่าธุระของข้ามันรีบมากนี่สิ" เลดี้เกสโตพูดออดอ้อน ก่อนจะโน้มตัวลงต่ำเข้าไปใกล้นายกองหนุ่ม ปกเสื้อที่เคยแบะออก ก็ห้อยตกลงเผยให้เห็นโนมเนื้อขาวผ่องมากขึ้นไปอีก
"แน่นอน สำหรับมาดามแล้ว เดี๋ยวผมลัดคิวให้เลย" นายกองหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้เลดี้เกสโต พร้อมกระซิบไปที่ข้างหู แต่สายตากลับหลุบมองลงต่ำ "อืมมม...ขาว"
"อะไรขาวคะ" เลดี้เกสโตเอ่ย พร้อมฉีกยิ้ม
"อ๋อ...ข้าพูดว่าเปล่าครับ เปล่า"นายกองหนุ่มชักตัวกลับพร้อมมือไม้ปั่นป่วน ก่อนจะหันหลังไปหาผู้ช่วย ที่กำลังง่วนกับเอกสารกองโตบนโต๊ะอยู่ "เฮ้ย...แกนะ เอาเอกสารเปล่ามาหน่อยสิ" นายกองพูดเสียงเข้ม
ผู้ช่วยเงยหน้าที่หงิกงอขึ้นมาจากกองเอกสาร "เอกสารเปล่าอะไรละหัวหน้า"
"ก็เอกสารเปล่าเื่ถ่ายโอนมรดกไง" นายกองหนุ่มพูดเสียงดุ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้เลดี้เกสโต "ไม่ไหว ลูกน้องผมทำงานชักช้า"
หล่อนเลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะขมิบตาส่งให้นายกองหนุ่ม พร้อมเอ่ยขอบคุณ
จงลั่วมองดูเหตุการณ์ พร้อมส่ายศีรษะ
ไอ้หน้าหม้อ...กับผู้หญิงร้ายกาจ
491
![สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1700720259_77045694.webp)
