Pioneer Era

บทที่ 9 ป่าคลั่ง

***บุตรแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]

มันคือค่ำคืนที่ไม่อาจข่มตานอนหลับลงได้

เรื่องราวของของเพกมาไทต์ที่เล่าให้ฟัง ยังคงวนเวียนไปมาอย่างสับสนอยู่ภายในจิตใจของผม

อะไรคือหุ่นยนต์?

อะไรคือชีวิตเทียม?

อะไรคือยานอวกาศ?

“ถ้าสงสัยมากขนาดนั้น ลองไปถามความหมายของสิ่งเหล่านี้จากพวกท่านลี่ดูสิเจ้าค่ะ น่าจะได้ยินคำพวกนี้หลุดออกมาจากปากของพวกเธอบ่อยอยู่มิใช่หรือคะ? ”

แม่สาวกระต่ายดำพูดเช่นนั้นเมื่อตอนกลางวัน แล้วจากไปโดยไม่ให้คำตอบอะไรกับผมไปมากกว่านี้

ดังนั้นตอนนี้เลยอยากเจอท่านโนอาร์มาก

อยากเจอท่านเพื่อสอบถามความจริงจากปากของท่านเอง

แต่ท่านกลับหายตัวไปในเวลาเช่นนี้

ต่อให้ลืมตาตื่นรอคอย

รอจนกระทั้งพระจันทร์ลอยขึ้นสูงตรงเหนือหัว

รอจนกระทั้งพระจันทร์คล้อยลับขอบฟ้า

ท่านก็ยังไม่กลับมา

ไม่เพียงแค่ท่านโนอาร์ แม้แต่พวกสาวกของเทพเจ้าเองก็ยังหายตัวไปอย่างลึกลับด้วยเช่นกัน

เหล่าวงศ์วานของเทพเจ้าต่างหายตัวไปพร้อมกันในวันนี้

ราวกับว่า---

[อนึ่ง บางทีอาจมีความเป็นไปได้ ที่โนอาร์จะเห็นข้อความนี้แล้ว ดังนั้นขอให้ระวังโนอาร์เอาไว้ด้วย]

---จะตอกย้ำเรื่องเล่าของแม่กระต่ายสาว ว่ามันคือเรื่องจริงเช่นนั้น…

วันรุ่งขึ้น - วันที่ 33 เอนมูว์ทัวร์

ณ สเตเดี้ยมทรงโดมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองสุดปลายทวีปในทิศตะวันออก

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

ในที่สุดก็ถึงวัน [จัดงานแข่งประลองยุทธ์] แล้วดอง!

เนื่องจากมันเป็นกิจกรรมสุดท้ายที่ฉันจะได้ใช้เวลาร่วมกับโฮป เพราะฉะนั้นฉันจึงต้องพยายามให้ถึงที่สุด เพื่อให้เขาเปลี่ยนใจเลือกที่จะกลับมาเรียนต่อในทวีปแห่งนี้ดอง!

ที่ตัดสินใจทำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะฉันชอบเขานะดอง! (เสียงสูง)

ไม่ใช่จริง ๆ นะดอง! (เสียงสูง)

“...”

ยอมรับว่าทำเพราะ [รัก] ก็ได้ดอง...

แต่เจ้าโฮปมันไม่ดีเองนี่ดอง!

มาขโมยหัวใจของสาวน้อยน่ารักอันดับหนึ่งของเผ่าภูติ (?) อย่างฉันคนนี้ไป แล้วคิดจะหนีไปอย่างเงียบ ๆ แบบนี้หรือดอง!

แถมเจ้าโฮปยังทำตัวตายด้าน ดูไม่ได้สนใจหรือมีความรู้สึกที่ดีอะไรให้กับฉันเลยอีกด้วยดอง!

มันน่าโมโหนะดอง!

แบบว่ามันรู้สึกพ่ายแพ้อะดอง!

