คืนนี้...แค่เรา

เปลวไฟจากกองฟืนลุกขึ้นอย่างเป็๲จังหวะ ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนที่ป่ารอบรีสอร์ทโอบล้อม มิวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สานข้างกองไฟ ขณะภัทรนั่งตรงข้ามเธอ ห่างกันแค่ไม่ถึงหนึ่งเมตร

แสงไฟสีส้มสาดกระทบใบหน้าเขา เงาตกกระทบบนโหนกแก้มคมๆ และดวงตาที่ทอแสงจาง ๆ — ดวงตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกอ่านความคิด...ทั้งหมด

“อากาศคืนนี้ดีจังเลยนะคะ” มิวเป็๲ฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

ภัทรพยักหน้าเล็กน้อย “กลางป่ากลางเขา มันเงียบ…จนได้ยินเสียงใจตัวเอง”

“แล้วใจคุณ...พูดว่าอะไรเหรอคะ?”
คำถามของเธอเหมือนจุดประกายให้เปลวไฟในสายตาเขากระพริบขึ้น

“มันกำลังเตือนผม…ว่าอย่าปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดมือไป” เขาตอบเสียงต่ำ และไม่ละสายตา

มิวเงียบไป

เสียงไฟดังเปรี๊ยะเบาๆ ราวกับกำลังคลอไปกับจังหวะหัวใจเธอที่เริ่มสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ที่คุณพูด…หมายถึงอะไรคะ?” น้ำเสียงเธอเบาเหมือนกลัวคำตอบ

ภัทรหลุบตาลงครู่หนึ่งก่อนเงยหน้ามองเธออีกครั้ง
“ผมไม่ได้เจอคนที่ทำให้รู้สึกว่า...อยากเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ มานานมากแล้ว”

คำพูดนั้นกระแทกเข้าที่ใจมิวโดยไม่ทันตั้งตัว
เธออยากตอบ…แต่ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี จึงเพียงแค่ยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบ เพื่อซ่อนมือที่เริ่มสั่น

“แล้วคุณล่ะ…มิว” เขาเอ่ยถาม
“มาที่นี่เพราะหนีอะไร หรือเพราะกำลังหาอะไรบางอย่าง?”

เธอวางถ้วยชาลงช้าๆ ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย

“อาจจะทั้งสองอย่างค่ะ” เธอยิ้มจางๆ

“ฉันหนีความรู้สึกที่ไม่อยากรู้สึก...แล้วก็อยากหาบางอย่างที่ทำให้ฉันกลับมาเป็๲ตัวเองอีกครั้ง”

ภัทรพยักหน้าเบาๆ ไม่พูดอะไร
เขายกขวดไวน์เล็กๆ ขึ้นแล้วเทลงแก้วสองใบ ยื่นให้เธอใบหนึ่ง

“งั้นคืนนี้...ขอให้คุณกลับมาหายใจเต็มปอดอีกครั้ง” เขายิ้ม แล้วชนแก้วกับเธอเบาๆ

ไวน์สีแดงในแก้วกับแสงไฟทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง
โลกที่ไม่มีอดีตเ๯็๢ป๭๨ ไม่มีความกลัว มีแค่เสียงของเขา และไออุ่นจากกองไฟ

“ภัทร…” เธอเรียกชื่อเขา
“ที่คุณพูดเมื่อกี้…ว่าคุณไม่ได้เจอใครแบบฉันมานาน”

“ใช่ครับ” เขาตอบทันที ดวงตาจริงจัง
“คุณทำให้ผมนึกถึงตัวเองในเวอร์ชันที่ลืมไปแล้ว…อ่อนโยน นิ่ง และ...ศรัทธาในความรัก”

เงียบอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง

ภัทรลุกขึ้น แล้วเดินอ้อมมาก่อนจะนั่งลงข้างๆ มิว

“ผมขอถามอะไรได้ไหม?”

“ค่ะ…”

“คืนนี้…คุณรู้สึกว่ามีผมอยู่ในภาพอนาคตของคุณมั้ย?”

มิว๻๷ใ๯ไปเล็กน้อย — เพราะคำถามนี้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล่นๆ
แต่กลับไม่รู้สึกกลัวเลย…มีเพียงหัวใจที่สั่น และสายตาที่กล้าสบกับเขาตรงๆ

“ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็๲ยังไง…” เธอกระซิบ “แต่ตอนนี้…ฉันรู้สึกว่าอยากนั่งตรงนี้ไปนานๆ ถ้ามีคุณอยู่ข้างๆ”

ภัทรไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ยื่นมือมาแตะแขนเธอเบาๆ

แล้วนิ้วของเขาก็ไล้ลงไปจนถึงข้อมือ ราวกับสำรวจว่าเธอกำลังสั่นจริงหรือเปล่า

๱ั๣๵ั๱นั้นไม่ได้หยาบ…แต่นุ่มลึก
จนมิวหลับตาอยู่ชั่ววินาที — เหมือนปล่อยให้หัวใจลอยตามไฟที่ลุกพรึ่บอยู่ตรงหน้า

“ถ้าคุณกลัว…ผมจะไม่เร่ง” เขากระซิบใกล้หู

“แต่ถ้าคุณรู้สึกเหมือนกัน…”

เธอหันมามองเขาช้าๆ แก้มแดงและดวงตาเป็๲ประกาย
ริมฝีปากเขาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

วินาทีระหว่างพวกเขา เหมือนหยุดหมุน
ไฟยังลุก…ลมยังพัด แต่โลกทั้งใบกลับเงียบลงอย่างประหลาด

แล้วริมฝีปากของเขาก็ขยับเข้ามา
เบา…และแนบแค่ผิวเธอ
ไม่ลึก ไม่รีบร้อน แต่เพียงพอจะทำให้เธอหลับตาและปล่อยใจ...