ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

        เทือกเขาไร้กระดูก อันตรายรอบด้าน!

        เสียงคำรามของสัตว์ร้ายน่าขนลุกดังมาจากส่วนลึกของพงไพรที่มืดมิดไม่หยุดหย่อนในเวลานี้ ฉู่เหินกำลังสะกดรอยตามเหล่าโจร มุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของป่า

        สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว นี่เป็นเรื่องที่บ้ายิ่งนัก

        ระดับพลังลมปราณเปิดชีพจรขั้นเก้ากลับกล้าทำเรื่องเช่นนี้มีฉู่เหินนี่แหละเป็นคนแรก

        แน่นอนว่าฉู่เหินก็ไม่ได้อวดดีอย่างน้อยเขาก็พอรับรองได้ว่าหากศัตรูพบเข้ายังถอนตัวกลับมาได้ฉู่เหินยังมั่นใจในส่วนนี้อยู่

        ในเมื่อเขาอยู่ที่เทือกเขาไร้กระดูกมาจะครึ่งเดือนแล้ว จึงพอจะเข้าใจสภาพแวดล้อมรอบนอกอยู่บ้าง

        หากเห็นท่าไม่ดี ฉู่เหินก็พร้อมหนีทุกเวลา

        “อุ๊ก!”

        “กรร!”

        ...

        ยิ่งดิ่งลึกเข้าไปในเทือกเขาไร้กระดูกเท่าใด อากาศธาตุก็ยิ่งอวลกลิ่นอันตรายเข้มข้นขึ้นเท่านั้น

        กลุ่มโจรที่มีชายฉกรรจ์หัวโล้น ชายหน้าบาก และชายร่างเตี้ยแคระเป็นผู้นำต่างก็ตื่นตัวเต็มที่คอยเฝ้าระวังความเคลื่อนไหวโดยรอบอยู่ทุกเวลา

        พวกเขาไม่ได้เพิ่งมาเทือกเขาไร้กระดูกเป็นคราแรก

        พวกเขาเคยฆ่าคนชิงทรัพย์ที่นี่ช่วงชิงเขาแก่นสัตว์ที่ผู้อื่นรวบรวมได้บ่อยครั้ง

        จึงเข้าใจลักษณะเด่นของภูมิประเทศและสภาพแวดล้อมของเทือกเขาไร้กระดูกเป็นอย่างดีที่ใดอันตราย? ที่ใดไปไม่ได้? รู้จนเหมือนรู้จักมือตนเองอย่างไรอย่างนั้น

        ด้วยเหตุนั้น พวกเขาจึงแสวงหาสิ่งต่างๆ ในเทือกเขาได้ง่ายกว่าคนธรรมดามากนัก

        “ลูกพี่ พวกเราเข้าอาณาเขตเกินพันเมตรรอบนอกเทือกเขาแล้วขืนยังมุ่งหน้าไปอีก เราจะเจอกับสัตว์ปีศาจที่ตึงมือเข้าแล้วนะ...”

        ชายหน้าบากเปรย

        ชายเตี้ยแคระเองก็เสริมทัพ “ลูกพี่ทำไมไม่เห็นหนองน้ำที่โกมลผลึกกุหลาบโลหิตเติบโตอยู่เลยเล่า? แหล่งข่าวเชื่อถือได้หรือ?”

        “เฮ้ย!” ชายหัวโล้นหัวเราะเยาะ“ข่าวนี้มาจากเจ้าเฒ่า ‘วานรไพร’ นั่นเชียวนะ เจ้าว่าน่าเชื่อถือไหมเล่า?”

        ลูกน้องเลิกคิ้วขึ้น ใบหน้าวางใจลง

        “ในเมื่อตาเฒ่าวานรไพรว่ามาก็คงไม่ผิดแน่ ลูกพี่ท่านซื้อข่าวจากมันไปเท่าไรกันนั่น?”

        “ฮะๆ ชีวิตหนึ่ง!”

        “ชีวิตหนึ่ง?”

        “ถูกต้องแล้ว เอาชีวิตเจ้าเฒ่าวานรไพรมานั่นแหละชีวิตหนึ่งพอถามข่าวจากปากมันมาได้แล้ว พ่อก็หักคอมันทิ้งเสีย ฮะๆของอย่างโกมลผลึกกุหลาบโลหิตนี่ คนรู้น้อยเท่าไรยิ่งดี”

        ชายหัวโล้นดวงตาเรืองแสงอันโหดเหี้ยมอำมหิต

        ลูกน้องหน้าเปลี่ยนสี เสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

        ...