คอยดูนะ! ฉันจะทำให้นายหันมาหลงฉัน เอาแบบชนิดที่ยอมพลีชีพให้ฉันเลยทีเดียวดอง!

“ลี่ค่ะ ได้เวลาเข้าสนามแล้วค่ะ”

“อะ? อืม! จะไปเดียวนี้ละพรุน”

เพราะฉะนั้น ฉันจึงต้องพยายาม ทำให้ทีมของเราชนะในงานแข่งนี้ให้ได้!

ฉันจะแสดงเสน่ห์ของตัวเอง แล้วทำให้โฮปหันมาตกหลุมรักฉันให้ได้ดอง!

ว่าแล้วฉันก็บินตามพรรคพวกเพื่อเข้าสู่ลานประลองยุทธ์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าประตูบานนี้

ทันทีที่ผ่านพ้นซุ้มประตูขนาดใหญ่ ฉันก็พบกับผืนท้องฟ้าที่เปิดกว้างปรากฏอยู่ภายในอาคาร

ท้องฟ้าสีเขียมอมน้ำเงินเจิดจ้าปกคลุมเหนือโลกา

แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ทั้งสอง สาดส่องตัดกับโครงหลังคาจนเป็นเงาเข้มทอดกายเหนือผืนดิน

สนามหญ้าด้ายดำอันกว้างใหญ่ ถูกปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว

พวกมันถูกตัดแต่ง ดูแล อย่างปราณีตบรรจง จนกลายเป็นพรมธรรมชาติชั้นดีที่นุ่มเท้า

เหนือพื้นหญ้าขึ้นไป คือที่นั่งคนดูซึ่งกำลังลอยกระจายไปทั่วขอบริมสนามทรงกลม

ที่นั่งลอยฟ้าถูกประกอบขึ้นจากโซฟาสีขาวนุ่มสบาย ราวกับเป็นปุยเมฆสวรรค์อันน่าอัศจรรย์

พวกมันลอยตัวเป็นระดับ ลดหลั่งความสูงตามอิสระที่ผู้ชมพึ่งจะปราถนากำหนด

หลังคาที่ปกคลุมเหนือขึ้นไป คือหลังคาแสงสีฟ้าสบายตาที่ลอยอยู่เหนือพื้นสิบห้าเมตรบนโครงเหล็กกล้า

ถึงจะโปร่งจนแดดอันแรงกล้าสาดส่องลอดลงมา แต่มันก็มิได้ร้อนแรงจนถึงขั้นแผดเผาผิวของผู้คนข้างใต้

อุณหภูมิเย็นสบายอบอุ่น สายพัดโกรกลู่ไปตามใบหญ้าด้ายดำ พัดพากลิ่นอายแห่งชีวิตมาลอยแตะจมูก

พวกเรา เหล่านักสู้จำนวนหนึ่งร้อยชีวิตต่างกำลังย่างเท้าเข้าสู่สนามที่ว่านี้กันอย่างพร้อมเพรียง

เสียงเฮลั่นของผู้เข้าชมนับล้าน ดังกระหึ่มกึกก้องไปไกลถึงสิบลี้

เสียงรัวกลองดังขับขานเป็นจังหวะ พลุฉลองชัยถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อย้อมให้ดวงตามืดมัวบอดสี พร้อมกับปล่อยฝูงโดรนบินขึ้นสูงเพื่อฉายภาพขนาดยักษ์ขึ้นสู่อากาศ

ฉับพลันนั้นเอง ที่มีเสียงใสน่ารักดังกลบทุกเสียงจนเงียบสิ้นหายไป

“สวัสดีค่ะท่านผู้ชมทุกโคน~ ฉัน~ เปอร์ไซด์~ สาวสวยน่ารักผู้ชอบเดินหลงทางแห่งเผ่ามนุษย์นก~ สิ่งมีชีวิตที่มีความแข็งแกร่งเป็นอันดับหนึ่งของโลกใบนี้~ จะมารับหน้าที่เป็นโฆษกให้กับทุกคนเองค่า~”