        เวลาผ่านไป!

        ต้นไม้สูงเทียมฟ้าสองข้างทางถูกทิ้งไว้เบื้องหลังไม่เว้นช่วงยิ่งเข้าป่าลึกขึ้นเท่าใดก็ยิ่งมืดมิดขึ้นเท่านั้น ร่มไม้รกครึ้ม กิ่งใบหนาบดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้สาดส่องลงมา

        อากาศชื้นเสียจนเหมือนติดกลิ่นอายดินเข้าไปด้วย

        ไม่นานนัก ขบวนของชายหัวโล้นก็มาถึงเขตระยะพันห้าร้อยเมตร

        “เจอหนองน้ำที่เจ้าเฒ่าวานรไพรนั่นบอกแล้ว...” ชายหัวโล้นตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดเขาชะลอฝีเท้าลง

        ชายหน้าบากและชายเตี้ยแคระ เป็นต้น ต่างก็ชะลอฝีเท้าลงเช่นกัน

        ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือเขตหนองน้ำแห่งหนึ่งพื้นดินมีน้ำใสกระจ่างพอเห็นได้เหยียบย่ำบนพื้นย่อมจะเกิดเป็นรอยเท้าลึกกว่าสิบเซนติเมตร

        “ดูนั่น โกมลผลึกกุหลาบโลหิตอยู่นั่น...”โจรตาดีผู้หนึ่งโพล่งออกมาด้วยความดีใจ

        ใจทุกดวงตื่นเต้นไปตามกัน เห็นเพียงแผ่นดินชื้นแฉะเบื้องหน้ามีเขตที่ดินสีดำสนิทอยู่ใจกลางของเขตนั้นปรากฏพืชชนิดหนึ่งเขียวชุ่มกลางพืชสีเขียวยังมีดอกบัวสีสันจัดจ้านดุจโลหิตเหมือนผีสางล่องลอยในรัตติกาลเปิดเผยความงามอันเร้นลับอย่างหนึ่ง

        “โกมลผลึกกุหลาบโลหิตจริงๆ ด้วย เจ้าเฒ่าวานรไพรนั่นไม่ได้พูดโกหกจริงๆ”

        ชายเตี้ยแคระตาลุกวาว

        รูปลักษณ์ภายนอกของโกมลผลึกกุหลาบโลหิตนั้นคล้ายคลึงกันกับดอกบัวทั่วไปแต่สีสันของมันกลับจัดจ้านดั่งสีเลือด กลีบดอกยิ่งงดงามสว่างไสวดุจผลึกน้ำสีแดงหากมองจากที่ไกลๆ รัศมีแสงสีแดงพันรอบกลีบดอกด้านนอก แต่ละเส้นละสายดูราวหมอกควันเย้ายวนยั่วใจ...

        “ฮ่าๆ รวยแล้วโว้ย!”

        “หินผลึกหยวนขั้นสูงสามสิบก้อน! สบายไปอีกยาวล่ะเรา”

        ...

        เพียงได้เห็นโกมลผลึกกุหลาบโลหิตพวกเขาก็ไม่อาจระงับอารมณ์ที่ล้นเอ่ออยู่ภายในใจได้ ไม่ต่างจากขอทานที่หิวโหยยามเห็นอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ

        “ฮะๆ ลูกพี่ ข้าไปเด็ดมันมาล่ะนะ” ชายหน้าบากยิ้มยิงฟัน

        “อย่าใจร้อน”

        ชายฉกรรจ์หัวโล้นขัดขวางเขาไว้ เอ่ยเสียงต่ำ “หากได้มาง่ายดายเช่นนี้เจ้าเฒ่าวานรไพรนั่นคงเอาไปนานแล้ว ไยต้องมาขายข่าวแลกเปลี่ยนด้วย?”

        คำเดียวปลุกทุกคนให้ตื่นจากฝัน!

        เหล่าโจรเข้าใจในบัดดล

        ชายหัวโล้นเหล่มองชายร่างเตี้ยแคระข้างกาย รายหลังยิ้มร้าย “แฮะๆเข้าใจแล้ว!”

        ว่าจบ ชายร่างแคระก็หยิบเอาลูกเหล็กขนาดเท่าตามังกรสองลูกออกมาจากแขนเสื้อยกมือสะบัดออก ลูกเหล็กบินออกไปเร็วรี่ มุ่งตรงเข้าสู่พุ่มไม้หลังเขตหนองน้ำ

        ตู้ม!