“ส่วนฉัน ผู้กล้า [ออโทเครส] จากชนเผ่าแรคคูณ สตรีที่มีความงดงามเป็นอันดับหนึ่งของชนเผ่ามนุษย์สัตว์ จะมาเป็นผู้รับผิดชอบให้เสียงภาษาท้องถิ่นของชนเผ่ามนุษย์สัตว์เองค่ะ ว่าแต่คุณเปอร์ไซด์มีความแข็งแกร่งเป็นอันดับหนึ่งของโลกใบนี้เลยหรือคะ? ”

“ใช่ค่า~”

“ดูไม่ออกเลยนะคะเนี่ย? ด้วยร่างกายเล็ก ๆ แบบนั้น ฉันว่าคุณออกจะดูอ่อนแออยู่นะคะ”

“ทำไมตอนพูดต้องจ้อมมาที่หน้าอกของฉันกันด้วยละคะ~ อีกอย่าง ฉันนะเคยถีบมังกรยักษ์สูงห้าสิบเมตรลอยขึ้นท้องฟ้ามาแล้วด้วยค่า~”

“... พวกเราพักเรื่องเพ้อฝันของคุณเปอร์ไซด์ แล้วมาเริ่มรายการกันเลยดีกว่าค่ะ”

“แง! เค้าไม่ได้พูดโกหกนะ! ”

เกิดเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วทั้งสเตเดี้ยม โดยยกเว้นเพียงแค่กลุ่มที่นั่งคนดูรุ่นพ่อรุ่นแม่ของพวกฉัน ที่ไม่ตลกไปด้วยกันกับมุขของเธอ

แทนที่พวกเขาจะหัวเราะ กลับดูมีสีหน้าราวกับกำลังกลืนยาขมเข้าไปมากกว่าแทน

ทำไมต้องทำสีหน้ากันแบบนั้นด้วยละดอง?

“ค่ะ (เสียงทื่อ) คุณเปอร์ไซด์ไม่ได้พูดโกหกค่ะ (เสียงทื่อ) ฉันเชื่อค่ะ (เสียงทื่อ) "

“น้ำเสียงดูไม่จริงใจสักนิดเลยค่ะ! ”

"งั้นตอนนี้ขอเชิญสปอนเซอร์หลักของงาน ท่านประธานเซอร์ไวจากบริษัทเทคโนยะมะโตะ&เอสเทอสาขาทวีปดรีมแลนด์ ขึ้นมาพูด---”

"อย่าเมินกันแบบนี้สิค่ะ! ฮึ่ม! "

เอาเถอะ มาตั้งสมาธิกับการแข่งขันกันก่อนดีกว่า...

ฉันไม่สนใจการบรรยายเปิดงานของประธานมดหน้าเลือด แล้วเริ่มทบทวนแผนการกับพรรคพวกอีกครั้ง---

"ไฮเจน ดิวซ์ พรุน หนูลี่ แล้วก็ลี่ อย่าลืมทำตามที่ตกลงกันเอาไว้นะ"

*กิ้ว~*

"" อืม! ""

เสียงของโฮป พรรคพวก กับเจ้ามังกรขี้เรื้อน ดังขึ้นมาจากข้างหน้าพร้อมกับพอดี

"..."

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคุยทบทวนแผนการกันไปแล้วอ๊ะ

คุยอะไรไปกันแล้วบ้างอ๊ะ

ทำไมถึงทิ้งฉันเอาไว้คนเดียวแบบนี้อ๊ะ

แง…

"ลี่ค่ะ อย่างที่โฮปว่า ถ้าทำตามแผนนี้ พวกเราชนะได้แน่นอนค่ะ"

"อะ… อืม..."

คะ… คงไม่ได้เปลี่ยนไปจากที่เคยคุยกันเมื่อวันก่อนสินะ...

"แถมยังมีแผนการใหม่คิดมาเพิ่มด้วย มันเป็นแผนที่เยี่ยมมากค่ะ"

นั่นปะไรดอง!