        สิ้นเสียงกัมปนาทเลือนลั่น พลังระเบิดรุนแรงก็ระเบิดพุ่มไม้นั้น

        ลมโบกพัดแรงกล้า เศษโคลนสาดกระเซ็น

        โกมลผลึกกุหลาบโลหิตสั่นไหวไม่หยุดนิ่ง

        “อ้วนสาม อย่าได้ทำลายโกมลผลึกกุหลาบโลหิตเสียล่ะ”ชายหน้าบากกำชับอย่างเคร่งเครียด

        “แฮะๆ ข้าโง่ขนาดนั้นเสียเมื่อไหร่ ไม่ได้เพิ่งเคยใช้ลูกอสนีบาตครั้งแรกด้วยข้ารู้ดีน่า”

        พูดไม่ทันขาดคำ กลิ่นอายมืดเย็นเยือกแข็งก็รุกล้ำเข้ามา

        กี๊ซ

        เสียงร้องประหลาดชวนเสียวสันหลังแว่วมา สัตว์ประหลาดหลากสีสันค่อยๆปีนป่ายออกมาจากป่าทุบด้านหลังที่พุ่มไม้นั้นถูกเผาไหม้

        “ฮึ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเดรัจฉานเยี่ยงแกต้องซ่อนอยู่ข้างหลัง”ชายหัวโล้นเหยียดยิ้มได้ใจ

        ที่ใดมีพืชหญ้าวิเศษเติบโต ที่นั้นย่อมเป็นที่อาศัยของสัตว์ปีศาจ

        โดยเฉพาะเขตป่าลึกพันห้าร้อยเมตรนี้ที่ย่อมต้องไม่เงียบสงบเหมือนเช่นที่เห็นภายนอกแน่นอน

        เหตุที่วานรไพรรู้ว่ามีโกมลผลึกกุหลาบโลหิตอยู่ที่นี่ต้องเป็นเพราะมีสัตว์ปีศาจบางพวกอยู่ตรงนี้แน่คนผู้นั้นถึงไม่อาจนำของล้ำค่านี้กลับไปได้ และสิ่งที่ผู้อื่นประสบมาก่อนย่อมจะกลายเป็นบทเรียนให้ผู้มาทีหลังอย่างพวกชายหัวโล้นไปโดยปริยาย

        กี๊ซ

        แมงมุมยักษ์ตัวนี้มีสีสันและลวดลาย แค่ลำตัวก็กว้างห้าเมตรรวมกับขาแมงมุมที่เล็กและยาวแล้วก็ปาเข้าไปสิบกว่าเมตรทีเดียว

        มันหันหัวอันเหี้ยมเกรียมมาทางผู้คน น่ากลัวและน่าขยะแขยงปากแหลมคมดูราวกับดอกไม้กินคน ฟันเหมือนมีดตัดน่าขนลุกขนพอง

        “มหาปีศาจขั้นสี่ แมงมุมยักษ์ห้าพิษ...” ชายหัวโล้นว่าเสียงเฉยเมยต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายเช่นนี้แต่เขากลับไม่แตกตื่นอันใดเลย

        ตาทั้งแปดที่หัวแมงมุมยักษ์ห้าพิษจ้องมองเหล่าคนเบื้องหน้าอย่างเยือกเย็นราวกับคำเตือน

        กี๊ซ

        “ฮะๆ เหมือนไอ้เดรัจฉานนี่จะยังโกรธอยู่นะ!”ชายหัวโล้นเผยยิ้มเหี้ยม จากนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง ตะโกนเฉียบขาด “ตามกฎเดิม ไป!”

        “ขอรับ!”

        เหล่าโจรตอบรับพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย กระจายตัวอย่างรวดเร็วล้อมมันเป็นใบพัด

        ผ่าง

        พลันนั้น พวกเขาหยิบโซ่ตรวนเหล็กออกมาคนละเส้นปลายของโซ่เหล็กนั้นมีคมทิ่มแทงอันแหลมคมอยู่ด้วย เพียงพริบตาพวกโจรก็ขว้างโซ่เหล็กในมือออกไปพร้อมกัน

        ฟิ้วๆ!

        พวกเขาปฏิบัติการรวดเร็วยิ่งนักโซ่เหล็กแปดเส้นเหมือนสะพานข้ามแม่น้ำโผบินออกไปมีดทิ่มแทงคมกริบเหลือใดเปรียบแทงเข้าไปในหลังท้องของแมงมุมยักษ์ห้าพิษ

        กี๊ซ

        แมงมุมยักษ์ห้าพิษกรีดร้องโหยหวนและโกรธเกรี้ยวอ้าปากราวกับมีดตัดพ่นพิษสีเขียวมรกตออกมา

        “ตรึงโซ่ให้แน่นไว้ อย่าให้โดนน้ำพิษเดรัจฉานนี่พ่นใส่ได้”ชายหัวโล้นบัญชาการ

        โซ่เหล็กในมือพวกเขายาวราวสิบกว่าเมตร ทั้งยังเคลื่อนไหวเป็นตำแหน่งอย่างมีกฎเกณฑ์ตรึงแมงมุมยักษ์ห้าพิษไว้ในเขตที่แน่นอน จำกัดการเคลื่อนไหวของมัน

        แมงมุมยักษ์ห้าพิษจะขยับตัวคราใดตะขอที่ทิ่มตรงท้องก็จะฉีกกระชากเลือดเนื้อมันให้รวดร้าวถึงขีดสุด

        เมื่อถูกจำกัดการเคลื่อนไหวแมงมุมยักษ์ห้าพิษจึงมีแต่ต้องพ่นพิษออกมาไม่หยุดเท่านั้นน้ำพิษสีเขียวตกต้องต้นหญ้าต้นใด มันจะเหี่ยวเฉาตาย

        ...

        ฉู่เหินผู้เร้นกายในมุม มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสงบ อดหรี่ตาลงไม่ได้

        คนกลุ่มนี้แม้จะเป็นโจรแต่ก็ฝึกฝนมาอย่างดีประสานงานกันได้พร้อมเพรียงลงตัวยิ่ง

        น่ากลัวว่าทหารตามกฎของที่ต่างๆ ในเมืองหลวงอาจทำไม่ได้ดีเท่าคนเหล่านี้ทั้งยังชี้ชัดได้อีกว่าเหล่าโจรเบื้องหน้ามักใช้วิธีเดียวกันนี้รับมือสัตว์ปีศาจดุร้ายโหดเหี้ยมและปล้นฆ่าคนอื่น

        กี๊ซ

        ไม่นานนักด้านหลังของแมงมุมยักษ์ห้าพิษก็นองไปด้วยโลหิตสีเขียวเหล่าโจรควบคุมตะขอแหลมปลายโซ่เหล็กให้ผ่าชั้นผิวหนังของมันออก

        “ฮะๆ วันนี้พ่อจะผ่าท้องไอ้เดรัจฉานเยี่ยงแกเสีย”ชายหัวโล้นหัวเราะเหี้ยมเกรียม

        คนอื่นเองก็เหยียดยิ้มชั่วช้าสามานย์ออกมาเช่นกัน

        กี๊ซ!

        ทันใดนั้นเอง ที่แมงมุมยักษ์กรีดร้องแหลมพิลึกพิลั่นออกมา

        พลันอ้าปากยักษ์น่าพรั่นพรึงขึ้น ใยแมงมุมสีขาวพุ่งออกมาจากในปาก

        ฟิ้ว!

        ใยแมงมุมพุ่งออกไปสิบกว่าเมตร พันคอชายดุร้ายที่ไม่ทันตั้งตัวชายผู้นั้นหน้าเปลี่ยนสี รีบใช้ดาบใหญ่ในมือฟาดฟันเป็นพัลวันแต่ใยของแมงมุมยักษ์ห้าพิษนั้นเหนียวแน่นจนขึ้นชื่อลือชา ดาบใหญ่เหมือนตัดลงบนสายอันอ่อนนุ่มไม่ได้ผลอันใดทั้งสิ้น

        ไม่ทันให้คนอื่นได้ตอบสนอง ใยแมงมุมก็หดกลับรวดเร็วลากคอชายดุร้ายไปยังปากของแมงมุมยักษ์ห้าพิษ

        “ลูกพี่ ช่วย ช่วยข้า...ช่วย อ๊าก...”

        พูดไม่ทันจบดีฟันดั่งมีดตัดของแมงมุมยักษ์ห้าพิษก็บดขยี้ลงมาอย่างบ้าคลั่งฟันคมเหมือนดอกไม้กินทะลวงท้องโจรผู้นั้น เลือดสดสาดกระเซ็น เครื่องในกระจุยกระจายเศษเนื้อแหลกเหลวตกลงทั่วทุกหนทุกแห่ง

        “อ๊าก”

        ชายผู้นั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน มือเท้าจับสะเปะสะปะ ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายขาดใจตายในตอนนั้นเอง

        กรุ๊บ!

        สิ้นเสียงกระดูกสันหลังแหลกละเอียด เขาถูกแมงมุมยักษ์ห้าพิษกัดขาดเป็นสองท่อนภาพอันโหดร้ายนองเลือดชวนอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก

         ……………………….