ถ้าจะเพิ่มแผนเข้าไป ก็ช่วยบอกฉันกันหน่อยสิค่ะคุณท่านโฮป!

ไม่สิ พวกเขาก็พึ่งจะคุยกันไปเมื่อกี้นี้กัน… ฉันผิดที่ไม่ฟังเองนี่น่า... ดอง…

มะ… ไม่สิ!

เจ้าโฮปนั่นละที่ผิด!

ถ้าช่างสังเกตุ ลองมองดูฉันสักหน่อย เขาก็น่าจะรู้ตัวว่าฉันกำลังยืนชมวิวเล่นอยู่นะดอง!

มันคือความผิดของโฮปนั่นละดอง!

"ทุกคนสู้ตาย เพื่อเงินสิบล้าน! "

""โอ๊ววว! ""

แววตาของโฮปกำลังลุกเป็นไฟ

อูว… พอเห็นดวงตานั้นแล้วเลยยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกผิดมากขึ้นเลยดอง

"อะ… โอ~"

งั้นคงต้องใช้วิธีไหลไปตามน้ำพร้อมกับคนอื่นก่อนแล้วกันดอง

"สู้เข้านะทุกคน! "

"ชนะให้ได้ แล้วเอาเงินสิบล้านมาเลี้ยงข้าวกัน! "

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากที่นั่งคนดูจากทางฝั่งซ้ายมือของฉัน

แฟต เยลโล่ จาวิส พรรคพวกอีกสามคนต่างกำลังนั่งอยู่ข้างสนามพร้อมกับเครื่องขยายเสียง และป้ายเชียร์รูปต่าง ๆ

นี่เป็นแผนการอย่างหนึ่งของพวกเรา ถ้าเจ้าโฮปยังไม่คิดเปลี่ยนแผนไปเมื่อกี้อะนะ…

หัวข้อการต่อสู้คือแบทเทิลรอยัล

สนามจะมีพื้นที่กว้างขวาง มีต้นไม้ ลำธาร และภูเขาจำลองบนพื้นที่ขนาดใหญ่ซึ่งสามารถจุผู้คนได้นับแสนนับล้าน

เพราะมันกว้างและมีมุมอับเยอะมาก จึงทำให้ยากแก่การจับค้นหาตำแหน่งของศัตรู

ถ้าหากว่าถูกเข้าประชิดแบบไม่ทันรู้ตัวขึ้นมา พวกสายเวทอย่างฉันจะเสียเปรียบเอามาก

แล้วตำแหน่งไหนที่เหมาะสมกับการสังเกตุการณ์มากที่สุดกันละ?

คำตอบคือข้างสนามยังไงละดอง

มันไม่มีตำแหน่งไหน ที่สามารถสังเกตุการสนามได้ดีเท่าจากมุมมองจากที่นั่งข้างสนามอีกแล้ว

พวกแฟตจะคอยแอบส่งข้อมูลตำแหน่งของศัตรู ด้วยเครื่องขยายเสียงกับใช้ป้ายเชียร์ที่เข้ารหัสซึ่งใจกันเฉพาะพวกเรา ในการบอกตำแหน่งของศัตรูให้พวกฉันรู้

พวกเราจะตั้งหลักในตำแหน่งที่สังเกตุเห็นพวกแฟตจากสนามตรงนี้ แล้วเริ่มระดมยิงศัตรูด้วยเวทมนตร์ของฉันจากระยะไกลเพื่อชิงความได้เปรียบ

มันเป็นแผนที่สุดยอด เพราะมันทำให้พวกเราแทบจะไม่ต้องเสี่ยงเคลื่อนไหวเพื่อค้นหาศัตรูเลยสักนิดเดียว

แน่นอนว่ามันผิดกติกาดอง

" (โกงนิดโกงหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกดอง~) "

ฉันพูดกับตัวเองเช่นนั้น ก่อนจะสร้างรอยยิ้มที่ชั่วร้ายขึ้นมาบนใบหน้าของตัวเอง

ว่าแล้วก็ต้องขอหัวเราะให้กับความชั่วของตัวเองหน่อย

ดอง~ ดอง~ ดอง~ ดอง~

ดอง~ ดอง~ ดอง~... ฮืม?

เดียวก่อนนะ?

"แฟต… เยลโล่… จาวิส… แล้ว… เอซไปไหน? ไม่มาเชียร์ด้วยหรือ? แปลกจังนะดิวซ์"

ฉันพึ่งพบความผิดปกติบางอย่างในตอนที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ

นั่นคือเจ้าบ้าเอซไม่อยู่

ไม่ว่าจะสอดส่องสายตาไปทางไหน ฉันก็ไม่พบวี่แววหรือเงาหัวของมันเลย

เจ้าคนบ้าน้องสาวแบบนั้นจะยอมพลาดโอกาสม่อน้องตัวเองเชียวหรือดอง?

"เจ้าพี่โลลิค่อนคนนั้นไม่มาหรอกค่ะ"

เหวอ…

น้ำเสียงของดิวซ์ฟังดูมืดมนอย่างน่ากลัว

กะ---เกิดอะไรขึ้นกันดอง!

"ลี่จำหุ่นยนต์เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ชนเผ่าหนูที่สวมชุดเมด ที่พามาด้วยเมื่อวันก่อนได้หรือเปล่าคะ? "

"จำได้สิดอง ใช่คนที่ชื่อ [กรีด] ใช่หรือเปล่าดอง? "

"ใช่ค่ะ"

เมื่อสองวันก่อน

วันนั้นพวกเราเจอเหตุวุ่นวายที่ภูเขาไฟในทิศเหนือ เลยไปที่นั่นโดยเทคโนโลยีโบราณของโนอาร์

หลังจากเจอนู้นนี่นั่นกับเรื่องวุ่นวายหลายอย่าง ก็กลายเป็นว่าได้พบกับเอซที่หายตัวไปยาวนาน กับได้หุ่นยนต์สาวเมดชนเผ่าหนูเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง

ถึงจะสงสัยว่าทำไมเกิดเรื่องขนาดนี้ แต่ไม่มีพวกคนของรัฐบาลบุกมาหาพวกเราเลยสักคนเดียว แต่เอาเป็นว่ามันก็ดีแล้วละดอง

เพราะฉันเกลียดเรื่องวุ่นวายที่ซับซ้อนชวนปวดหัวนะดอง

เอซที่บาดเจ็บหนักเพราะอะไรสักอย่าง ได้ฉันใช้ [ตีน] รักษาจนหายดีกลับมา พร้อมกับได้รับยาโดบเสริม เลยทำให้กลับมาแข็งแรงตามเดิมในวันรุ่งขึ้นทันที

แต่กรีดคนนั้นขาขาด เลยต้องมีคนคอยช่วยพาเธอเคลื่อนไหวจนกว่าจะซ่อมขาเสร็จ

ซึ่งคนที่รับดูแลกรีด ก็คือพวกโนอาร์นั่นละ

ที่ฉันรู้เกี่ยวกับกรีด มันก็มีเท่านี้ดอง

"แล้ว… มันเกี่ยวกับเอซยังไงหรือดอง? "

"พี่บ้ามันไปติดกรีดแทนแล้วค่ะ"

"ไม่เข้าใจดอง"

"เจ้าพี่โลลิค่อน มันเอาแต่สนใจกรีดคนนั้นค่ะ"

"ก็ยังไม่เข้าใจดอง"

"ก็บอกว่าเจ้าพี่ชายบ้ามันหันไป [ชอบ] กรีดแล้วค่ะ! ฉันเห็นกับตาเมื่อวานตอนกลางคืนค่ะ! เอซคนนั้นอุ้มกรีดหายไปในยามราตรี! ไปที่ไหนก็ไม่รู้กันสองคนแล้วค่ะ! "

"..."

เจ้าเอซคนคลั่งน้องสาวคนนั้นอะนะ จะหลงรักชอบใครเหมือนคนอื่นกับเขาได้!?

แถมชอบใครไม่ชอบ ดันไปชอบหุ่นยนต์แอนดรอยด์โบราณลึกลับเนี่ยนะดอง!?

ฉันไม่อยากจะเชื่อดอง!

" อย่างวันนี้เองก็คงจะแอบไปออกเดทกันสองคน พี่โลลิค่อนคนนั้นคงจะลืมน้องสาวคนนี้ไปแล้วค่ะ! "

" เออ… ดิวซ์? "

" พี่ บ้า บ้า บ้า! เห็นผู้หญิงดีกว่าพี่น้องร่วมสายเลือดกันได้ลงคอนะคะ! "

"ดิวซ์… นี่อย่าบอกนะว่าเธอกำลัง [หึง] อยู่? "

"!?! "

ดิวซ์ถึงกับหยุดนิ่งราวกับถูกสาปเป็นหินอยู่เสี้ยววินาทีเพราะคำพูดของฉัน

"ใครบอก! ดีเสียอีกค่ะ! เพราะว่าในที่สุดฉันก็เป็นอิสระจากพี่ติดน้องคนนั้นเสียทียังละคะ! มุขนี้ไม่ขำเลยสักนิดค่ะลี่"

แต่น้ำเสียงของเธอมันไม่ใช่อะดิวซ์

ไอนี่สินะ... อารมณ์แบบเจอประจำแล้วเกลียด แต่พอหายตัวไปกลับทำให้รู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไปแบบนั้นสินะดอง?

"---จะเริ่มการแข่งในอีกสิบนาที ขอให้ผู้เข้าแข่งไปประจำที่ตามจุดที่สุ่มขึ้นมาได้ด้วยค่ะ"

เสียงโฆษกอันทรงเสน่ห์ของชนเผ่าแรคคูนดังขึ้นมาอีกครั้ง

ดูท่าจะได้เวลาสนุกกันแล้ว

“พวกเราได้เขตไหนโฮป? ”

“เขตป่า รีบไปกันเถอะ”

ตำแหน่งที่พวกเราได้ คือโซนป่า

"5"

กลโกงพร้อม จิตใจพร้อม อาวุธพร้อม

"4"

ถ้าจะเริ่มแผนการโกง พวกเราจะต้องไปโซนทะเลสาบที่ติดกับที่นั่งของพวกแฟต

"3"

ซึ่งมันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แถมคู่แข่งขันยังเป็นนักเรียนจากรุ่นเดียวกัน พวกชนเผ่าสัตว์เองก็เป็นพวกรุ่นใกล้กับพวกเรา ดังนั้นจึงดูไม่น่ามีปัญหาอะไรมากมายนักกับการวิ่งไปเข้าต่ำแหน่งตามแผนการเดิม

"2"

ปัญหาคือทีมของไพไรต์ที่มีฝีมือน่ากลัวมากกว่าชาวบ้าน

"1"

เพื่อชัยชนะ พวกเราจึงควรเลี่ยงการปะทะกับพวกเขาเป็นอันดับต้น ๆ เพื่อไม่ให้เสียพลังงานโดยใช่เหตุ

"0! ขอเริ่มการประลองยุทธ์ได้ ณ บัดนี้ค่ะ! "

เอาละ งั้นมาเริ่มลุยกัน---

"เจอแล้ว! พวกแกอยู่ตรงนี้นี่เอง! "

---เลย…

ตรงหน้าของฉันมีบุรุษสิงโตผมทองยืนอยู่พร้อมกับพรรคพวกที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี

เขาไม่ใช่ใครคนอื่นไกล

“ผมมีเรื่องอยากจะถามอยู่พอดีเลย เพราะงั้น มาสู้กัน! ”

"..."

ก็บอกว่าไม่อยากเจอกับไพไรต์ตั้งแต่เริ่มนะดอง!